Vrij beroep

IK HEB er weleens over gedacht mezelf te vestigen als politicus...

Het is tenslotte een vrij beroep, je hebt er geen diploma's voor nodig, echt solliciteren hoeft ook nauwelijks, een beetje netwerk en achterban strekt al tot aanbeveling, dus een nieuw briefhoofd, een betrouwbaar naambordje op de deur en een lemma in de Gouden Gids, en klaar is Kees: Jan Blokker, politicus.

Maar ja, wat dan? Een partij kiezen waarin ik mijn staatkundig gedachtegoed herken?

Daar heb ik eigenlijk m'n hele leven al tevergeefs naar gezocht.

Me nestelen in een bestaande partij die me niet helemaal bevalt, maar die ik vervolgens van binnenuit moet zien om te turnen?

Daar ben ik waarschijnlijk toch te lui voor.

Een eigen, nieuwe partij oprichten? Nog erger.

Wat dat betreft is de methode van de bekende televisiepersoonlijkheid Pim Fortuyn natuurlijk de enige.

Wat nou partij, wat nou gedachtengoed, wat nou omturnen? Ik ben er, kijkt u maar naar m'n briefhoofd of in het telefoonboek, ik heb het trouwens ook in mijn paspoort laten bijschrijven: ik ben politicus, u kunt me hebben, en ik wil binnenkort premier worden, dus als ik u was, zou ik maar voortmaken.

Inderdaad: de aanpak van de moderne televisiepersoonlijkheid. Zondagochtend bij Harry Mens, vrijdagavond met Frènk van der Linden op RTL5, tussendoor zo nu en dan bij Netwerk - als het maar vaak is.

Jan Nagel wilde wel likkebaarden bij het idee dat de populaire Rotterdammer de lijst van Leefbaar Nederland zou willen aanvoeren, maar hield een slag om de arm, want procedureel moet de partij eerst het verkiezingsprogramma afronden, en daarna moet het verkiezingsgcongres in januari de politiek leider democratisch kiezen.

Dat wordt dus nooit wat.

'Niet of graag, Nagel. En nu zeggen, want De Hoop Scheffer hangt aan de andere lijn, en ik ben ook al gepolst door de ChristenUnie.'

Daar zal Jan niet van terug hebben: te lang gekonkelefoezeld binnen de Partij van de Arbeid van de vorige eeuw.

Aan Fortuyn zie je hoe de politiek van morgen zich verder zal ontwikkelen.

In ieder geval niet zoals Paul Rosenmöller het zich voorstelt, want dat is ook iemand die door het moderne leven is ingehaald.

'Ons groene hart blijft toch links kloppen', sprak hij tijdens z'n uitlegtoernee.

Hij zei dat dus niet één keer, niet twaalf keer, maar naar schatting drieëntachtig keer: tegen alle landelijke, provinciale en lokale dag-en week- en nieuwsbladen, inclusief de huis-aan-huiskranten, en tegen alle actualiteitenrubrieken op radio en televisie, en dat allemaal binnen anderhalf etmaal, zodat hij steeds treuriger ging kijken en omfloerster ging praten.

Bedrogen door Tara.

'Een persoonlijk drama met een politiek randje', herhaalde hij ook nog drieëntachtig keer, want hij had de tekst tot in het oneindige thuis voor de spiegel gerepeteerd, dat kon je zien aan zijn handbeweginkjes en zijn oogopslagjes.

Ook niet iemand die het tijdperk van de nieuw-gevestigde Fortuyn zal overleven. Net zo min als Melkert of Brinkhorst, trouwens.

'Kroonprins', - dat wil in de 21e eeuw toch niemand meer zijn?

Of in Opzij zeggen dat veel boeren krokodillentranen hebben geschreid tijdens de mond-en klauwzeercrisis, wat niemand kan ontkennen; dat de tweehonderdzestigduizend overleden koeien anders in vier dagen naar de slacht zouden zijn gegaan, wat ook waar is; en dat een heiden die naar gods woord handelt beter gezelschap is dan een vrome calvinist die zijn hooivork opheft naar het wettig gezag, wat helemaal als een paal boven water staat - en dan toch voor het NOS-Journaal excuses prevelen omdat je de waarheid hebt gezegd!

Allemaal politiek die in de vrije beroepstoekomst van Fortuyn niet meer zal voorkomen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden