Voorheen kutjongen

De Volendamse zanger Case Mayfield (24) valt op met zijn intense luistermuziek en zijn woede over alle misstanden in de wereld. 'Je moet geen genoegen nemen met smoesjes, dat je geld moet verdienen of zo.

Kees Veerman (24) is weer even thuis. Terug in zijn ouderlijk huis in Volendam. Liever was hij in Amsterdam gebleven, maar een eigen woning heeft hij niet, en die van zijn vriendin bleek toch wat te krap voor z'n tweeën. Zijn moeder heeft slagroomsoesjes op tafel gezet. 'Ze zijn echt veel te lief voor me.'


Tijdens het gesprek komt de pakketdienst een doos met cd's brengen. Zijn debuutalbum: The Many Colored Beast dat dit weekend verscheen. Veerman heet erop Case Mayfield, de naam waaronder hij al een jaar of zes optreedt en muziek uitbrengt. Er waren van Case Mayfield al een paar singles en diverse nummers op internet te beluisteren, maar The Many Colored Beast is zijn eerste album, opgenomen met een heuse band.


De liedjes erop zijn de beste uit het repertoire waarmee hij de laatste jaren in kroegen, clubs, concertpodia en festivals heeft opgetreden. 'Eigenlijk ben ik klaar met die liedjes, het gevoel is eruit, ik speel ze liever niet meer. Althans niet alleen. Nu, met band, begint het allemaal weer opnieuw. Dan komt de pit er weer in.'


De intense, met getergde stem gezongen liedjes van Mayfield ontstonden na wat hij een ontploffing van creativiteit noemt. 'Ik ben hier in Volendam opgegroeid, had geen vrienden en was echt een kutjongen. Stelen, drank, drugs en al die gekkigheid. Gewoon omdat ik niet wist wat ik moest doen. Maar toen ging op mijn 18de voor het eerst naar Amsterdam en kwam ik op zo'n 'open mic'-avond waarin iedereen met een gitaar liedjes kon komen zingen. Dat was echt een soort thuiskomen. Ineens wist ik waar ik voor gemaakt was. Dat ik dit ook kon doen. Daar hoefde ik geen diploma voor te halen. Dat voelde echt als een bevrijding.'


Mayfield ging aan de slag. 'Ik schreef en zong aan een stuk door. Dit was wat ik wilde, en dan maakt het niet uit hoeveel tijd je eraan besteedt.'


Gek eigenlijk dat het nog zo lang heeft geduurd voordat Mayfield, zoals hij dat zelf noemt, zijn 'christelijke vergevingsmoment' beleefde.


Een paar jaar eerder, toen hij 14 was had hij immers al gezongen op de herdenkingsdienst na de brand in café 't Hemeltje. Zijn zus was daar ook aanwezig geweest, en had het overleefd.


'Heel instinctmatig vond ik dat ik iets moest doen. Ik meldde me aan en zong For A Dancer van Jackson Browne, van de elpee Late For The Sky, een plaat die iedere Volendammer heel goed kent. Raar, want ik had nog nooit gezongen. Mijn moeder zei nog: doe het eerst maar voor mij. Tja, het had ook heel vals kunnen worden. Ik weet nog dat ik werd aangekondigd met mijn lange haar en coltrui. Ineens was ik Kees Veerman, het buitenbeentje dat kon zingen.'


Het lef om door te gaan had hij echter nog niet. 'Ik bleef nog vier jaar rebelleren, totdat ik dus in Amsterdam kwam.'


Daar viel hij op tussen de jongens en meisjes van het Amsterdam Songwriters Guild. Niet alleen door zijn mooie, intense luistermuziek, maar ook door zijn teksten, waarin al zijn opgekropte woede over de misstanden in de wereld op micro- en macro-niveau tot uiting kwam.


Die woede richt zich op ons allemaal, zoals in Our Mum waarin hij de vernietiging van de natuur door de mensheid aan de kaak stelt, of heel direct op zijn vader in You Sure Lost A Lot Of Weight. Mayfield stelt zijn vader hierin als voorbeeld voor wat hij tot zijn afgrijzen veel om zich heen ziet: mensen die hun eigen mogelijkheden niet benutten.


'Mijn vader is 52 en een man met de potentie om echt magische dingen te gaan doen. Maar hij werkt in de fabriek en maakt kartonnen kokers. Dat moet ook gebeuren, maar hij kan meer, alleen heeft hij zichzelf nooit echt willen leren kennen. Hij heeft op een bepaald moment zijn ontwikkeling stopgezet en is gaan werken.'


Precies zoals het hoort in Volendam, maar het is Mayfield een gruwel, al die mensen die veel meer kunnen, maar zichzelf met keiharde fysieke arbeid de vernieling inhelpen. 'Ik verdien soms met een keertje zingen meer dan mijn vader op een dag, dat doet pijn. Eigenlijk is mijn vader een 3J's.'


Mayfield verwijst naar de populaire Volendamse band omdat zij volgens hem exemplarisch zijn voor de mentaliteit in zijn stad, die hij wil bestrijden. 'Neem Jan Dulles van de 3J's. Een heel aardige, lieve man die echt heel erg veel van muziek weet en een geweldige stem heeft. Maar daar doet hij niks mee. Gewoon een beetje entertainen is genoeg, daar word je immers ook rijk van. Ik kan daar niet tegen, ik zie dat hij doodongelukkig is, want gemaakt om iets anders te doen. Daar kan ik me heel erg druk over maken. Waarom? Omdat het zo zonde is.'


Zijn vader, de 3J's, het zijn voor Mayfield een soort bomen waar hij flink aan wil schudden tot ze omvallen. 'Dat ze doorhebben dat ze verkeerd bezig zijn.'


Kijk, legt hij uit, 'ik weet nu waar ik voor gemaakt ben en voel vrede. Het klinkt utopisch maar dat wil ik voor iedereen. Je moet geen genoegen nemen met smoesjes, dat je geld moet verdienen of zo. Ik ben niet belangrijker dan de bakker. Of je nu taarten bakt of liedjes schrijft, als je maar doet waar je voor gemaakt bent. Zo lang er mensen zijn die dat niet doen blijf ik aan de bomen schudden.'


Bomen die op de komende plaat, waar Mayfield al bijna klaar mee is, nog dikker zullen zijn. 'Veel liedjes op dit eerste album schreef ik toen ik 18 was. De problemen die ik toen had zijn nu opgelost. Nu moet het gaan over zaken die ik niet kan oplossen. Zoals geld, dat echt de oorzaak is van al het kwaad. Daar moet ik nu mijn energie op richten. Ik neem geen genoegen met alleen constateren, of protesteren. Je moet ook met een oplossing komen. Daar zoek ik naar in mijn liedjes.'


Case Mayfield: The Many Colored Beast. PIAS.


De singer-songwriter treedt vanavond op in De Wereld Draait Door, Ned. 3, 19.30 uur.


Extra:


SINGER SONGWRITERS GUILD


Het Amsterdam Singer Songwriters Guild (ASG) waar Case Mayfield (Kees Veerman, 24) zich als 19-jarige Volendammer bij aansloot toen hij in Amsterdam kwam wonen, is een losvaste groep singer/songwriters die wekelijks (nu op dinsdag in cafe Jet Lounge) 'open mic'-avonden organiseert.


Iedereen met een gitaar kan een liedje zingen, wat indertijd voor Mayfield een openbaring was. 'Dertien of veertien mensen die alleen maar gitaar spelen, en toch allemaal een andere kleur uit dat instrument halen.'


Behalve Mayfield kwamen ook Leine en Lucky Fonz III uit het ASG voort. Maar volgens Mayfield ontbreekt het de laatste tijd aan nieuwe aanwas en is het ASG 'een beetje aan het doodbloeden'.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden