Column

Vroeg 21ste-eeuwse salonmuziek: allemaal dezelfde shit

Welkom bij Classique Historique, waarin vandaag bijzondere aandacht voor vroeg 21ste-eeuwse salonmuziek. Professor Getyorocksoff, u bent hoogleraar elektronische dans aan het Presidentieel Conservatorium te Volendam, wat typeert nu deze specifieke stijl van, ja, laat ik het voor het gemak maar even muziek noemen.

null Beeld null

- Ja doet u dat maar, hoewel ze indertijd ook termen als trance, dubstep of kutherrie gebruikten. Die veelheid aan benamingen geeft al meteen aan dat de luisteraars ervan wel degelijk onderscheid konden maken tussen de genres.

- Oh, ik dacht dat het allemaal dezelfde shit was?

- 'Allemaal dezelfde shit', is precies hoe een elitaire columnist uit die tijd het omschreef, maar voor de jeugd was het verschil tussen techno en triphop even evident als voor ons tussen een wals en een gavotte. Overigens, in deze salons pasten rustig tien-, twintigduizend luisteraars, dus in plaats van 'salon' gebruiken wij liever het woord 'galmbak' of 'echoput'.

- Naast u zit mevrouw Pondiflor, hoogleraar Primitieve Studies aan de Atheïstische Universiteit van Brønby.

- Aangenaam.

- Mevrouw Pondiflor, de beoefenaars van deze shit waren heuse beroemdheden hè?

- Zeker. Componisten als Tiësto, Martin Garrix en Hardwell waren...

- Sorry die namen zeggen mij even niets.

- Het zijn vergeten componisten, maar indertijd waren ze minstens even beroemd als Duke Ellington, Kendrick Lamar of Claude Debussy.

- U schertst.

- Ik scherts nooit over vroeg 21ste-eeuwse salonmuziek. Afrojack bijvoorbeeld, werd wereldwijd geroemd om zijn vederlichte touché op de laptop, om zijn vermogen zijn koptelefoon op één oor te zetten en zijn vinger in de lucht te prikken op de maat van de muziek. Geen kwaliteiten die de moderne mens één, twee, drie zou herkennen, maar die diepe indruk maakten op zijn tijdgenoten.

- En daar kwamen duizenden mensen op af? Kon men dan nog wel aandachtig luisteren, in zo'n grote groep?

- Nou, het was meer een fysieke ervaring waarbij de harmonische waarden minder van belang waren. Het doel was, dat moge duidelijk zijn, dansen.

- Als ik daar ook even wat over mag zeggen...

- Natuurlijk professor Getyorocksoff, spreek vrijuit.

- Ik wil de hooggeleerde professor Pondiflor niet tegenspreken, maar er is nog beeldmateriaal uit die tijd, waaruit blijkt dat mensen niet echt dansten als zodanig. Althans, niet in innige verstrengeling teder over de dansvloer zwierden zoals wij dat doen. Zij keken liever naar de zogenaamde dj, die...

- Didier? Als in Didier-Pouget, de Franse landschapsschilder?

- Neenee, die-djzee. Dat was de benaming voor de artiest van dienste. Die stond op een verhoogd altaar, waar iedereen zijn verrichtingen kon gadeslaan.

- Hij speelde zijn muziek op een altaar?

- Oh nee, bent u gek zeg, welnee, die muziek had hij al lang daarvoor in de studio opgenomen.

- Wat deed hij daar dan?

- In de lucht prikken.

- Juist. Mevrouw Pondiflor, is dit de consensus onder musicologen, dat de primitieve mens zijn muziek niet ter plekke maakte, maar slechts in de lucht prikte?

- Ik wil dat nuanceren: hij sprong ook op en neer en af en toe draaide hij aan knopjes om de illusie te wekken dat hij iets deed.

- Mevrouw Pondiflor, dank u voor uw aanwezigheid.

- Lijpe shit ouwe.

- Ik dank ook professor Getyorocksoff.

- Peace out motherfucker.

- Props en respek voor mijn gasten, en van iedereen hier in de studio wens ik de luisteraars een gezegende nachtrust. Wij sluiten af met de Fedde le Grands sacrale hymne Put Your hands Up 4 Detroit in C-groot. Goedenacht.

t.vanluyn@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden