Voortman blijft steken in bewegingsfrutsels

DANS..

Maria Unplugged. Choreografie: Maria Voortman en Roberto de Jonge. Dans: Maria Voortman. Muziek: Paul de Jong. Gezien 10 oktober Lantaren/Venster, Rotterdam. Herhaling: 14 en 15 en op Klapstuk, Leuven 18 t/m 20 oktober. Tournee.

Hoeveel klanken kun je uit een cello halen? Wanneer de bespeler ervan Paul de Jong heet, oneindig veel. De Jong laat zijn cello zingen als een Japans rietfluitje, gieren als een neerstortend vliegtuig en kwaken als Donald Duck. Tussendoor verhaspelt hij een chanson en eindigt toch nog serieus met een bijtend ritmisch muziekstuk.

Kan een menselijk lichaam even ongelimiteerd associatieve beelden oproepen via een andere 'handgreep', via simpelweg een kromming in de rug of een schuin geplaatste schouder? Maria Voortman doet daar in haar solo Maria Unplugged een poging toe. In een zit/lig positie, met armen en benen op de grond steunend, lacht ze aanstellerig en schudt haar torso heftig op en neer. Later zuigt ze haar wangen vacuum en kijkt met maffe tuitlippen de zaal in. Ze schuifelt als een Japanse geisha met minuscule pasjes naar voren en loopt met koket nuffige passen weer terug.

Strikt genomen is wat Voortman met beweging doet even maf als wat De Jong op zijn cello uithaalt. Toch is het effect anders. Bij haar wordt het onbedoeld grotesk en al snel een tenenkrommend genante vertoning.

Voor dit genre is zij niet in de wieg gelegd. Voortman voert ook geen dialoog met de cellist, hoewel ze soms zichtbaar op zijn klanken anticipeert, maar gaat onbedoeld een wedstrijd met hem aan.

Die strijd wint de eigenzinnige componist op punten, niet zozeer als performer, zoals voorheen in producties met Piet Rogie en Ton Lutgerink, maar puur als klankproducent én als virtuoos uitvoerder.

Voor een danssolo hoeft de danseres niet per se een expressioniste te zijn, maar ze moet wel meer te vertellen hebben dan een paar bewegingsfrutsels. Voortman blijft in Maria Unplugged te veel aan de oppervlakte steken, een danseres die al te bedachte bewegingen uitvoert.

Pas in het slotdeel, wanneer de muziek fel is en de dans dansant, gebeurt er iets meer. Dan toont ze in lange bewegingen haar drift en trots, en imponeert ze met haar krachtig omhoog zwiepende benen, die heus meer suggereren dan dat ze zomaar omhoog gaan.

Isabella Lanz

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden