Voorbij de baby blues

Betere publiciteit had Brooke Shields zich niet kunnen wensen. De actrice schreef een boek over haar postnatale depressie, dat met gepaste belangstelling werd onthaald: vrouwenbladen publiceerden interviews, ontbijtshows toonden interesse, Shields vertelde haar verhaal bij Oprah....

Pauline Kleijer

Totdat Tom Cruise zich ermee bemoeide. Plotseling is Shields' depressie voorpaginanieuws en dreigt haar boek een onverbiddelijke bestseller te worden.

Cruise – voor wie het nog niet weet – viel Shields aan op haar medicijngebruik, waarna Shields hard terugsloeg ('laat ik een gokje wagen en stellen dat meneer Cruise nooit aan een postnatale depressie heeft geleden'). Meer was er niet nodig om een internationaal debat te ontketenen, dat ook de kolommen van de Volkskrant vulde. Over vitaminen versus Prozac, Scientology versus psychiatrie – zelfs het bestaansrecht van de postnatale depressie werd in deze krant in twijfel getrokken.

Is het boek al die aandacht waard? Op het eerste gezicht is Shields' relaas het zoveelste egodocument van een beroemdheid die haar misère uitvent voor het goede doel – meer aandacht voor een bepaalde ziekte – én natuurlijk om er zelf rijker van te worden. Sterren als Kirk Douglas (beroerte) en Michael J. Fox (ziekte van Parkinson) gingen Shields de laatste jaren voor.

Anders dan Douglas en Fox grijpt Shields haar conditie niet aan om haar memoires te schrijven. Tijd voor een terugblik op haar carrière is het nog lang niet, vindt de actrice, al zit zij al 39 jaar – zo ongeveer sinds haar geboorte – in het vak. Ze beperkt zich tot het beschrijven van haar zwangerschap, de bevalling, de zwarte maanden daarna en het langzame herstel.

Shields blijkt, al of niet geholpen door een ghostwriter, vlot te kunnen schrijven. De eerste hoofdstukken zijn scherp en bondig. Met zelfspot beschrijft ze de moeizame weg naar een geslaagde zwangerschap. Diverse vruchtbaarheidsbehandelingen en een miskraam gingen eraan vooraf. De zwangerschap doorstaat ze fluitend, maar de bevalling is een drama, uitmondend in een spoedkeizersnede.

Daarna gaat bij Shields het licht uit. Haar baby is een vreemde voor haar, en ze voelt zich zo ongelukkig dat ze zich moet bedwingen niet uit het raam te springen. De baby blues, denken omstanders in eerste instantie, maar pas met behulp van antidepressiva komt de actrice er weer bovenop.

Het tweede deel van het boek kent, begrijpelijkerwijs, minder humor. Shields gaat in therapie om de ongezonde relatie met haar moeder uit te spitten, en eindigt haar verhaal met een lofzang op haar dochtertje Rowan en het moederschap, als om te bewijzen dat zijzelf beslist geen ontaarde moeder is.

Los van dat onnodig sentimentele slot is In de schaduw van mijn geluk (de ongelukkige Nederlandse vertaling van de titel Down Came the Rain) een vlot en onderhoudend relaas, waarmee Shields naar eigen zeggen een taboe wilde doorbreken. Openhartigheid kan de actrice niet worden ontzegd. En dat zij de postnatale depressie op de agenda heeft gezet, kan na de ruzie met Tom Cruise bijna niemand ontgaan zijn. Missie geslaagd.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden