VS discrimineren zeelui al jarenlang

Met de huidige maatregelen van de Amerikaanse Coast Guard ten aanzien van zeevarenden (de Volkskrant, 2 augustus) is weer een nieuw hoofdstuk toegevoegd aan de decennialange discriminerende praktijken welke zeevarenden ten deel vallen als hun schip onderweg is naar of aankomt in Amerikaanse havens....

In de jaren vijftig en zestig was het de bijna paranoïde jacht op alles wat maar enigszins met communisme en landen achter het IJzeren Gordijn te maken had. Een waslijst met vragen moest beantwoord worden om een walpasje te krijgen. Ook toen kon iemands naam al aanleiding zijn voor het stempel '

refused'.

Ook de visuele controle op mogelijke geslachtsziekten was vaak een beschamende vertoning, waarbij de bemanningsleden (vaak met uitzondering van kapitein en stuurlieden) in het openbaar voor de dokter de broek moesten laten zakken.

De Franse immigratiedienst heeft destijds dit laatste ongedaan weten te maken door bemanningsleden op Amerikaanse passagiersschepen in Franse havens op exact dezelfde manier te behandelen.

Iedere zeevarende werd, met een uniek nummer voor de borst, op de foto gezet en was verplicht om vingerafdrukken te maken.

Als gevolg van de semi-open grenzen van het voormalige Joegoslavië werd, wereldwijd, door heel veel rederijen naar volle tevredenheid gebruik gemaakt van goed opgeleide en relatief goedkope Joegoslavische bemanningen. Bij het uitbreken van de Balkanoorlog in de jaren negentig was het voor Servische en Montenegrijnse zeevarenden vrijwel onmogelijk om dienst te blijven doen op schepen die mogelijk naar een Amerikaanse haven konden gaan, omdat hun aanwezigheid de reder met extra bewakingskosten kon opschepen.

Indien een zeevarende naar Amerika moet reizen om daar aan boord van een schip te worden geplaatst, dient vooraf een speciaal zeemansvisum te worden gehaald op een consulaat of ambassade van de VS in het land waarvan men naar de VS reist. Ook daarin wordt al jaren onderscheid gemaakt tussen verschillende nationaliteiten in de vorm van eenmalige of meermalige geldigheid.

Wordt men als zeevarende in een Amerikaanse haven afgelost dan is het (zo men dit wil) vrijwel onmogelijk om direct vakantie te houden in de VS. Men dient vanaf het schip (via het vliegveld) eerst het land te verlaten en dan kan men met een toeristenvisum weer binnenkomen. Dat laatste echter alleen voor die nationaliteiten aan wie een toeristenvisum in principe niet geweigerd wordt.

De restricties die thans door de VS aan zeevarenden worden opgelegd komem dan ook geenzins als een verrassing. De reacties van reders evenmin. Bemanningsleden die op enigerlei wijze een belemmering vormen voor een ongestoorde handelsvaart tussen landen of extra havenkosten met zich meebrengen, zijn door de jaren heen altijd al vervangen of overgeplaatst.

De VS nemen echter beslist geen uitzonderingspositie in bij deze praktijken. Talloze landen hebben de meest uiteenlopende beperkingen opgelegd aan de bewegingsvrijheid van zeevarenden op hun grondgebied. West-Europa is met het Schengen-verdrag hierop geen uitzondering. De vergelijking met asielzoekers gaat wat ver, maar een ruim veertigjarige zeemansloopbaan heeft mij geleerd dat er zeker overeenkomsten in behandeling zijn.

Normaal gesproken heeft elke zeevarende een paspoort en een zeemansboekje. Officiële documenten uitgegeven door een overheidsinstantie. Door allerlei malversaties met deze documenten, overal ter wereld, zijn diverse landen tegenwoordig nogal terughoudend met de acceptatie hiervan. Een nieuw document of pasje voor zeevarenden zal hierin weinig of geen verbetering brengen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.