Vrouwelijke pornoregisseur als redelijk alternatief

Achtergrond..

LONDEN Ook de buren van Anna Arrowsmith zullen de wenkbrauwen even hebben gefronst. De 38-jarige uit Kent heeft onder het pseudoniem Anna Span een goedlopend pornobedrijf, zo weet het hele land nu.

Ze zegt de eerste vrouwelijke Britse pornoregisseur te zijn en roemt haar vrouwvriendelijke aanpak – in haar films komen mannen en vrouwen even lang in beeld. Ze gebruikt haar huiskamer soms als decor.

In het preutse Engeland moet menigeen nog even wennen, maar Arrowsmith is door de Liberaal Democraten aangewezen als kandidaat-Lagerhuislid. Na de seksindustrie wil ze ook de politiek feminiseren, waar volgens haar veel te weinig vrouwen rondlopen.

Partijleider Nick Clegg (43) liet desgevraagd weten dat haar films niet helemaal zijn ‘cup of tea’ zijn. Maar hij zei er alle vertrouwen in te hebben dat ze een ‘gepassioneerd’ kandidaat zal zijn.

Het gebeurt niet vaak dat de Liberaal Democraten, de derde partij in Groot-Brittannië, zoveel publiciteit krijgen. Maar de laatste tijd kunnen ze zich verheugen in grote belangstelling, en niet alleen vanwege hun ruimdenkendheid.

Op het voorjaarscongres van het afgelopen weekeinde waren de media massaal aanwezig; er hing een licht opgewonden stemming. Voor het eerst in jaren zou het zo kunnen zijn dat de ‘Lib Dems’ een rol van betekenis krijgen in Westminster.

In gemeenteraden doet de partij het al langer goed; in Engeland is zij lokaal zelfs de op een na grootste partij, na de Conservatieven. Maar landelijk gezien deden de Lib Dems tot dusver nauwelijks terzake, aangezien Groot-Brittannië de facto een tweepartijenstelsel heeft.

In 2005 scoorden de Lib Dems hun beste resultaat ooit door ruim 22 procent van de stemmen te trekken. Dit vertaalde zich echter in slechts 62 Lagerhuiszetels, minder dan 10 procent van het totaal; het Britse kiesstelsel is berucht vanwege de scheve verdeling van zetels.

Het is maar de vraag of de partij die score dit jaar kan evenaren. Sinds de jeugdige Clegg het roer eind 2007 overnam van nestor Menzies Campbell, zijn de Lib Dems per saldo niets opgeschoten in de peilingen. De partij kwam als schoonste uit het bonnetjesschandaal, maar dit heeft geen bonus opgeleverd.

Maar doordat Labour en de Conservatieven in de prognoses plotseling dichter bij elkaar zitten, is het mogelijk dat geen van deze partijen een absolute meerderheid haalt. In dat geval – een zeldzaamheid in de Britse politiek – ligt een coalitie voor de hand.

Vandaar dat de Lib Dems tot vervelens toe wordt gevraagd wie ze in dat geval zouden steunen. Clegg houdt zijn kaarten echter tegen de borst. ‘Het is nu aan de kiezers, en niet aan politici om met elkaar te gaan flirten.’ Hij weet dat een openlijke keuze een splitsing binnen de partij kan veroorzaken, en potentiële kiezers zou kunnen afschrikken.

Qua standpunten zitten de Lib Dems doorgaans links van Labour, ofwel op wat grotere afstand van de Conservatieven. Ze willen toetreding tot de euro, meer aandacht voor het milieu, hervorming van het kiesstelsel, afschaffing van de Britse kernraketten en hogere belastingen voor de rijken.

De partij is vaak dromerij verweten, aangezien het vanuit haar natuurlijke habitat – de oppositiebanken – makkelijk is onbetaalbare of onhaalbare plannen te bedenken. Maar het programma is opgeschoond; ook de Liberaal Democraten beseffen: het is crisis.

Juist op dit gebied genieten ze intussen aanzien. Hun financiële woordvoerder, Vince Cable (66), is een autoriteit naar wie in het Lagerhuis en in de media goed wordt geluisterd – een behandeling die de welbespraakte, doch wat kleurloze Clegg niet altijd ten deel valt.

Wat betreft het enorme Britse begrotingstekort, hét grote verkiezingsthema, zitten de Lib Dems precies tussen Labour en de Tories in. De regerende partij wil de pijn uitsmeren, de Conservatieven willen direct beginnen met harde bezuinigingsmaatregelen. Ook de Lib Dems willen snijden, maar niet te veel in het begin. Dat zou het economisch herstel in de kiem kunnen smoren.

Daarmee presenteert de partij zich op de manier waarop het kleine D66 begin jaren tachtig scoorde in de Nederlandse politiek: als ‘het redelijk alternatief’. Dat leverde zelfs even regeringsverantwoordelijkheid op, maar het kwam de partij duur te staan. Nick Clegg moet op de hoogte zijn van dergelijke risico’s – hij heeft een Nederlandse moeder.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden