Vrijwel perfecte kür goed voor zilver

Adelinde Cornelissen had misschien recht op meer, maar dressuur is en blijft een jurysport.

AMSTERDAM - Paardensport / Dressuur


Drie vrouwen reden een ereronde op hun paard, maar het was de verkeerde die de gouden medaille om haar nek had. Charlotte Dujardin liet de Britse supporters baden in geluk, waar Adelinde Cornelissen vermoedelijk meer recht op de olympische hoofdprijs had gehad.


Op de rug van Parzival moest ze genoegen nemen met zilver na haar kür op muziek, het enige onderdeel bij de dressuur dat individueel wordt beloond. Op een fout waren ze niet te betrappen geweest in Greenwich Park. 'Beter dan dit kan ze niet', oordeelde bondscoach Sjef Janssen.


'Dit kwam dicht bij mijn droomkür in de buurt', zei ze zelf. Met haar score van 88,250 procent, een 8,8 op een schaal van 10, stelde ze alvast het zilver veilig. Alleen trof ze in haar enige overgebleven rivale de grootste concurrent om het goud. Bovendien bleek de steun van het thuispubliek én van de jury doorslaggevend voor Dujardin.


Ze bleef Cornelissen voor de derde keer op rij voor in Londen. Alleen was het voor het eerst de vraag of ze wel recht had op die triomf.


De fout die Valegro aan het eind van de kür maakte, was opzichtig. Laura Bechtolsheimer, winnares van het brons, sloeg zelfs een hand voor haar mond bij het zien ervan. Dat haar landgenote goud zou winnen, leek haar geen uitgemaakte zaak meer.


Sporters waarderen hun verliezersmedaille graag op tot zilver met een gouden randje. Maar wilde dat zeggen dat Dujardin goud met een zilveren rand had gewonnen?


Cornelissen (33) wilde er niets van weten. Ze had nog niet kunnen terugzien hoe Dujardin het ervan af had gebracht. En ze voelde zich ook niet geroepen voeding te geven aan een discussie die in alle geledingen van de sport werd gevoerd. 'Blij met zilver, superblij met Parzival', zei ze.


Of ze het gevoel had dat ze met gelijke wapens tegen Dujardin had gestreden? 'Dat is wel de bedoeling', antwoordde ze diplomatiek. Het viel nog te begrijpen ook. Een ruiter schiet er weinig mee op om de juryleden tegen de haren in te strijken. Zij zullen ook de komende jaren beslissen over wereld-, Europese en andere grote titels.


De honneurs werden daarom door de bondscoach waargenomen. Janssen kon zich uitleven in zijn oude rol van criticus van het jurygilde. Hoe vaak had hij zich er niet over opgewonden dat zijn echtgenote Anky van Grunsven, gisteren zesde, te karig was bedeeld? Na vijftien jaar slaat hij niet meer steil achterover van een dwaling meer of minder. 'Je zou er stoïcijns van worden', zei hij.


Een jurysport is per definitie niet objectief. Het zijn de ogen en oren van de leden die bepalen wie er goud wint bij de dressuur en wie niet. Nooit is meetbaar gemaakt waaraan de 5,5 minuten lange dans van een paard exact moet voldoen.


De beoordeling geschiedt volgens een complex stelsel van factoren die aan de leek niet zijn uit te leggen. Bovendien zijn er tal van grijze gebieden, waardoor niet elke misstap direct een fout hoeft te betekenen. Zoals Tineke Bartels, tweevoudig winnares van olympisch zilver met de dressuurploeg, zei: 'Elk jurylid kan zijn beslissing altijd verantwoorden.'


Had de voormalige amazone zelf in een van de tuinhuisjes gezeten met een stemformulier voor haar neus, dan had ze een olympische titel van haar landgenote even gemakkelijk kunnen uitleggen als van Dujardin, zei ze. 'Het was niet raar als Adelinde had gewonnen', erkende ook Jan Peeters, lid van het Supervisory Panel dat op de jurering toeziet.


In de twee andere individuele onderdelen is het de controleurs sinds twee jaar toegestaan in te grijpen als de scores volgens hen niet kloppen. Maar tijdens het belangrijkste onderdeel is elke uitslag meteen definitief. 'Daar moeten we een oplossing voor zoeken', erkende Peeters.


'We zitten gevangen in het systeem', verdedigde Wim Ernes zich namens de jury. Aan de enige Nederlander in de zevenkoppige afvaardiging had het niet gelegen. Hij gaf de hoogste cijfers aan zijn landgenote, hetgeen het subjectiviteitsprobleem eveneens onderstreepte.


Opvallend was dat de Britse juryvoorzitter de winnares van het olympisch goud niet buitensporig hoog beloonde. Het was vooral zijn Franse collega die uit de toon viel en Janssen kon zich voorstellen waarom.


'Als je moet jureren met 23 duizend mensen op de tribune, staat er druk op je. Dit heeft veel met het thuisvoordeel te maken', vond hij Had Dujardin een Frans of Canadees paspoort gehad, dan had de winnares van het olympisch goud volgens hem Cornelissen geheten.


Het was de grootste verliezer die haar schouders er het meest over ophaalde. 'Ik snap heus wel dat ze hier graag een Britse willen laten winnen', zei Cornelissen, die van Braziliaanse concurrentie tot haar geluk nog geen last heeft. 'Wat dat betreft zijn de Spelen in Rio de Janeiro (over vier jaar, red.) misschien een betere plek voor mij', zei ze met een lach.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden