Voorstelling hinkt op meer benen

Topzwaar project biedt toeschouwer iets te veel van het goede.

Het is 5 uur in de ochtend op de kade van het Muziekgebouw aan het IJ. De zondag bevindt zich nog in halfslaap. Maar voor de neushoorn is het '5 voor 12', schreeuwt een actievoerder van het WNF vanaf het dak van een jeep. Naast haar staat een beeld van het bedreigde dier. Niet alleen zij wil de groep ochtendbezoekers van het Holland Festival een gevoel van urgentie inprenten, ook de makers van Addio alla Fine/Afscheid van Einde vinden het tijd voor een offensief, voor het doorbreken van het grote onbehagen, zoals regisseur Pieter C. Scholten van Emio Greco¿PC schrijft in het programmaboekje van deze locatievoorstelling.


De bezoekers, aangesproken als de 'laatste mensen', mogen aanmonsteren aan boord van de Prins van Oranje, om een reis voorbij het einde te maken, want er is geen einde, er is niet één fatale ondergang. 'We zijn onderweg en varen. Aankomen doen we niet. We kijken naar de dag van morgen', zo delibereert Scholten verder. De neushoorn zal de toeschouwers bij hun 'afscheid van einde' herinneren aan de inspiratiebron van de makers: de tragikomische film E la nave va (And the ship sails on, 1983) van Federico Fellini, waarin eenzelfde dier figureert.


Hoe intens alles zich ook voltrekt, lastig is wel dat Greco en Scholten twee uur lang op meerdere benen hinken: sommige scènes verwijzen naar Fellini's beroemde film (en herken je alleen als je die ooit hebt gezien), andere leunen op gefragmenteerde (en soms matige gebruikte) inbreng van gastkunstenaars zoals Jan Fabre (tekst), Franck Krawczyk (muziek), Christian Boltanski (video) en Bo Tarenskeen (tekst). De choreografie ademt in alles het bekende idioom van Emio Greco. En dan vibreert ook nog het boek De Improvisatiemaatschappij van Hans Boutelier op de achtergrond mee. Dat is wat veel van het goede, te meer daar het logistiek een topzwaar project is.


Op de kade citeert acteur Kurt van den Driessche een typisch Fabriaans fragment over de roep om 'helden die de leugen van de verbeelding willen verdedigen'. Aan boord spreekt hij de monoloog van Tarenskeen uit over hoe we ons moeten verhouden tot de netwerkmaatschappij waarin 'alles wat ooit vast was nu vloeibaar is geworden'. Intussen paraderen de dansers in glitterkostuums voorbij en zien we hen op televisieschermen in poses met witte dieren (Ark van Noach?).


Pas wanneer we de boot inruilen voor een loods, komt Addio alla Fine tot leven. Stoeltjes omhangen met hemden (van eerdere levens) wachten ons op. Over een witte vloer zinderen zeven dansers. Impulsen vertakken zich in golfslag via het bekken tot in uiterste puntjes van langgerekte ledematen. Een fraaie lijfelijke verbeelding van de programmateksten over 'spiralen' en 'doorgaande lijnen'.


Aan boord op de terugweg gebeurt weinig meer: de dansers maken een praatje, meer niet. Alsof Addio alla fine niet af is, al strookt dat vast met het motto dat 'er geen einde is'. En die bedreigde neushoorn? Die haalt ons, laatste mensen, in op een vissersbootje. Net als in de film.


Holland Festival: Addio alla Fine/Afscheid van Einde door Emio Greco¿PC. 17/6, Zouthaven, Amsterdam. Aldaar op 19, 20 en 21/6. hollandfestival.nl

Volgens het advies van de Amsterdamse Kunstraad moet het International Choreographic Arts Centre (ICK), onder artistieke leiding van Emio Greco en Pieter C. Scholten, het nieuwe stadsgezelschap van Amsterdam worden. Hiermee passeert de raad Dansgroep Amsterdam, dat komende zomer afscheid neemt van huischoreografe en medeoprichtster Krisztina de Châtel. Eerder verdween de andere medeoprichter, Itzik Galili, door interne conflicten van het toneel. Improvisator Michael Schumacher zou Dansgroep Amsterdam gaan leiden, maar de Kunstraad mist in het toekomstplan visie en uitstraling. Het ICK/Emio Greco PC prijst de raad daarentegen vanwege het internationale en eigentijdse visitekaartje, de ondernemende visie en 'het vermogen om met haar activiteiten het gehele dansveld te omvatten'. ICK zal ook voorstellingen presenteren van vaste gastkunstenaars als Nicole Beutler, Jakop Ahlbom, Jan Fabre, Robyn Orlin en Andrea Bozic.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.