Vrouw van de wereld

Vorige week werd ik gebeld door Bettine Vriesekoop. Mijn hart sprong op. Werd ik dan eindelijk uitgenodigd voor dat potje pingpong, pardon, die partij tafeltennis?...

Maar de vriendelijke stem aan de andere kant van de lijn vertelde dat ze tegenwoordig eindredactrice van een radioprogramma is. Kleur bekennen heet het. Bij de RVU op Radio 5, die zender waar geen hond naar luistert. Wel worden vanaf eind september de uitzendingen 's avonds laat herhaald, op 1. Voor automobilisten met behoefte aan stemmen in de nacht.

Gespreksleider/psychotherapeut van het programma - Met de billen bloot zou ook een goede titel zijn - is Martin Simek. Die grote man met dat hemd over zijn broek en die wilde blik in zijn ogen.

Zou ik misschien als ik tijd en zin had. . .?, vroeg de zachte stem (dit in tegenstelling tot haar smashes.) Nou nee, waarom nu weer? Ach, nou ja, ik leek haar zo'n aardige vrouw. Dat was onmiddellijk wederzijds, dus ben ik er weer eens ingetrapt.

Mijn optreden van ruim een uur was volledig onbezoldigd . Wel kreeg ik de gebruikelijke fles wijn. Zuid-Afrikaanse tegenwoordig. En na afloop een zoen van de meester. Bij binnenkomst al. Ik hoefde niet eens aan te bellen, zo snel had Sesam zich geopend. Ja hoor, daar stak dat sluikgelokte hoofd al om die deur. Even waande ik me in een griezelfilm; mijn toekomstige gesprekspartner leek meer dan ooit op Graaf Dracula. Vooralsnog liet hij mijn hals ongemoeid.

Zo'n Simek op zijn beurt wordt wel gehonoreerd voor zijn indringende geparlevink. En Bettine? Zou Bettine wel genoeg verdienen? Alleen als haar kind ter sprake komt, stralen die lichtgevende poezenoogjes.

De studio bleek niet in het pittoreske Hilversum, maar in de Amsterdamse Sarphatistraat te staan. Dat scheelde alweer. Met weemoed dacht ik aan Nescio. Destijds was het pand waarin nu het hightech studiocomplex zich uitstrekt natuurlijk een deftig woonhuis, waarin het naar aardappelen, vlees en groenten rook.

Simek, ex-Tsjech, ex-tennisser, ex-coach, maar nog steeds een en al Oost-Europese, patroniserende souplesse, had zich, zei hij - zijn accent is fonetisch niet weer te geven - 'zeer verheugd' op ons gesprek. Op de tafel voor hem zag ik een oud interview uit een themanummer van De Groene (over liefde) waarin ik als beroepsminnares en mannendeskundige werd opgevoerd. De extra pikante alinea's waren met viltstift geel gemaakt. Het stuk bleek Martins hele huiswerk. De rest van zijn research had Bettine Vriesekoop gedaan. Had zij me maar geïnterviewd.

'Brrriljaant' vond de flirterige vampier mijn uitspraken uit 1996. Jammer voor hem en gelukkig voor mij heb ik sindsdien ettelijke blaadjes omgeslagen en menige mening bijgesteld. Een mens is nooit te oud om van gedachten te veranderen. Tot teleurstelling van mijn gedreven interviewer - ja in die kijkers blonk een licht verwijt - kwamen zijn vragen hartstochtelijker uit de verf dan mijn antwoorden. Ik had me niet genoeg 'gegeven'. De beloofde kus kwam mondjesmaat.

Een veel beter gesprek voerde hij met zijn volgende gast: (nooit 'niemand minder dan' zeggen) Jomanda. Het genezend medium had een grote stapel persoonlijk ingestraalde kaartjes bij zich. En haar 22 jaar jongere en evenzovele centimeters langere vriend Paul, een ex-poelier uit België. Hij zat naast me in de opnamestudio te gapen van de jetlag. Ze waren net terug uit Japan en volgende week moesten ze alweer naar San Francisco!

Toen het gesprek op witte gedaanten kwam, vroeg Simek - in deze nieuwe opstelling weer helemaal boven Jan - of die in Japan kleiner waren. Die humor kon het medium wel waarderen, althans, ze liet een twinkelend lachje los. Tussen de bedrijven door vroeg ik mijn jeugdige buurman wat hij zoal in dit leven deed. Hij haalde zijn machtige schouders op: 'Eigenlijk niks. Rijden, opstellen, zorgen dat ze niet aan haar kleren trekken. Eigenlijk alles, maar op de achtergrond. Ik zeg weleens: ik ben Mr. Nobody en Mr. Everything.' Na afloop - Jomanda had zich wél gegeven - kreeg ook ik een ingestraald kaartje mee. En twee flessen Zuid-Afrikaanse wijn. Genezende media drinken niet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden