Vrouwen overheersen in jury glamourfestival

Na de met een zee aan sterren gevierde vijftigste verjaardag, was het dit jaar moeilijk iets te bedenken om het 51ste filmfestival van Cannes een luister te geven die behoort bij het uitgangstpunt: steeds hetzelfde maar elke keer wat nieuws....

PETER VAN BUEREN

Van onze verslaggever

Peter van Bueren

CANNES

Festivaldirecteur Gilles Jacob merkte op dat dit heel goed past bij een festival waarin de vrijheid van meningsuiting altijd voorop heeft gestaan. En voor het quasi-politieke tintje werd als openingsfilm Primary Colors van Mike Nichols gekozen, waarin John Travolta een wel heel sterk op Bill Clinton gelijkende politicus speelt, naast Emma Thompson als diens wel heel sterk op Hillary Clinton gelijkende echtgenote.

De keuze van deze speciale entourage leidde af van een gedachte die dit jaar meer voor de hand had gelegen. Het is immers dertig jaar geleden dat het festival werd gestaakt als gevolg van de 'mei-revolutie' in Parijs. Wat zou het een mooi bijprogramma zijn geweest om nu de films te laten zien waarvan de vertoning destijds onmogelijk werd gemaakt door Jean-Luc Godard en diens kameraden.

Echt een nieuwtje is de samenstelling van de negenkoppige jury. Deze bestaat in meerderheid uit vrouwen: vier actrices (Chiara Mastroianni, Lena Olin, Winona Ryder en Sigourney Weaver) plus de in ballingschap wonende Cubaanse schrijfster Zoe Valdès. Juryvoorzitter Martin Scorsese moet het verder doen met zijn collega-regisseurs Alain Cornau, Chen Kaige en Michael Winterbottom. Het gezelschap wordt gecompleteerd door de Franse rapper MC Solaar, die als zijn voornaamste cinematografische educatie noemt Chinese karatefilms, Rambo, ET en Terminator.

Dat wordt een flink potje slapen voor MC Solaar, want de samenstelling van de competitie is niet gericht op spektakel. Gilles Jacob heeft films geselecteerd die bepaald niet op het grootste publiek zijn gericht, maar kwalitatief interessanter lijken dan de matige van het jubileumprogramma vorig jaar. De commerciële Amerikaanse films zijn gereserveerd voor speciale vertoningen (zoals Blues Brothers 2000), of de slotavond, met Godzilla.

Jongste regisseur is dit jaar de Iraanse Samira Mahhmalbaf (18), oudste de Portugees Manoel de Oliveira (90 dit jaar), een na oudste Ingmar Bergman (dit jaar 80). Hun films zijn niet in de competitie te zien. In het geval van Bergman omdat zijn voor de televisie geproduceerde In the Presence of a Clown op video is opgenomen. Dat geldt voor meer films, maar die kunnen wel meedingen omdat zij zijn 'opgeblazen' tot 35 mm filmmateriaal. Zoals de nieuwe film van de Deen Lars von Trier, Idioterne ('De idioten'), met een paar regelrechte porno-scènes.

Moet kunnen in het kader van de Rechten van de Mens en zo, hoewel de echte porno natuurlijk buiten de deur blijft. In Cannes wordt uitgezien naar soap-ster Pamela Anderson (komt ze, komt ze niet?), die tijdens een besloten ceremonie zal worden uitgeroepen tot porno-actrice van het jaar wegens haar expliciete optreden in Pam & Tommy Lee: Hardcore & Uncensored.

John Travolta was bij de opening de ster van de avond. Hij is zeer goed op dreef in Primary Colors, een verfilming van de gelijknamige bestseller, die handelt over de eerste presidentscampagne van Clinton. Hoewel wordt gesteld dat de film niets met feiten te maken heeft, kost het Travolta en Thompson geen enkele moeite Bill en Hillary prachtig na te doen. De film, die in de Verenigde Staten niet de verwachte opschudding veroorzaakte, is heel aardig, zij het niet echt fascinerend. Travolta speelt een charismatische gouverneur die tijdens de campagne in de problemen dreigt te komen door zijn neiging bij elke vrouw die hij tegenkomt zijn gulp te openen.

Nichols is niet op sensatie uit en wil echt proberen iets te laten zien van 'het politieke proces', met vooral de invloed van de media. Het verhaal wordt verteld vanuit de optiek van een jonge zwarte man die door Clinton in zijn staf wordt opgenomen en steeds twijfelt tussen het charisma van zijn baas en diens uitglijders op het morele vlak.

Geen sensatie maar een behoorlijke opening van een festival dat bepaald gaat worden door kleine persoonlijke films. Als tegenwicht van de ongetwijfeld weer waanzinnige promotiestunten van de Big Business, waar de televiesecamera's op gericht zijn. Cannes is en blijft een etalage vol glamour die de aandacht krijgt, terwijl in de donkere zalen het echte festival plaats vindt. Niets nieuws dus.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden