Vulkanische Cooman laat vreemde steken vallen

Merlene Ottey verwees het aloude odium van labiliteit weer verder naar het verleden. De Jamaïcaanse werd bij ontstentis van de Russin Privalova voor de eerste maal wereldkampioene op de 60 meter....

Van onze verslaggever

Hans van Wissen

BARCELONA

Ofschoon Cooman ten opzichte van de vorige titelstrijd, in Toronto, één plaats opschoof en in Barcelona voor verreweg de beste Nederlandse seizoentijd zorgdroeg (7,17), stelde de klassering haar overduidelijk teleur. Drie maal nam de vulkanische Rotterdamse plaats in de te lage startblokken, maar telkenmale waren er onvolkomenheden.

Traditiegetrouw was ze tot en met de finale steeds een fractie sneller, maar geheel tegen haar gewoonte liet ze ook vreemde steken vallen. Soms was de pas te lang, dan weer werd de rechte lijn bijna onmerkbaar verlaten. Cooman leek het vertrouwen in een goede afloop te missen en bijna zeker had dat van doen met de huidige verstandhouding tussen haar en trainer Henk Kraaijenhof. Althans zij verwees daar in de catacomben van Palau San Jordi terstond naar.

Kraaijenhof is als adviseur in dienst getreden van de KNAU en zag de afgelopen tijd bovendien een enorme stroom nieuwe cliënten naar zijn menagerie komen. Cooman kreeg noodgedwongen minder aandacht en daar is ze altijd al buitengewoon gevoelig voor gebleken. Ooit brak ze om die reden enige tijd met Kraaijenhof, die haar naar vijf Europese en twee wereldtitels op de 60 meter had geleid.

Vorig jaar werd de breuk ongedaan gemaakt en prompt werd Cooman voor de zesde maal Europees kampioene. Gisteren had ze haar rentree van toen willen bekronen met een derde wereldtitel of minstens een medaille, maar ze moest zich tevreden stellen met een redelijke tijd en niet meer. Haar beste score blijft de 7,00 uit 1986, destijds een wereldrecord.

Cooman was gisteren wél buitengewoon rap met de leedverwerking. Ze schakelde verbaal razendsnel over van het teleurstellend heden naar de hoopgevende toekomst. Koste wat het kost wil ze nog één maal op de Olympische Spelen presteren en daartoe is een goede verrichting nodig op de WK van deze zomer in Gothenburg. Omdat Kraaijenhof kennelijk onvoldoende tijd voor haar beschikbaar heeft, gaat ze zich daarop voorbereiden met meer hulp van de Argentijn Bill Leach, die in Madrid domicilie heeft. Zonder Leach zou Cooman in Barcelona de finale niet eens hebben gehaald, stelde ze bijna bitter vast.

Cooman werd bij de EK van 1994 in Helsinki nog vijfde en het zou een mirakel zijn als ze in Gothenburg zelfs maar een finaleplaats zou bereiken. Maar al mocht zelfs Leach dat denken, Cooman laat twijfels niet toe en dat is vaak ook haar kracht. Haar kracht was ook technisch onberispelijk te lopen, juist als het erop aankwam. Doch daar kwam gisteren dus verandering in.

Merlene Ottey, die al in 1980 haar eerste Olympische medaille haalde en langzaam de reputatie van schlemiel ging genieten, heeft als mededertiger ook een verandering ondergaan, maar dan ten goede. Ze trof Cooman al in de series en terwijl de Nederlandse na drie valse starts een wat onzekere race liep, straalde de Jamïcaanse een onaantastbaar zelfvertrouwen uit. Hetzelfde gold in de halve eindstrijd toen de twee zich opnieuw dienden te meten. De apotheose werd de 6,97 waarmee Ottey (34) zich de wereldtitel toeëigende, niet alleen Cooman maar ook de Duitse Paschke en de Amerikaanse Quidry royaal achter zich latend.

Gehoopt was enigszins op een tweede Nederlandse finaleplaats. Maar om ook voor haar zelf onnaspeurbare redenen liet Jacqueline Poelman het volledig afweten. De Groningse leek haar ledematen alle richtingen uit te sturen behalve de goede en al in de series van de 60 meter werd met 7,42 duidelijk dat de topvorm totaal ontbrak. Vorig jaar bevond Poelman zich bij de EK plotseling op het podium van de 200 meter, maar ook op die afstand blokkeerde ze gisteren. De eerste 23,58 was nog juist goed voor de halve finale.

Ook de Nederlandse inbreng op de mannensprint, van Miguel Janssen en Frank Perri, was marginaal. Sinds kort delen de twee het Nederlands record (6,68) en beiden hadden zich de opdracht gesteld om in Barcelona een nieuwe bladzijde om te slaan. Maar gezamenlijk bleven ze verre van de verhoopte vorm. Nederlands kampioen Perri vloog er zelfs al in de zwakbezette series uit en Janssen kon het hoofd slechts tot de (drie) halve finales boven water houden.

Frank Perri was het meest ontdaan. Voor de tweede maal pas in zijn carrière was hem een optreden bij een internationaal titeltoernooi gegund en opnieuw kon hij de beloften aan zichzelf niet inlossen. Drie jaar geleden werd Perri bij de EK van Genua wreed van het toneel gestoten en gisteren kwam hij evenmin uit de coulissen. Hij vroeg zich na de belabberde race (6,82) dan ook in gemoede af of hij de waardering van de KNAU wel waard was.

De Nederlandse sprinters, die onder leiding van de trainers Wernert en Vijfvinkel nauwer samenwerken dan ooit en onmiskenbaar vorderingen hebben gemaakt, weten sinds gisteren dat hen nog een lange weg scheidt van de internationale elite. Dat gold ook voor Miguel Janssen, die de ideale musculatuur lijkt te hebben maar gisteren de eveneens benodigde souplesse miste, zeker op de 200 meter. Na de series van de 60 meter (6,82) noemde hij zichzelf 'mat en verkrampt', in de semifinale was het niet veel beter. Zelf gaf Janssen al eens aan dat zijn benen dienen te rollen, dat deden ze dus nauwelijks. Hij was in de tweede ronde zelfs nog een honderdste trager.

De finale van de mannen dreigde door het ontbreken van onder meer Linford Christie een farce te worden, maar werd toch een voorlopig hoogtepunt. Niet minder dan vijf atleten bleven onder de 6,60 en de Canadees Bruno Surin was (met een beste seizoentijd van 6,46) de fortuinlijkste. De voormalig verspringer is geboren op Haïti, ging zich pas in 1989 toeleggen op de sprint en werkte bijna geruisloos aan een ontstuitbare opmars, drie jaar geleden culminerend in een vierde plaats bij de Olympische Spelen in hetzelfde Barcelona. De 27-jarige Canadees werd het dichtst op de hielen gezeten door de Brit Darren Braithwate en zijn landgenoot Robert Esmie. Braitwate was een van de twee atleten die Christie dit seizoen een nederlaag toebracht. De Olympisch kampioen keek in burger toe. Hij weigerde zonder honorering de piste te betreden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.