'Vrijdagmiddagen wil ik per se vrijhouden, want dan ga ik met mijn opa naar de kroeg'

Deze vrijdag is het bitterbalmiddag in het bejaardenhuis van de opa van Marloes (29). Alle andere vrijdagen neemt zij hem mee naar speciaalbier- en whiskycafé De Beurs, 'de huiskamer van Oosterhout'.

Marloes (29) Beeld
Marloes (29)Beeld

Marloes: 'Toen ik bij mijn huidige werkgever solliciteerde, heb ik het meteen ter sprake gebracht. De vacature was eigenlijk voor veertig uur, maar ik zei: 'Luister, ik ga elke vrijdagmiddag met mijn opa naar de kroeg en dat wil ik blijven doen, dus nemen jullie genoegen met 36 uur?'

'Als kind was ik vijf, zes dagen in de week bij opa en oma. Ze pasten op mij als mijn moeder aan het werk was. Hun huis was mijn tweede huis. In 2012 is mijn oma overleden. Vanaf dat moment zat opa alleen in het bejaardenhuis waar ze samen naartoe waren verhuisd. Hij trok er altijd graag met de fiets op uit, de bossen in, op avontuur, maar fietsen gaat al lang niet meer. Het was een idee van mijn moeder om hem voortaan op vrijdagmiddag mee naar het café te nemen.

'Van De Beurs naar zijn huis is het tien minuten lopen, maar ik haal hem met de auto op. We zijn hier van twee tot vier. Elke vrijdag druppelt dezelfde ploeg binnen. Op een gegeven moment maakt iemand dan het standaardgrapje: 'Doe de deur maar dicht, we zijn compleet.' Hij drinkt altijd drie borrels Schrobbelèr. De laatste drie maanden wil hij af en toe een cola-tik.

'Nu opa 85 is, maakt hij niet veel nieuwe dingen meer mee. Ik weet dat hij daar mooi zit te wonen, het is een modern bejaardenhuis, maar ik vind het een beangstigend idee dat je onder de mensen toch eenzaam kunt zijn. Zijn ogen zijn achteruitgegaan, dus hij ziet niet goed meer. Hij heeft standaard een loep op zak en gehoorapparaten in. Ouderdom treedt in en hoewel hij dezelfde man blijft, merk ik wel dat hij somberder is. De ambulance en de lijkwagen staan voortdurend voor de deur. Vorige week is zijn beste vriend overleden. Jij staat nog, maar alles om je heen valt weg; dat doet iets met het gemoed.

'Hij benoemt het bijna altijd wel even als we aan ons vaste tafeltje zitten: 'Ik ben zo blij dat ik jullie nog heb, wat zou ik zonder jullie moeten?' Omgekeerd betekent het ook veel voor mij om iets terug te kunnen doen voor alle middagen die hij met mij heeft doorgebracht. Die vrijdagmiddag wil ik per se vrijhouden.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden