Vreugde en verdriet der conversatie

Behalve de boeken die Julian Barnes onder zijn eigen naam schrijft, heeft hij vroeger ook televisiecolumns, restaurantkritieken en detectives onder pseudoniem geschreven....

Arjan Peters

Een schrijver om van te houden. Er is geen betere gids om de intenties van een auteur te achterhalen dan het boek zelf, maar desalniettemin dient hij al dertig jaar zijn interviewers hoffelijk van repliek. Als de Observer hem in 1998 de lullige vraag voorlegt ‘What is England, England about?’, dan kunnen het ze krijgen: ‘What it’s about? It’s about 280 pages’ Vervolgens komt Barnes, zo is hij dan ook wel weer, toch nog ernstig uit de hoek.

Je bent er bij, deelgenoot van ontmoetingen met een welbespraakt causeur. U houdt niet van moderne technologie, wordt hem voorgelegd, maar u heeft wel een website. ‘Heb ik dat gezegd? (Barnes moet even nadenken). ‘Die website is handig, een toegewijde jongen houdt ’m bij. Als ik wil weten wat ik de komende vijf maanden doe, kijk ik erop.’

Luisteren naar Barnes is luisteren naar de genoeglijke conversatiestem. Iets heel anders dan de monoloogstem. Die ving ik vorige week op in de Stadsschouwburg, waar Halina Reijn het wanhoopstelefoontje van een uur met een onhoorbare ex-geliefde voerde: La Voix Humaine, van Jean Cocteau. Dat wordt niks meid, geef het maar op, weet je direct, en juist daarom konden we alle nuances – van trots naar wanhoop – in de stem en de woorden van de achtergelaten vrouw ademloos volgen. De volle schouwburg vergrootte Reijns eenzaamheid nog, doordat zij ons niet zag. Vanzelf gingen we letten op haar bewegingen. De choreografie van het telefoneren. Hoe loopt een vrouw die nog één keer belt met haar verse ex, die ze al kwijt is maar niet kwijt wil?

Het daverende slotapplaus had iets van een bekentenis: wij hebben meegeluisterd, en dorsten ons bij zoveel opgevangen intimiteit al die tijd niet te verroeren. We klapten ons een uitweg, waarna in het café de conversaties aanvingen.

‘Ik kom eraan’, hoorde ik een man in zijn mobieltje piepen.

Die drie woorden waren genoeg geweest.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden