Column

Vrede en welvaart hebben ons verwend en boos gemaakt

Alleen verstokte idealisten geloven dat een maatschappij kan bestaan waarin geen onwenselijk gedrag voorkomt. In elke samenleving zullen groepjes opbloeien die hun utopische idealen met geweld nastreven. Denk aan de RAF in Duitsland, jaren zeventig, of Sendero Luminoso in Peru, jaren tachtig. Gewelddadige, seculiere groeperingen.

Op het Beursplein zoeken honderden mensen steun bij elkaar na de aanslagen in Brussel. Er worden kaarsen aangestoken, bloemen neergelegd en met stoepkrijt boodschappen op de grond geschreven. Beeld anp

Sommige reacties op Brussel tonen niet alleen aan dat er een groot gebrek aan historisch besef bestaat, maar ook dat verontwaardiging en ontzetting dikwijls worden ingezet om een bevolkingsgroep te stigmatiseren. Denk ook aan de reacties na de aanrandingen in Keulen.

Vrijheid brengt risico's met zich mee. Wij accepteren snelwegen, hoewel daar ongelukken gebeuren. Wij accepteren paardensport, hoewel daarbij ook weleens een dodelijk ongeluk gebeurt.

Een van de perverse neveneffecten van zeventig jaar vrede en welvaart in West-Europa is het ontstaan van de verwende, boze burger. Hij hoeft niets te kunnen, alleen verontwaardigd te zijn. Stoïcisme is zijn vijand, haat zijn bestaansrecht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.