Vroeger maakten drank, seks en paprikachips een avond onvergetelijk

Column

Bezoekers van een 'verwarmings-feestje', waar je een radiator kunt laten zetten.Beeld Lois Cohen

Met belangstelling las ik in de krant over een nieuwe hype: thuistatoeages, gezet door amateurs met behulp van een doodgewone naainaald. 'Steeds vaker worden tatoeages thuis gezet, om avonden onvergetelijk te maken'; het stond er heel terloops, maar ik moest er wel even over nadenken.

Ik heb heel wat onvergetelijke avonden meegemaakt toen ik jong was, maar nooit kwamen daar naalden aan te pas; we moesten het met drank, seks en paprikachips doen. Daardoor waren die avonden weliswaar vaak onvergetelijk, maar wát er precies had plaatsgevonden, kon niemand zich de volgende dag meer herinneren en dat was maar goed ook.

Tegenwoordig kun je dus de ochtend na een feest wakker worden met een onbeholpen plaatje van een verwarmingsradiator op je arm. Ja, echt. Een verwarmingsradiator is de dernier cri onder de amateurprikkers: er lopen al dertig mensen mee, aldus een geïnterviewde. Zo wordt een avond letterlijk onvergetelijk. Tot je dood zul je eraan herinnerd worden dat je in 2017 door een dronken vriend een lelijke tatoeage op je arm liet zetten. Van een verwarmingsradiator.

Zelf zit ik met die suffe zwaluw op mijn arm. Ik heb 'm al 33 jaar, en de felle waarschuwingen van mijn moeder zijn uitgekomen: het kan er echt nooit meer af. Dat is namelijk de bekoring van zo'n tatoeage, dat hij 'voor altijd' is. Tot je spijt krijgt. Datzelfde geldt overigens voor liefde. Echte liefde voor één dag, daar begint niemand aan (behalve Ramses Shaffy, maar die is dood), nee, zonder de illusie van eeuwigheid is er geen flikker aan.

'De eerste tattoo zette ik bij mezelf, op mijn 12de tijdens de tekenles', aldus een amateur-tatoeëerder in de krant. In mijn hoofd ging een lampje branden. Ook ík heb op die leeftijd mijzelf betatoeëerd, eveneens op school, en wel de letter S in de muis van mijn hand. Mooi werd het niet, maar mijn fascinatie voor tatoeages nam alleen maar toe. Een paar jaar later liet ik daarom die zwaluw op mijn arm zetten.

Indertijd keek men nog op van meisjes met een tatoeage, maar inmiddels is een tattoo even burgerlijk als een in Croma gebraden slavink. Ik zit er dus maar mooi mee, die stomme vogel op mijn arm, die ik ooit zo ademstokkend cool vond.

Nieuwsgierig bekeek ik de muis van mijn linkerhand. De S was danig verbleekt, maar hij zat er nog. Ik zag mijn oude klaslokaal voor me, hoorde het krijtje op het bord, rook potloodslijpsel, roestende appelklokhuizen en de kazige geur van schoolmelk. Ik voelde weer de eenzaamheid en verveling van mijn jeugd.

Onvergetelijk. Jammer, hoor.

Reageren? s.witteman@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden