Vrienden voor het leven

IK BEN op 22-jarige leeftijd op een vrachtboot gestapt. Driehonderd dollar op zak. In de haven van Callao ben ik van boord gegaan en heb verder mijn leven in Peru opgebouwd....

In die vroege periode raakte ik bevriend met Ivan Dibos, het latere IOC-lid. Met die jongen ging ik vroeger op vakantie, haalde ik kattenkwaad uit.

Dus toen onze wegen zich deze keer kruisten, ik nu als lobbyist voor Amsterdam en hij als Peruaans IOC-lid, was het vanzelfsprekend dat zijn stem naar Amsterdam zou gaan. Hij voelde daar wel voor, ook vanwege de kwaliteit van de Amsterdamse kandidatuur. En eigenlijk probeerde ik met alle IOC'ers zo'n gevoel te krijgen, een gevoel zoals ik met Dibos had.

Mijn reizen voor Amsterdam werden betaald door Fokker, de directie leende mij speciaal voor deze missie uit. Op mijn dienstreis nam ik het lokale IOC-lid mee. Ik werd aangestuurd vanuit Amsterdam. We hadden een Centraal Informatie Systeem waarin profielschetsen van IOC-leden waren vastgelegd.

Ik had nog een half jaar tot de uiteindelijke stemming in oktober 1986 en ben intensief aan de slag gegaan. Wie waren de IOC-leden in Zuid-Amerika en Zuid-Europa? Waar kon ik ze vinden en spreken?

Mijn primaire taak is geweest om IOC-leden ervan te overtuigen dat onze kandidatuur goed was en dat ze voor evaluatie naar Amsterdam moesten komen.

Mijn culturele affiniteit hielp mij. Ik weet hoe een Zuid-Amerikaan denkt en voelt. Ik heb respect. In Nederland is lobbyen een vies woord. In Nederland denken wij dat ons product of dienst zo goed is dat het zichzelf verkoopt. Zo gaat het niet. Lobbyen heeft vooral te maken met luisteren naar anderen. Menselijk zijn. Ik ben geen slijmbal, maar durf me kwetsbaar op te stellen. Zuid-Amerikanen waarderen dat en worden dan ook open en enthousiast.

Zo ging het ook bij FIFA-baas en IOC-lid Havelange. Tijdens het wereldkampioenschap in Mexico vroeg ik om een afspraak, kreeg ik die afspraak en mocht ik een nieuwe afspraak maken. Dat lukte omdat ik zijn secretaresse op een speciale manier benaderde. In haar taal, met haar cultuur. En dan gaan er deuren open.

Staatssecretaris Joop van der Reijden was er ook bij. Ik presenteerde hem als sportminister en Joop weet dan hoe hij zich in zo'n omgeving moet bewegen. Havelange raakte overtuigd van het feit dat hij naar Amsterdam moest komen. Waarom? We zeiden dat hij niet kon stemmen zonder in Amsterdam te zijn geweest.

Wij maakten een fantastisch programma voor hem. In kasteel De Wittenburg is een speciale receptie en diner voor hem gehouden. De top van het Nederlandse bedrijfsleven was er. De regering was ruim vertegenwoordigd. We merkten dat hij onder de indruk was van Amsterdam. Maar we kregen ook de bevestiging dat we eigenlijk geen kans maakten. Het zou Barecelona worden. Er werd gesproken over alternatieven voor Nederland.

Een wereldkampioenschap voetbal? Er begon ook bij hem een lichtje te branden. "Ik wil wel een wereldkampioenschap zaalvoetbal", zei hij. Zodoende was in 1989 het WK zaalvoetbal in Nederland. Dat is toen in gang gezet.

Ook organiseerden we in het kader van zijn bezoek een rondvlucht boven de Deltawerken in Zeeland. Daar lag een brug die gebruikt was bij het bouwen van de Oosterscheldedam. De toenmalige minister Neelie Smit- Kroes vertelde onderweg dat die brug inmiddels overbodig was. Ik zag Havelange denken. "Wij kunnen zo'n brug wel in het Amazonegebied gebruiken", zei hij.

De minister verwees me naar een ambtenaar. Ik heb de zaak nog even uitgezocht en nagevraagd hoe het zat met vrachttransporten. Uiteindelijk ging het niet door. De kosten waren exorbitant. Jammer, want ik weet wat zo'n brug voor die regio kan betekenen. Nee, dan speelt het geen rol om Havelange te bekoren.

Kijk, wij wisten de IOC-leden gewoon op onze eigen manier voor ons te winnen. Carlos Ferrer, Spaans IOC-lid, daar raakte ik mee bevriend. Hij liet me thuis in Spanje zijn kunstverzameling zien. Toen hij in Nederland was om onze kandidatuur te bekijken, hielp ik hem een nieuwe verlichting voor zijn kunstverzameling uit te zoeken. Zo was de relatie.

Uiteindelijk hebben we vijf stemmen gekregen. Ik denk van Peru en Venezuela, vermoed twee van Mexico en een uit Azië. Dat was het resultaat. Maar ik heb er vele vrienden aan overgehouden. Als ik in Mexico ben dan ontbijt ik bij Pedro Ramirez Vazquez. Met Flor Isava correspondeer ik nog steeds. Bij Ivan Dibos voel ik me altijd thuis.

Op de vraag of die uitgave van 21,5 miljoen gulden gerechtvaardigd was, zeg ik ja. Als direct gevolg van deze exercitie heeft Amsterdam een positieve uitstraling gekregen voor het internationale bedrijfsleven.

Ook heb ik Joao Havelange in Amsterdam goed leren kennen. Ik heb hem ervan kunnen overtuigen dat de FIFA zich wereldwijd voor SOS Kinderdorpen moest gaan inzetten. Dus de banden die toen zijn gelegd, hebben honderdduizenden verlaten kinderen geholpen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden