Voormalige First Lady maakt met rol in Senaat opmerkelijke vrienden

door Paul Brill..

Voor een buitenlands nieuwsoverzicht is er deze week geen gebrek aan Belangwekkende Gebeurtenissen. Aan Headline News, zoals het bij CNN heet.

De verkiezing van oud-communist Giorgio Napolitano (80) tot president van Italië.

De beslissing van het zogenaamde Kwartet (Verenigde Naties, Verenigde Staten, Europese Unie, Rusland) om middels een speciaal op te richten instantie bijstand te verlenen aan de Palestijnen, waarbij de Hamas-regering zoveel mogelijk wordt omzeild.

De toenemende commotie over de affaire-Clearstream in Frankrijk.

De oeverloze brief van Ahmadinejad aan Bush.

De beslissing om een VN-vredesmacht te formeren voor de Sudanese provincie Darfur.

De vrijspraak voor de voormalige Zuid-Afrikaanse vice-president Jacob Zuma, die nu opnieuw een gooi zal doen naar het leiderschap van regeringspartij ANC.

België opgeschrikt door een racistische moord in Antwerpen.

Maar deze gebeurtenissen hebben bijna allemaal iets weg van een tussenstap. In Italië is het wachten op de nieuwe regering, in Frankrijk is de kardinale vraag of premier Villepin echt in het stof bijt (en of president Chirac uit de tocht kan blijven). De internationale gemeenschap, inclusief Israël, gunt de Hamas-regering enig respijt, maar zal deze adempauze voldoende zijn om over enkele maanden meer beweging aan het Palestijnse front te mogen verwachten? Iran is een continuing story waarbij substantiële beslissingen telkens weer vooruit worden geschoven. De vorming van een vredesleger voor Darfur heeft nog een lange, onzekere weg te gaan. De machtsstrijd in het ANC zal nog vele maanden voortwoeden.

Als er dan toch een tussenstap als gebeurtenis van de week moet worden aangewezen, is er eentje die veel minder aandacht heeft gekregen, maar die minstens zo saillant is – en voor de mondiale verhoudingen over een paar jaar misschien wel belangrijker. Geen nieuws dat op de voorpagina heeft gestaan, maar eerder in een verstrooiend rubriekje. Een kleine annonce: mediamagnaat Rupert Murdoch heeft besloten op een nader te bepalen datum in de zomer een speciaal diner te organiseren om geld in te zamelen voor de campagnekas van, jawel, Hillary Rodham Clinton.

Op zich is zo’n diner niets bijzonders. Fund-raisers worden in de Verenigde Staten aan de lopende band gehouden. Het is zelfs niet ongewoon dat een conservatief zakenman zoiets doet voor een Democratisch politicus wiens opvattingen hem matig bekoren. Zo’n geste schept toch een band, die bij het lobbyen voor (of tegen) bepaalde wetgeving allicht van pas komt.

Maar de combinatie Murdoch-Clinton – die tart waarlijk de verbeelding. Murdoch: de eigenaar van een televisiekanaal (Fox News) en een krant (The New York Post), die tekeer gaan tegen alles wat liberaal is, die de regering van Hillary’s echtgenoot Bill geregeld zwart hebben gemaakt en de huidige bewoner van het Witte Huis juist met alle égards behandelen. Hillary Clinton: de vrouw die zich aanvankelijk opwierp als het linkse geweten van de regering-Clinton, die Amerika bijna had opgezadeld met een nationale gezondheidszorg, kortom de vrouw die bovenaan de zwarte lijst van fervente conservatieven staat.

Toch is de toenadering tussen deze twee tegenpolen bij nadere beschouwing niet zo verbijsterend als ze lijkt. Vooral niet gezien de wijze waarop de vroegere First Lady zich manifesteert als senator voor de staat New York. Ze doet er alles aan om als gematigd, verantwoordelijk, zeg maar: presidentieel over te komen. Ze heeft haar naam verbonden aan een wetsontwerp dat het verbranden van de Amerikaanse vlag strafbaar stelt – een actie die niet bepaald is ingegeven door de wens om op de campussen van Berkeley en Cambridge populairder te worden. Inzake Irak volgt ze een zeer behoedzame koers. Haar begrip voor tegenstanders van abortus is zeer groot geworden. Ze wordt in de Senaat geprezen door Republikeinse collega's die haar vroeger te vuur en te zwaard bestreden. Zelf sprak ze onlangs lovende woorden aan het adres van George Bush, die zich na 11/9 zo had ingespannen voor New York en die trouwens, ondanks alle politieke meningsverschillen, zulk prettig gezelschap vormt.

Deze nieuwe, nadrukkelijk niet provocerende manier van optreden heeft Hillary Clinton geen windeieren gelegd. De teller van haar campagnekas staat thans op veertig miljoen dollar. Officieel is dit bedrag bestemd voor haar herverkiezingscampagne komend najaar, evenals trouwens de opbrengst van de fund-raiser met Murdoch. Maar die campagne is een zacht eitje en zal de financiële reserves slechts in geringe mate hoeven aan te spreken. Het restant vormt een mooie basis voor een gooi naar het presidentschap in 2008, een stap die ze vrijwel zeker in de zin heeft.

Zei ik dat het nieuws over het diner met Murdoch was weggestopt in varia-rubriekjes? Dat is niet helemaal waar. The Financial Times, die een goede neus heeft voor dit soort dingen, wijdde er een ironisch getoonzet commentaartje aan, waarin werd gememoreerd dat de steun van Murdoch – en diens tabloids – negen jaar geleden een cruciale factor was in de eerste verkiezingszege van Tony Blair. De krant raadde Clintons liberale supporters aan zich over hun weerzin tegen de mediamagnaat heen te zetten. Veel betere smaken zijn er nu eenmaal niet in het Democratische kamp. Zeker, met zo’n nieuwe disgenoot wordt de politicus Hillary Clinton er niet frisser en enerverender op. Maar wel geduchter en kansrijker.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden