Column

Vreedzaam schransen in all-you-can-eatrestaurant

'Getverdemme, nee', zei ik tegen mijn zeurende zoontje, maar van dat handige 'één lijn trekken tegenover de kinderen' is bij ons helaas geen sprake; 'Ja, dat is vast héél leuk, een all-you-can-eatrestaurant!' sprak huisgenoot P. op onnozel-montere toon en reserveerde prompt een tafeltje.

Beeld thinkstock

Mokkend bekeek ik de website van de populaire vreetschuur, een spottend lachje in de aanslag. Er was sprake van 'all-in cuisine 2 uur arrangement' en een 'ultieme smaakbeleving', er waren koortsdroomfoto's bij van metershoge chocoladefonteinen en bergen taartjes, en een van de 'veelgestelde vragen' was: 'Ik heb een maagbandoperatie gehad, ik kan dus alleen kleine hoeveelheden eten, mag ik het arrangement voor een gereduceerd tarief?'

'Ik ga niet mee hoor', schamperde mijn dochter. Binnensmonds voegde ik haar 'elitair gymnasiumnufje' toe, dus ja, toen móést ik zelf wel; even later stond ik in de rij bij de ingang achter een groep gierend lachende, deels zichtbaar maagbandloze tienermeisjes gelaten te wachten op wat komen ging. We moesten vooruit betalen, maar daarna was dan ook alles 'helemaal gratis!' zoals mijn zoontje mij verheugd bleef verzekeren.

De stralende ober, die Appie werd genoemd maar gewoon Abdelkarim bleek te heten, wond er geen doekjes om: 'Hier staat het buffet, en dáár zijn de toiletten. Eet smakelijk!' Nou, maar, dat zag er allemaal toch lang niet beroerd uit. Oesters, sliptongetjes, daar valt weinig aan te verpesten. En hee, die wijn was eigenlijk prima te drinken!

Al wat milder gestemd dribbelde ik met mijn bordje tussen de volgeladen tafels en vrolijke mensen. Mocht de multiculturele samenleving mislukt zijn, dan in ieder geval niet hier. Het complete tintenpalet aan Amsterdammers zat vreedzaam samen te schransen, hippe hoofddoekmeisjes, kogelronde omaatjes in wijde abaya's, Hindoestaanse knapen in messcherpe pakjes, Creoolse prinsessen met paarse lokken, een groep blije Turken die wel allemáál jarig leken te zijn, en een overstelpende verzameling schattige baby's in honderd verschillende kleuren.

Als blanke in de verre minderheid te zijn, dat is weer eens wat anders. Kóm daar maar eens om bij zo'n kapsonestent in Oud-Zuid! En op het eten viel niets aan te merken, behalve dat het erg véél was, zoals mijn schriele zoontje al na één mini-frikandel constateerde, waarna hij de rest van de avond doorbracht bij de chocoladefontein.

'Zie je nu wel dat het leuk is?' pochte huisgenoot P, en mijn hoofd, met 4 glazen wijn (helemaal gratis!) erin, knikte van 'ja', nét toen mijn zoontje kleverig aan kwam lopen met een diep bord vol Smarties.

'Dus we gaan hier gauw wéér eten?' juichte hij.

Ik ben bang van wel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden