Vorm

Vroeger las ik sneller. De honderd meter in een halfuur. Het is de leeftijd, zegt de opticien elke keer. Heel normaal....

Hoe hard kunnen wij eigenlijk lezen? Niet het zogenaamde 'snellezen' (een soort hinkstapsprong met de ogen), maar van start tot finish zonder iets over te slaan. Niet in pagina's of tijd, maar in kilometers per uur. Dat viel tegen. Om te beginnen bleek een boek veel korter dan ik ooit gedacht had. Driehonderd pagina's, veertig regels per bladzijde, regels van tien centimeter breed. Een flink boek is dus slechts twaalfhonderd meter lang. Gemiddeld doe ik honderd seconden over een pagina (vier meter). Mijn leessnelheid is dus een schamele 144 meter per uur.

Een enkele keer is het er plotseling weer: het gevoel dat je alle records zit te verpletteren. Een paar nachten geleden had ik dat met 'Selling Hitler' van Robert Harris, over de miljoenenfraude met de zogenaamde dagboeken van Hitler. Lezen in de roes van de langeafstandsloper. Waardoor dat komt weet ik niet. Mogelijk is het de vorm van de dag. Het gevoel dat je nooit meer hoeft te stoppen. Eindelijk zul je alles lezen; in een nieuw persoonlijk record. Daar is de verzorger al, en hij houdt een tasje omhoog vol verse boeken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.