Voornaamste verdienste: geen grote fouten gemaakt

F.-W. Steinmeier..

BERLIJN In 2005 was de thans 52-jarige Frank-Walter Steinmeier de grote onbekende van de regering-Merkel. Eigenlijk is hij dat nog steeds. In populariteit kan hij inmiddels weliswaar wedijveren met de bondskanselier, maar dat hangt wellicht meer samen met zijn portefeuille – Buitenlandse Zaken – dan met zijn optreden. Ook zijn voorgangers in de kabinetten Schröder en Kohl waren uitermate geliefd bij de Duitsers.

Deskundigen oordelen overwegend positief over Steinmeier. In vergelijking met Joschka Fischer – die voorging in de deelname van de Bundeswehr aan buitenlandse vredesmissies, en die bezielde redes over uiteenlopende thema’s hield – is hij een uitermate fletse verschijning. Maar anders dan de hautaine Fischer acht Steinmeier het niet in strijd met zijn waardigheid om zich ook met onaanzienlijke thema’s bezig te houden, en koestert hij de vriendschap met kleine landen.

Hij is doordrongen van het belang van de trans-Atlantische harmonie, maar ziet zichzelf ook als de hoeder van de ‘bijzondere betrekkingen’ met Moskou. Zijn competentiestrijd met Angela Merkel, die een sterke betrokkenheid met de buitenlandse politiek aan de dag legt, is niet voor het oog van de natie uitgevochten.

Steinmeier heeft, oordeelt Der Spiegel, geen grote fouten gemaakt. ‘Dat is voor de SPD tegenwoordig al genoeg om Hoffnungsträger (iemand op wie men zijn hoop gevestigd heeft, red.) te zijn.’

Steinmeier werd in 1956 in Detmold (Noordrijn-Westfalen) geboren als zoon van een fabrieksarbeidster en een meubelmaker. Hij studeerde rechten en politicologie, en promoveerde als 35-jarige met een als ‘briljant’ beoordeeld proefschrift over woonrecht. Midden jaren zeventig werd hij lid van de SPD – meer uit loyaliteit tegenover de partij die, naar zijn mening, zijn sociale opmars mogelijk had gemaakt dan met het doel een politiek ambt te verwerven.

In de jaren negentig, na een wetenschappelijke loopbaan aan de universiteit van Giessen, vervulde Steinmeier verschillende functies bij de kanselarij van de Nedersaksische minister-president Gerhard Schröder. Die benoemde hem na het aantreden van de rood-groene coalitie tot chef van het Bundeskanzleramt.

In die hoedanigheid gaf Steinmeier blijk van een groot organisatorisch talent (waaraan het de eerste regering-Schröder nogal ontbrak). Ook als beleidsadviseur verwierf hij het vertrouwen van Schröder. Zo toonde de bondskanselier zich ontvankelijk voor zijn pleidooi de arbeidsmarkt en het sociale zekerheidsstelsel te hervormen.

Voor de linkervleugel van de SPD is dit een grote smet op zijn conduitestaat, evenals het feit dat ‘de technocraat’ Steinmeier nooit een ambt met harde verkiezingsstrijd heeft hoeven te verwerven.

Sander van Walsum

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden