Vragen

Stel je voor: u bent thuis, je loopt in de huiskamer langs de televisie. Je vangt een zin op, en je zakt langzaam met één bil op de punt van je stoel en je komt er niet meer van af. Dan is daar een heel goed gesprek aan de gang.'


Of Sonja Barend, de 'koningin van het televisie-interview', gelijk had, blijft nog even de vraag (waarover straks meer), maar ze stond er meteen weer helemaal, in haar eenmalige Sonja op zaterdag. In een aflevering over 'het tv-interview' en de uitreiking van de Sonja Barend Award voor 'het beste tv-interview van het jaar'.


Het spelletje - bedacht door de VARA-gids, die de voorselectie op nogal vage gronden maakte - leidde tot een verkiezing (door zestig 'mensen met verstand van tv') van vier gesprekken die in opzet totaal onvergelijkbaar waren. Appels en peren, daar zijn ze weer.


Genomineerd was Sven Kockelmann, die in Oog in oog frontaal inhakte op Marine Le Pen. Juist door die aanpak miste hij doel: op vragen als 'Bent u racist?' en 'Bent u fascist?' kon zij wegkomen met een charmeoffensiefje vol (schijnbare) redelijkheid. Van geheel ander kaliber was het gesprek in DWDD met Isa Hoes, over de zelfmoord van haar man Antonie Kamerling. Het persoonlijke, 'empathische' interview, dat het in maatschappelijke relevantie aflegde tegen het gesprek in Pauw & Witteman met Albert Drent, directeur van de kindercrèche Het Hofnarretje. Zelf had ik op dat laatste interview gestemd, omdat de interviewers zich zichtbaar hadden gewapend en de man niet lieten ontglippen - spannend tot het einde. Witteman onthulde dat het duo vóór uitzending drie kwartier met Drent lasagne had moeten eten in de studio, om vertrouwen te winnen. Toch een kijkje achter de schermen dat smaakt naar meer.


De prijs ging naar Twan Huys' gesprek met Dutchbat-kolonel Thom Karremans, die terugkeek op het drama rond Srebrenica. Prima, onthullend gesprek, maar de grootste kunst leek mij de man te spreken te krijgen - hoeveel lasagne is daaraan te pas gekomen? Het gesprek zelf viel nauwelijks te verprutsen, en dus zeker niet door Huys. Goed en gedegen als immer, maar in dit geval ook niet heel uitzonderlijk. Maakt niet uit, het ging om het spelletje, dat slechts diende als aanleiding voor een onderhoudend avondje, met een handvol oude fragmenten (het blijft smullen van die legendarische aanvaringen van Adriaan van Dis met Willem Oltmans en W.F. Hermans) en gesprekken met tv-interviewers.


De meesten van hen misten het langere gesprek op tv.


Dat trof: in Buitenhof zaagde Peter van Ingen zondag wel twintig minuten lang de veelgeplaagde Job Cohen door.


Je weet het nooit zeker, maar dit verdiende geen Sonja Barend Award. Dat lag ditmaal eens niet aan Cohen, maar aan interviewer Van Ingen. De eerste was vastberaden zich niet gek te laten maken door de gebeurtenissen van vorige week. Hij stelde er een inhoudelijk verhaal tegenover: de PvdA moest, 'tegen de stroom in', terug naar de oude sociaal-democratische kern, en de partij van de bestaanszekerheid worden.


Van Ingen (vergis ik me, of is hij in korte tijd jaren ouder geworden?) wilde er maar weinig van weten, en bleef maar vissen of Cohen de handdoek niet in de ring moest gooien. Of hij niet even serieus had gedacht aan een baan bij de Raad van State. Of er een 'visiestuk' van Cohen zou komen. Een hopeloze exercitie van een interviewer die wel vroeg, maar niet luisterde.


Nu de grote vraag. Het was dus een vrij beroerd gesprek. Toch heb ik het met wel twee bilhelften op de punt van mijn stoel uitgezeten. Hoe kan dat nou, Sonja?


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden