Column

Vrouwendag zag ik altijd als pure ironie

Mag ik het nog even over gisteren hebben? Gisteren was het Internationale Vrouwendag. Dat kan u niet ontgaan zijn, want Facebook had er een plaatje voor ontworpen dat je op je tijdlijn kon delen. Op het plaatje hielden twee getekende vrouwtjes een gigantisch, overhellend, paars vrouwenteken in balans. Een ander vrouwtje stond ernaast en maakte met haar handjes het internationale 'Tadaa!'-gebaar, en dan was er nog een ander vrouwtje in aantocht met een enorme zonnebloem in haar hand, die ze zo te zien cadeau wilde doen aan het paarse vrouwenteken. Eronder stond: 'Het is internationale vrouwendag. Op naar wereldwijde gelijkheid voor vrouwen.'

Minister Jet Bussemaker van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap trapt Internationale Vrouwendag af met het Topontbijt, een jaarlijkse traditie waarbij vrouwen in topfuncties op Vrouwendag met elkaar in gesprek gaan. Dit jaar was het ontbijt ook voor Topmannen. Beeld anp
Minister Jet Bussemaker van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap trapt Internationale Vrouwendag af met het Topontbijt, een jaarlijkse traditie waarbij vrouwen in topfuncties op Vrouwendag met elkaar in gesprek gaan. Dit jaar was het ontbijt ook voor Topmannen.Beeld anp

Goed bezig, Facebook.

Wat is het toch ineens met die Internationale Vrouwendag dat iedereen er zo druk mee is? Jarenlang kende ik Internationale Vrouwendag alleen van de vergaderingen bij Folia, het weekblad voor de Universiteit van Amsterdam, waar ik werkte, en waarvan de hoofdredacteur een keer per jaar zei: 'Volgende week is het Internationale Vrouwendag. Daar moeten we iets mee.' We verzonnen dan iets met twee studentes die op een tankstation werkten, of een hoogleraar genderstudies die iets had onderzocht over de marktwerking in zorginstellingen en het effect daarvan op de vrouw. Ofzo.

Maar dat we iets aan Vrouwendag deden, zagen we eigenlijk als pure ironie. We deden ook elk jaar iets aan Dierendag (een korte reportage over een studente met een bijbaan op de Poezenboot). We vonden het vooral heel komisch om elk jaar iets met Dieren- en Vrouwendag te doen.

Maar nu, vele jaren later, hangt ineens het hele land vol affiches voor de tentoonstelling Meer dan muze. Die tentoonstelling gaat erover - u raadde het misschien al - dat vrouwen in de kunst meer kunnen zijn dan een muze. Dus: een vrouw is niet alleen iemand die als schildersmodel in haar blootje over een sofa heen gedrapeerd ligt, of iemand die het bed deelt met Mick Jagger waarna hij een leuk liedje over haar schrijft, néé: vrouwen kunnen zelf ook wat! Schilderen enzo! En liedjes schrijven!

Ik word zo gedeprimeerd van die posters.

Ik vind het zo jaren zeventig. Nee, jaren zestig, Nee, jaren vijftig. Nee, toch eerder jaren veertig. Nou ja, toen hadden ze geen tijd voor dat soort onzin. Oké, dan toch meer jaren dertig.

'Meer dan muze', mijn god, zijn er dan echt nog mensen die tegenwoordig door een museum lopen, daar bijvoorbeeld een schilderij van Marlene Dumas aantreffen, op het bordje dat erbij hangt, lezen dat het door een vrouw geschilderd is en dan helemaal opschrikken van: 'Huh? Is dat door een vrouw geschilderd? Maar een vrouw is toch altijd alleen maar een... múze?'

O, en het logo van Meer dan muze? Dat is een lippenstift.

Ik ga even braken. Doei!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden