Voorkom gênant uitgestorven zaaltjes: de beloftelijst van Eurosonic

Bandjes ontdekken, daarom draait het op het driedaagse festival Eurosonic, dat morgenavond start in Groningen aan de vooravond van het festival voor Nederlandse muziek Noorderslag. Grote namen kom je niet tegen op het driedaagse programma, wel veel mooie beloftes en bloempjes in de knop.

Vadoinmessico. Beeld
Vadoinmessico.

De kunst is de parels te vinden in het overweldigende aanbod van zo'n driehonderd bands, verspreid over een bijna krankzinnige veertig podia. Leuk voor een muzieknieuwsgierig publiek, maar zeker ook voor Europese boekers, programmeurs, journalisten en festivalorganisatoren. Op Eurosonic is de nieuwe aanwas van Europese muziek te horen, komen de trends aan het licht, en kun je als muziekprof de grote lijnen voor het komende popjaar uitzetten.

Voor de Europese bands die zich op Eurosonic in de kijker mogen spelen geldt dus ook maar één motto: laten zien wat je in huis hebt en dóórbreken. Dat dat niet altijd lukt, moge duidelijk zijn. Iedere Eurosonic-bezoeker kan er een paar noemen: volslagen mislukkingen in het verste achterafzaaltje, waar van de tien man publiek er slechts één het einde van het optreden haalde. Bands die je nooit meer wilt horen. Verwarde Noorse paganmetal rond een offerblok vol runentekens. Poolse electronoise die de oefenruimte onder geen voorwaarde had mogen verlaten. Maar toch, de flaters horen bij de lol en doen het goed bij de nabespreking aan de bar.

Verheffender zijn de bandjes die knallen, waarvan je al na drie nummers weet: die gaan groot worden. De lijst van bands die doorbraken na Groningen groeit gestaag, sinds de eerste editie van het destijds Euroslagt genaamde festival in 1995, dat werd gekoppeld aan het al bestaande Noorderslag.

Het Belgische Soulwax stond op Eurosonic, de Deense Agnes Obel. Een openbaring was ooit de energieke flamencopop van het Spaanse Ojos de Brujo. Het Brits/Baskische Crystal Fighters stond op Eurosonic 2011 en scoorde daarna met Plage de zomerhit van het jaar.
Dringen was het de afgelopen jaren bij Britse acts als The XX en James Blake, wiens roem de programmering in Groningen al was vooruitgesneld en waar dus geen kip meer bij kon.

Voor de editie 2012 doken we in de internationale muziekpers, op zoek naar de bands waar al enige opwinding omheen hangt. De Ierse songwriters die door de Irish Times naar voren worden geschoven als grote beloften, de Britse bandjes die als 'Pop Pick 2012' door het leven gaan in de Britse kranten. De Zweedse zangeres die het volgens een Amerikaanse krant helemaal gaat maken.

Hopelijk biedt de beloftelijst enig houvast in de orkaan van nieuwe Europese muziek:

Vadoinmessico

Rijk internationaal gezelschap van Londense conservatoriumstudenten: twee Italianen, een Mexicaan, een Brit en een Oostenrijker. Muzikale muziek dus, die laveert tussen het vocale werk van Animal Collective en de speelse werelddance van Crystal Fighters. De heren expats proberen vanuit Londen hun heimwee te verklanken en die lijkt vooral gericht op de zonniger locaties. De bandnaam Vadoinmessico moet iets als 'ik ga naar Mexico' betekenen, vandaar. Dat ene prachtliedje ontbreekt nog in het repertoire, maar het licht betoverende Pond, te vinden op Youtube, komt in de buurt. 'Verbazingwekkend dat deze jongens niet al veel groter zijn', vond het Britse radiostation Folk Radio. 'Maar misschien ook maar goed dat het geheim nog niet bekend is.'
Woensdag, Vera, 22.30 uur.
Donderdag, Forum Images, 00.15 uur.


Spector
Getipt door de popcritici van de Engelse krant The Guardian als een van de Britse beloftes voor popjaar 2012. Spector heeft een beetje van The Killers, leent het zwaarmoedige melodrama van Editors, en verwijst niet alleen in de bandnaam naar weldadig geproduceerde sixtiespop. De drummer speelt met een lekker lage velspanning, zoals de grote producer Phil Spector voorschreef, en laat het geluid dus breed knallen. Mooi, om niet te zeggen: heel mooi. De band gaat in maart volgend jaar op tournee met Florence + The Machine, speelde al op het festival voor nieuwe Engelse muziek London Calling en gaat dus op herhaling op Eurosonic.
Donderdag, Huize Maas, 23.45 uur.

Jape
De Ierse electropopband Jape staat al wat langer op de rails: het kleine hitje Floating dateert al van 2004. De verwachting van onder andere de BBC was dat Jape eerder zou doorbreken, maar helaas. Misschien dan dit jaar. De band van de knappe liedschrijver Richie Egan wordt op handen gedragen door Brendan Benson van The Raconteurs en het Belgische Soulwax, en dat zegt veel over de inhoud. De muziek van Jape is zalig hybride, hangt gewichtloos tussen stevige rock en dance, en wil nu eindelijk eens op het Europese vasteland worden gehoord.
Donderdag, Grand Theatre (main), 20.00 uur.

Tove Styrke
Volgens de rechtse Amerikaanse roddeltabloid (we zeggen het er maar even bij) New York Post was de Zweedse zangeres (plus fotomodel) er een om in 2011 in de gaten te houden. Bij ons was ze nog niet opgevallen, maar we kunnen haar op Eurosonic dan zelf even checken. Styrke maakt nogal Zweedse disco; goed verzorgd, baggervet geproduceerd, maar enorm oppervlakkig. Je kunt het ook gewoon eurotrash noemen en de gedachten bij het luisteren laten afdwalen naar het Eurovisie Songfestival. Styrke strekt de armen nadrukkelijk uit naar een zeer breed publiek maar gevreesd moet worden dat dat haar op Eurosonic keihard de rug toekeert.
Donderdag, Grand Theatre (main), 21.30 uur.

Lisa Hannigan
Frisse, poppy, maar ook onmiskenbaar Ierse folk van deze frêle singer/songwriter, die eerder zong in de band van de ook al zo breekbare Damien Rice en nu solo opvallend goed bezig is. Luister eens naar het heerlijke liedje Knots, dat niets te maken heeft met een Nederlandse televisiefamilie maar na één keer draaien zomaar een dag in het gehoor blijft hangen. De clip bij het nummer, te zien op Youtube, is ook al zo aanstekelijk. Hannigan is niet van de sombere songwriterssoort, wil ze in haar clip maar laten zien met een aanvankelijk wit jurkje en heel veel emmers verf. Volgens de BBC klinkt Hannigan een beetje als Emmylou Haris én als Joni Mitchell. Die kan ze in haar zak steken. Hannigan heeft zelf een naam bedacht voor haar muziek: plinky plonk rock. Komt ook aardig in de buurt.
Woensdag, Vera, 20.30 uur
Woensdag, Grand Theatre (main), 23.00 uur.
Vrijdag, Schouwburg, 00.20 uur.

Still Corners
Op het Amerikaanse showcasefestival SXSW van vorig jaar speelde de Engelse band Still Corners voor een man of zes publiek. Een beetje treurig, vond de recensent van The Guardian. 'Deze band verdient meer.' En dat kreeg Still Corners dan ook, na het album Creatures Of An Hour. De plaat werd juichend ontvangen, en Still Corners kan er volgens de Britse critici wel eens toe gaan doen in 2012. De band, gevormd door de Amerikaanse songwriter Greg Hughes en de Britse zangeres Tessa Murray maakt filmische en dromerige sfeerpop, waarin vooral verlangen naar onbereikbare zaken doorklinkt. De stem van Murray fluistert als het Engelse equivalent van een Frans zuchtmeisje.
Donderdag, Paleis (main), 22.20 uur.

Veronica Falls
'De garagebandversie van jaren zestig popromantiek', zo omschreef The Guardian de muziek van de Britse indieband Veronica Falls. Goed getroffen. Maar de retro van Veronica Falls grijpt net zo goed terug op de shoegaze van de jaren tachtig. De band zweert bij rammelende productie, en zet de reverb hoog op de jengelende slaggitaren, waardoor we ook weer een hint van Siouxsie & The Banshees horen. 'Sexy lo-fi', oordeelde het muziekblad NME. Maar dan wel sexy van de macabare soort. In Found Love In A Graveyard danst zangeres Roxanne Clifford een dodendans met gebroken hart.
Vrijdag, De Spieghel, 01.15 uur.

Baxter Dury
Inderdaad, de zoon van de in 2000 overleden Blockhead Ian. 'Prachtige, ingetogen, postmoderne electronische pop', omschreef The Guardian Dury's derde album Happy Soup. De plaat grossierde in recensiesterren, werd bejubeld door de brede Britse muziekpers. De BBC signaleerde 'een perfecte balans tussen licht en donker', en beloofde een mooie toekomst voor de Dury-nazaat, die toch al tegen de veertig loopt. Misschien kan Dury met zijn 'nazomerplaat van het jaar' op Eurosonic onze kwakkelende winter een duwtje de goede kant op geven.
Vrijdag, De Spieghel, 23.45 uur.

Beluister de bovenstaande bands via de Volkskrant-Eurosonic-playlist.

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden