Vrouw van nu is verwend meisje

Als zij wil samenwonen, moet er worden samengewoond. Als zij een huis wil, komt er een eigen huis. Als een kind wil, moet dat onverwijld geregeld....

Yolan Witterholt

Mannen zijn slappe zakken. Dat vindt althans Astrid Theunissen (Opinie & Debat, 11 mei) en zij baseert haar oordeel op het ‘gegeven’ dat veel mannen hun vrouw of vriendin zomaar jarenlang ‘aan het lijntje’ kunnen houden, voordat zij eindelijk een kind ‘mag’. Vaders met bakfietsen en met baby’s in draagzakken op de buik wekken volgens haar volkomen ten onrechte de indruk dat de man van vandaag zich vol overgave op het vaderschap stort. In werkelijkheid bakt hij daar namelijk niets van. Ondanks alle emancipatie en tientallen goedbedoelde boeken over het vaderschap, is de man nog altijd die ‘lul’ die niks met kinderen wil en deze week mocht ze dat standpunt nog eens verwoorden bij Pauw & Witteman, waarna de discussie volledig verzandde in het niets.

Ongetwijfeld bestaan er legio mannen die erg opzien tegen de radicale omslag in hun leven die een baby nu eenmaal betekent. Zij staan daarin niet alleen: ook vrouwen worden steeds bibberiger bij het idee en stellen het moederschap steeds verder uit. De vreugde die een kind met bijbehorende bakfiets je geacht wordt te schenken, lijkt velen onwaarschijnlijk. Weg zijn straks je vrijheid en je zorgeloosheid en weg zijn de mooiste carrièrekansen. Poepluiers, gesleep met bedjes en een kotsend kind in de nacht komen ervoor in de plaats. Maar veel vrouwen die er bewust of onbewust eigenlijk nog niet aan willen, schuiven de ‘schuld’ op hun man. De lul wil nog niet. Anderen, die om wat voor reden dan ook wél grote haast hebben met een kind, dringen hun lief er zonder pardon eentje op.

Ik wil hier een lans breken voor de lul die nog niet wil. Hoeveel mannen laten zich niet achteloos, vrijwillig en vooral zonder erbij na te denken een kind in de schoenen schuiven? Om de simpele reden dat ze het zien als de keuze van hun vrouw? Zij wil dat kind, dus zij moet er ook maar voor zorgen. Ik hoefde niet zo nodig, maar jij wilde het, dus jij gaat maar minder werken en jij regelt maar een oppas. Dat is in veel relaties die ik om mij heen zie de houding van vader. Omdat moeder ‘ook’ wilde werken, was er kinderopvang nodig. Natuurlijk komt hij daar in een later stadium niet meer mee weg, zoals zijn vader destijds, maar de houding is hardnekkig aanwezig, uitzonderingen uiteraard daargelaten. Het is niet de man over wie Astrid Theunissen het heeft die slap is. Die denkt namelijk wel degelijk na, erkent dat hij moeite met de keuze heeft en durft er gewoon nog niet aan. Misschien wel nooit. Het is tenslotte ook een hele verantwoordelijkheid en een heel gedoe, zo’n kind.

Kinderen krijgen is in onze moderne wereld een keuze, houd ik mijn eigen kinderen voor als ze het af en toe over zichzelf als ouder hebben. Je kunt ook kiezen voor geen kinderen (‘Wie moet er dan de hond uitlaten?’, grapte mijn zoon van 18). De man die kiest voor (nog) geen kinderen volgt zijn gevoel en zijn intuïtie. En daarin staat hij soms lijnrecht tegenover zijn vrouw, die ook op haar eigen gevoel en haar eigen intuïtie vaart.

Waarom zou de uitkomst haar keuze moeten zijn? Omdat zij nu eenmaal biologisch voorbestemd is om een kind te baren? Onzin. Net zo min als elke man zich biologisch gedwongen voelt alsmaar kinderen te verwekken, hangt elke vrouw aan elkaar van verlangen naar een kind. Er zijn er genoeg die die biologische drang helemaal niet zo sterk voelen of hem naast zich neerleggen. Omdat ze een andere keuze maken. En wat gebeurt er als de man aan de kinderen wil maar zijn vrouw niet? Want ook dat komt voor. Bestaat er één vrouw die louter voor zijn plezier een kind baart terwijl ze zelf helemaal niet wil? Nee, en dat is maar goed ook.

Aan beide kanten is er sinds pil en condooms de keuzevrijheid. Ook aan de kant van de man, lijkt me. En die keuze houdt niet op bij ‘wel of geen kinderen’, maar gaat na het eerste kind vrolijk door met de vraag ‘wel of geen tweede’ etc. Menige relatie strandt na het eerste kind omdat één van beide ouders dat ene kind wel genoeg vindt, en de andere niet. Tegelijkertijd houden steeds meer gezinnen het op slechts één kind. Maar wat er ook gebeurt: moeders wil lijkt wet. Wil zij niet, dan houdt het op; wil hij niet, dan moet hij toch maar even doorzetten of opzouten.

Dit past helemaal in de trend van de verwende meisjes van nu. Wie om zich heen kijkt, ziet het overal: als zij wil samenwonen, moet er worden samengewoond. Als zij een huis wil kopen, moet er een eigen huis komen. Als zij een kind wil, moet dat onverwijld geregeld worden en als ze daarna nog eentje en nog eentje wil; idem dito. Als zij wil werken, moet dat uiteraard kunnen, maar als zij niet wil werken, dient vader dat ook te respecteren. Zij profileert zichzelf dan namelijk als een bevlogen moeder, en wat kan hij daartegen hebben? Als zij wel wil werken, maar slechts voor een paar halve dagen per week, dan moet dat mogelijk zijn en als ze dan ook nog een hulp in de huishouding wil, mag dat uiteraard geen probleem zijn.

Wil ze meer werken, dan moet hij een ‘pappadag’ regelen op zijn werk (niet meer, want dan kost het te veel geld). En als zij naar haar smaak genoeg kinderen heeft, moet hij zich laten steriliseren want dat is zoveel gemakkelijker dan wanneer zij dat doet (en zo snijdt ze hem meteen de pas af, mocht hij het ooit nog in zijn hoofd willen halen een ander gezin te stichten). En als zij geen kinderen (meer) wil, gaat het feest dus niet door. Want zij krijgt altijd haar zin. Of wil dat op z’n minst.

Is dit wat feministen voor ogen hadden toen ze over gelijke rechten en gelijke kansen begonnen? Vrouwen die al dan niet stampvoetend op alle fronten hun zin krijgen en als dat niet (helemaal) gelukt is, er een boek over schrijven waarin ze mannen uitschelden voor slappe zak? Het lijkt me toch niet.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden