Vrees

Het zou wel eens 'een heel zware avond kunnen worden', voorspelde Kees Boonman in EenVandaag. Hij bleek het te hebben over staatssecretaris Weekers, van wie hij dacht dat die 'de dag van morgen ietsiepietsie vreest'.


Een futiliteit natuurlijk vergeleken met wat de televisie die avond werkelijk beroerde: het Eurovisie Songfestival. Een enthousiasme dat na jaren van tegenvallers vooral dreef op een collectieve liefde voor de Haagse Anouk, die Nederland uit de crisis moest sleuren.


Commentatoren juichten haar al dagenlang toe, onder de vlag van wisselend gezag. Aanvankelijk was Cornald Maas de enige die in 'de rubrieken' in het kaartenbakje te vinden was onder de S van Songfestival. Dinsdag barstte het carnaval los: iedereen, van de bekende zanger Humberto Tan tot de diva Tanja Jess, waren het eens over het eclatante succes dat in het verschiet lag met onze eigen rockchick en haar eigenzinnige ballad. Alleen operacriticus Gordon had zijn twijfels, zo bleek in RTL Boulevard, thuishaven voor het ESF-gevoel: Hij vond Birds 'geen echt Songfestivallied' en had er geen vertrouwen in. 'Ik dacht eerst dat het iets van uitvaartonderneming Monuta was, met die vogels op de achtergrond. Kom op, zeg'.


Cornald Maas waarschuwde: haar optreden een dag eerder was 'niet zo optimaal als het zou kunnen zijn'.


In het opwarmertje Op weg naar het Songfestival, geproduceerd door het bedrijf van Jan Smit, lieten vrienden uit de stal van Jan Smit, en zijn eigen zus, zich uit over de verschillende kandidaten van dinsdagavond.


Maas beluisterde in het lied een 'poëtische waarde en melancholie die ik zelden eerder op het Songfestival heb gehoord. Het zou een overwinning zijn als het hoog zou eindigen, omdat het dan echt over kwaliteitsmuziek gaat.'


Frits Spits werd er zelf poëtisch van: 'Als ik het hoor, valt de wereld om mij heen stil'. Hij zei het er nog maar even bij: 'En dat meen ik echt.'


Maar het grootste enthousiasme ging natuurlijk uit naar Denemarken, 'het ideale Songfestivallied', volgens allen. Oftewel, zoals Tanja Jess verwoordde: 'Trommeltjes, fluitjes, alles erop en eraan. Niks meer aan doen.'


'Door die fluit waan je je een beetje aan boord van de Titanic', zei commentator Jan Smit een half uur later bij het Deense optreden. Dat was als aanbeveling bedoeld, in een avond waarop hij opvallend negatief was voor een spreekstalmeester. Oostenrijk was 'een beetje een vlak liedje'. Slovenië zong 'verre van zuiver'.


Verder deed alles het. Presentatrice Petra Mede was als een zeemeermin uit het podium gerezen. Blauw, rood en goud waren de seizoenskleuren. Camera's zwiepten onophoudelijk over het vlaggende publiek de zaal door. De windmachines stonden op storm. Het regende lichtbundels, de glitterwatervallen vloeiden rijkelijk - kortom alles waar John de Mol de digitale confetti van zijn Voice of Holland aan ontleende.


Het was zover. We zagen een filmpje van Anouk, boksend op het dak van een Amsterdams pand. Commentator Daniël Dekker: 'Dit is het filmpje dat van Anouk gemaakt is.' En: 'Hier zien we haar sporten. Dat doet ze iedere dag, hier ook.'


Anouk zette in, alleen op de wereld van Malmö. De windmachine speelde door heur haar.


Publiek joelde. Smit, na afloop: 'Ze speelde wat met de camera, en dat is toch wel doorslaggevend.'


Daarna gingen we kijken naar maanmannetjes. K3 sloot af. Thuis begon je de dag van morgen ietsiepietsie te vrezen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden