nieuws Rechtszaak

Voormalige bestuurder Slotervaartziekenhuis Aysel Erbudak ziet zichzelf vooral als slachtoffer

Ze is het slachtoffer van snode plannen, van valse verklaringen en leugenachtige verhalen van malafide ondernemers en twee voormalig bestuurders van het Slotervaartziekenhuis. ‘Ik hoor hier niet te zitten’, zo begon voormalig directeur Aysel Erbudak van het inmiddels failliete ziekenhuis maandagochtend tegen de rechter.

Aysel Erbudak, de voormalig directeur van het inmiddels gesloten Amsterdamse Slotervaartziekenhuis, komt aan bij de rechtbank waar zij terechtstaat voor verduistering van 1,2 miljoen euro aan ziekenhuisgeld en valsheid in geschrifte. Beeld ANP

Justitie verdenkt de 52-jarige Erbudak van valsheid in geschrift en verduistering van in totaal 1,2 miljoen euro van het ziekenhuis. De strafzaak is het slotstuk van een periode waarin het Slotervaartziekenhuis in Amsterdam opkrabbelde, opbloeide en vervolgens vorig jaar met donderend geraas failliet ging.

Erbudak was vanaf 2006 directeur van het ziekenhuis, dat gekocht was door haar zakenpartner Jan Schram. Ze hadden groten plannen met het Amsterdamse ziekenhuis en zouden in Turkije een ziekenhuis en revalidatiecentrum opzetten, om die vervolgens te laten samenwerken. Maar Schram overleed in 2012, Erbudak raakte in onmin met de erven Schram en werd in 2013 afgezet als ziekenhuisdirecteur na diverse conflicten. Een droom die een nachtmerrie werd, noemde ze het zakelijke avontuur nu.

‘Malafide ondernemers’

De zakenvrouw mocht van de rechter eerst schetsen hoe de verduisteringskwestie volgens haar in elkaar stak. Dus vertelde ze in een half uur over haar plannen in Nederland en Turkije. Hoe ze de zorg wilde veranderen en het Slotervaartziekenhuis naar eigen zeggen onder haar leiding voor het eerst winstgevend werd en in de toptien belandde van de populairste ziekenhuizen en uiteindelijk toch kapotging; door toedoen van ‘malafide ondernemers’, met wie ze de ondernemers Loek Winter en Willem de Boer bedoelde, die het ziekenhuis in 2013 overnamen. Ze moest haar verhaal een keer onderbreken omdat ze volschoot, waarna de rechter een doosje tissues liet brengen.

De rechter stelde vast dat ze gepassioneerd had verteld. ‘Maar we hebben het hier niet over de ondergang van het ziekenhuis, maar over mogelijke malversaties. U kunt de juiste bedoelingen hebben en de wil hebben om zwarte cijfers te schrijven met het ziekenhuis, maar dat betekent niet dat er geen malversaties kunnen hebben plaatsgevonden.’

Verdenking

De zwaarste verdenking tegen Erbudak draait om een project in Turkije, waar ze probeerde een longkliniek uit de grond te stampen. Die moest dan weer gaan samenwerken met het Slotervaartziekenhuis en een resort in Turkije, dat Erbudak huurde. Om een koopoptie op dat resort niet te laten verlopen, was er in 2008 een miljoen euro nodig, die door een bedrijf uit Utrecht werd betaald, dat het vervolgens weer verrekende met het Slotervaart-ziekenhuis. Om de boel op papier te verantwoorden, werden facturen opgesteld voor de aanschaf van apparatuur.

De rechter wilde van Erbudak weten waarom een Nederlands ziekenhuis moest meebetalen aan een project in het buitenland. Omdat het ziekenhuis zou profiteren van dit project, aldus Erbudak. En waarom een Nederlands ziekenhuis opdraaide voor een mislukt Turks project? Het verlies moest ergens terechtkomen, aldus Erbudak. En zij zag al die projecten als één geheel.

Mistig

De rechter vroeg of het allemaal niet wat ‘mistig’ was. Volgens Erbudak was het nou eenmaal de manier waarop zij en wijlen zakenpartner Schram altijd hadden geopereerd. Ze maakten mondelinge afspraken, dat kwam allemaal niet op papier. En zij ging er dan vanuit dat het allemaal wel goed kwam, zei Erbudak.

Zo moest er ook naar die twee ton worden gekeken. Die betaalde het Slotervaartziekenhuis voor de aankoop van aandelen in een softwarebedrijf. Die aandelen werden vervolgens eigendom van een bedrijf van Erbudak. Toen de verkoper de aandelen terugkocht, ging dat geld niet terug naar het ziekenhuis, maar belandde het via via op een rekening van de zoon van Erbudak.

Hoe dat precies zat, wilde de rechter weten. Daar kwam Erbudak niet helemaal uit. Het was allemaal zo gegaan ‘in de dynamiek van het moment’, zei ze. Daarna gaf ze toe dat het geld wel terug had gemoeten naar het ziekenhuis. Om die conclusie vervolgens zelf weer onderuit te vegen met de mededeling dat ze zelf nog ‘een heleboel vorderingen’ op het ziekenhuis had.

Daarmee doelde ze onder meer op achterstallig salaris. Ze had met Schram nooit iets op papier gezet over een salaris voor haar werkzaamheden bij hun gezamenlijke ondernemingen. Maar goed, ze moest toch ergens van leven. Dus had ze privé een rekening-courant verhouding met de bedrijven. Dat moest dan ooit allemaal verrekend worden. Daar was nooit moeilijk over gedaan. Zo waren de rollen tussen haar en Schram. ‘Hij regelde het geld, ik zorgde voor de exploitatie.’ Tot Schram overleed en de erven ineens de rekening-courant schuld opeisten. Een bewijs voor al dat achterstallige salaris had ze niet, zei Erbudak.

In een civiele procedures werd Erbudak eerder veroordeeld tot het terugbetalen van in totaal bijna 5,6 miljoen euro. Het leidde tot haar persoonlijk faillissement.

Ze beseft nu dat de hele werkwijze van haar en Schram nogal wat vragen heeft opgeroepen, verzuchtte ze maandag. ‘Maar ik had geen negatieve intenties. Ik had alleen alles administratief goed moeten regelen.’

De officier van justitie zal woensdag de strafeis formuleren. De uitspraak van de rechter is op 7 oktober.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden