Vurig pleidooi voor bluegrass en old-time

Diversen: Down From the Mountain. Lost Highway...

Geen verzamelaars, soundtracks of live-concerten! Dat is de stilzwijgende afspraak waar we ons op deze platenpagina's aan houden. Toen de soundtrack van O Brother, Where art thou? verscheen, hebben we dan ook een tijdje gezwegen als het graf. Maar hoe lang kun je het je permitteren te zwijgen over een plaat die Amerika ontvankelijk heeft gemaakt voor bluegrass en old-time?

Meer dan twee miljoen exemplaren zijn er tot dusver verkocht van deze cd, die radicaal buiten alle door Nashville gekoesterde formats valt. Met Down from the mountain wordt dat succes fou behendig uitgebuit. De artiesten van O Brother werden voor een concert naar Nashville gehaald, dat door regisseur D.A. Pennebaker (van Monterey Pop en Don't look Back) op film werd vastgelegd. In Amerika is Down from the Mountain al in de bioscopen, wij moeten het voorlopig stellen met de doorleefde soundtrack, waarop Gillian Welch, Alison Krauss, Emmylou Harris, The Cox Family en nog wat helden van het Amerikaanse lied hun topvorm etaleren.

Alison Krauss + Union Station: New Favorite. Rounder.

Artist featured on: O brother, where art thou? Dat meldt de sticker op de nieuwe cd van Alison Krauss. Het is de wereld op zijn kop. De zangeres die met haar soulachtige bluegrassvertolkingen een genre nieuw leven inblies, mag nu meeliften op de bagagedrager van een filmsoundtrack. New Favorite brengt alles wat je van Alison Krauss mag verwachten. Om te beginnen de onbegrijpelijk mooie zang van Krauss zelf, die in Let me touch you for awhile en New Favorite klinkt alsof ze uit hoger sferen tot ons komt zonder ooit door zonde of slechtheid te zijn aangeraakt. Vervolgens de voorbeeldige instrumentale inbreng van Union Station, grootmeesters op banjo, dobro, gitaar en bas. En tenslotte de eigen nummers van de muzikanten, die allemaal weer hun eigen kunstje mogen vertonen, en daarmee de stemming danig verstoren. Kom op Alison, kunst en democratie op één kussen, daar slaapt de duivel tussen.

Gillian Welch: Time (The revelator). Acony Records.

Time (The Revelator) is het derde album van het keurige meisje uit een slaapstadje in het Zuiden, dat klinkt alsof ze in een paardenstal in de Appalachen opgroeide en daar elke nacht de meest verschrikkelijke dingen zag. Het is de eerste plaat met kleur op de hoes, maar dat zegt niks. Gillian Welch is gewoon haar hartverscheurende zwart-witte zelf: tergend traag, zorgvuldig als een chirurg legt ze de pijnpunten van het leven bloot en raakt ze blootliggende zenuwen aan. Trouw terzijde gestaan op gitaar en tweede stem door David Rawlings, en verder op streek geholpen door een gortdroge, stoere, onbarmhartige productie. I want to sing that rock and roll, heet de bijdrage van Welch aan Down from the Mountain, ook op dit solo-album opgenomen. De onverschrokkenheid waarmee Welch de muziek tegemoet treedt, is aan rockers doorgaans niet besteed.

Buddy en Julie Miller: idem. Hightone Records.

In een ander segment van de muziek zouden ze echte sterren zijn, met kapsters en kleedsters op de tournee in hun kielzog. Hun huwelijk zou bij de minste aanleiding tot iets mythisch worden opgeblazen. Maar Buddy en Julie Miller zijn van de alt. country, tegenwoordig ook wel bekend als americana. Dan ga je door het leven in een bloemetjesjurk en een colbertje, dat ook in zijn beste dagen geen jaloezie opgriep. Dan heeft amper iemand van je gehoord. In dat genre zijn er weinig artiesten die zich met hen kunnen meten. Julie heeft precies dat temerige in haar stem waarmee ze elke song iets ongemakkelijks kan geven - lekker, maar met een gevaarlijke bijsmaak. Dat gevaar wordt bezworen door het tegenspel van Buddy, die een zeldzaam lyrisch gitarist is, en vooral op elektrische gitaar een beheersing aan de dag legt die een grote ingehouden kracht suggereert. Ook ieder afzonderlijk maken ze platen. Maar het mooist zijn ze toch als koppel. En dan vooral in de uptempo rockers, met een bijna krijsende Julie, en Buddy die laat horen dat hard en melodieus heel goed samen gaan. Dat maakt Little Darlin en You Make My Heart Beat Too Fast tot favoriete nummers, waarmee niets ten nadele is gezegd van al die andere miniatuurtjes. Want misgrijpen doen ze nooit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden