Vrouwentelefoon heft zichzelf op

Erg rouwig zijn de meeste vrouwen er zondagmiddag in het Amsterdamse Vrouwenhuis niet om. Dat na 25 jaar de speciale telefoonlijn Vrouwen bellen Vrouwen (VBV) verdwijnt, lijkt geaccepteerd....

Van onze verslaggeefster

AMSTERDAM

De emancipatie bijt zich in de eigen staart, want steeds minder vrouwen hebben naast hun werk tijd voor onderlinge hulpverlening. Wat dat betreft heeft vrijwilligster Y. van de Zand (44) nu al heimwee naar de telefoongesprekken van toen, die niet alleen de bellers, maar ook haarzelf goed deden. 'Ik mis de bevlogenheid tegenwoordig. Je kunt wel met z'n allen in een stoel gaan zitten, maar mensen blijven verlangen naar onderling contact.'

Eind 1996 lag er al een brief op de mat van wethouder Van der Giessen (Welzijn). De, ooit op aandrang van feministe Joke Kool-Smit begonnen telefonische hulplijn hoefde niet langer op een jaarlijkse subsidie van ruim achtduizend gulden te rekenen. Vrijwilligster S. Hubelmeijer: 'We hebben van alles geprobeerd, maar op zeker moment houdt het op, vooral als je geen vrijwilligsters meer kunt vinden.'

Vrouwen bellen Vrouwen behoorde tot de eerste vormen van telefonische hulpverlening. 'Joke Kool werd begin jaren zeventig steeds uit haar bed gebeld door mensen die midden in hun emancipatieproces zaten en hun verhaal kwijt wilden', herinnert zich mede-oprichter A. Harting (67).

Aanvankelijk was het de bedoeling dat vrouwen én mannen telefonisch hun hart konden uitstorten en zo nodig advies konden krijgen. Harting: 'We waren bezig vanuit Man-Vrouw-Maatschappij, waarin ook Hedy d'Ancona actief was. Er was nog geen stemming ánti de man.' Het roer ging pas om toen de officieáe hulpverleningsinstanties kenbaar maakten wel speciale aandacht te willen geven aan vrouwen, maar de vrouwen zelf er niet bij te willen betrekken.

Harting: 'Toen we hoorden dat de GGZ wel therapieën voor vrouwen wilde opzetten maar hen niet wilde horen, zijn we zó boos geworden, dat we besloten alleen voor vrouwen te gaan werken. Omdat die het het hardst nodig hadden.' Met een groep van 45 vrouwen werd met de eerste bellijn begonnen.

Het doel was, aldus Hubelmeijer, om vrouwen anoniem hun hart te laten uitstorten, maar ook bewust te maken van hun situatie. Adviezen en tips werden op basis van persoonlijke inschatting gegeven. Maar VBV was meer dan dat: 'Je probeerde ook met vrouwen de straat op te gaan, te demonstreren en actie te voeren.'

Van die maatschappijkritische functie was de laatste tijd niet veel over. 'We werden meer en meer een crisislijn. Vroeger werden vrouwen meer psychisch onderdrukt, ze wisten het geweld in hun huwelijk amper te benoemen. De laatste tijd kregen we bewustere vrouwen, die niet genoeg hadden aan een uurtje therapie voor hun incestverleden.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden