Vrouwen zijn getikt en praten te veel

Dokter Sullivan Travis gelooft dat vrouwen heilig zijn. Dat is maar goed ook, want er zijn veel vrouwen in zijn leven....

'Sully' (Richard Gere) is gynaecoloog en heeft een privé-kliniek in Dallas. Zijn wachtkamer zit altijd vol opgedofte Texaanse dames, die zich gewillig inwendig laten onderzoeken en steeds weer terugkomen voor meer.

Thuis is het ook een vrouwenbastion: met zijn echtgenote Kate (Farrah Fawcett) heeft Sully twee dochters, en er woont nog een gescheiden schoonzus met drie kleine meisjes bij hem in.

Waar vrouwen zijn, ontstaan problemen. De één is getikt, de ander verslaafd, de derde stiekem lesbisch en ze praten allemaal te veel.

In Robert Altmans Dr. T and the Women figureren zoveel gemankeerde vrouwen, dat het een wonder mag heten dat Sully ze nog uit elkaar kan houden. Op de enige normale van het stel wordt hij prompt verliefd, maar deze Bree (Helen Hunt) heeft wel iets anders aan haar hoofd dan eeuwige liefde. Het wordt Sully, kortom, allemaal een beetje te veel.

De film heet een satire te zijn, met als doelwit de high society-kringen van Dallas. Maar net als in Altmans Prêt-à-Porter, waarin hij de modewereld op de hak nam, is het effect matig.

In de titelsequentie toont Altman nog wel zijn kunnen: gedurende één lange ononderbroken opname - zijn handelsmerk - bereikt de chaos in Sully's kliniek langzaam maar zeker een hoogtepunt. Overal kakelende vrouwen; een nachtmerrie.

Aan die sterke karakterisering van Sully's wereld als kippenhok wordt later nauwelijks nog iets toegevoegd, en dat maakt de film te vlak, hoe veel het legioen gecontracteerde actrices ook uit de kast trekt. Anders dan Altmans meesterwerken The Player en Short Cuts kent Dr. T and the Women geen dramatische hoogte- of dieptepunten, of het moet het einde zijn, dat ineens een magisch-realistische toets aanbrengt in het verder nogal banale verhaal. Dat einde komt letterlijk en figuurlijk uit de lucht vallen, en doet daardoor geforceerd aan.

Behalve scherpte mist Dr. T and the Women ook de nodige humor. Amusant is het allemaal wel: de door uiterlijkheden geobsedeerde dames die vechten om aandacht van de dokter, de doorgedraaide moeder die zich plotseling als een klein kind gaat gedragen, de uitvergrote probleempjes van de twee tienerdochters.

Helaas vormt Richard Gere het middelpunt van dit alles, en komedie spelen is aan de grijze acteur niet besteed. Gere neemt zijn personage veel te serieus; ondanks alle gekmakende commotie blijft hij tot het bittere einde charmant.

Zo'n perfecte dokter willen we allemaal, maar als hoofdpersoon is hij niet interessant.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.