Voor volleybalbestuur is de ene stichting de andere niet

Eind 1992, in de herfst van het Olympische succesjaar, zat de schrik er bij de volleybalbond goed in. Directeur Hoex en waarnemend voorzitter Amesz verklaarden na het financieel debâcle van de stichting Steun Topvolleybal Nederland (SSTN) dat de topsport voortaan 'gewoon weer onder de paraplu van de NeVoBo zou plaats...

Van onze verslaggever

John Volkers

AMSTERDAM

Ruim twee jaar later is Hoex nog steeds directeur, bekleedt Amesz - alsof er tijdens zijn bestuur geen 1,2 miljoen te veel werd uitgegeven - de positie van vice-voorzitter en is het besluit genomen de top van de bond te verzelfstandigen, bedrijfsmatiger te maken en onder te brengen in de stichting Top Volley bal Nederland (TVN).

De ene stichting is de andere niet, zo zegt de huidige voorzitter, mr Van Zwieten. Bij de vorige opzet was door de bond de domheid begaan garant te staan voor de verliezen. Nu is, aldus Van Zwieten, die scheiding veel beter aangebracht. Al was hij dan als toezichthoudend bestuurslid tot het stichtingsbestuur toegetreden, de - lege - kas van de bond loopt geen gevaar.

Oud-bestuurslid Johan de Wild begrijpt het nieuwe waagstuk in het geheel niet. 'Ik schrik dat ze weer een stichting in het leven hebben geroepen.' De financieel adviseur uit Arnhem was in de jaren van SSTN voorzitter van de financiële commissie NFK. Hij was de man die gebeld werd door voorzitter Funk, dat het toch niet helemaal lekker zat met het geld. Hij ontsloeg Jan Bakker, die bijna alles verkeerd gedaan wat maar te bedenken viel, maar die toch rustig wilde blijven zitten.

'Toen ben ik ontploft. Ik heb gevloekt in Woerden. Hij eruit of anders hebben we binnen veertien dagen een bondsraad.' Bakker gaf voor het ontslag van coach Brokking en het aantrekken van de trainers Selinger en Treibitch geld uit dat er niet was. Hij vulde het ene gat, van de penningmeester SSTN, met het geld van zijn andere rekening, die van NeVoBo, en ging een lening aan bij de huisbankier ABN-Amro. Die gaf hem een miljoen, met één handtekening onder de overeenkomst waar er twee vereist waren.

In het stichtingsbestuur waren hoge directeuren ingeslapen op de golven van het succes. Zij hadden hoofdelijk aansprakelijk gesteld kunnen worden voor het verlies dat van zeven via negen ton uiteindelijk op 1,2 miljoen uitkwam. De SSTN kostte de districten vier ton en de reserves van de bond (negen ton) werden bijna geheel opgesoupeerd. De Wild: 'Daarom is in de bondsraad besloten van alle sponsorgelden twintig procent naar de bond te sluizen. Om weer vlees op de botten te krijgen. Nu gaat alles naar die stichting.'

Volgens de deskundige De Wild kan alleen een gezonde bond een stichting naast zich oprichten. Zoals het in '87 ging. 'Maar in de negatieve situatie van geen reserves, moet je zo'n stichting niet als redmiddel gaan gebruiken. Bovendien zijn de risico's moeilijk af te bakenen. Want ook de vorige keer was alles goed beschreven, was de bond op papier gevrijwaard van risico's. Bij nood of een tekort wordt, ook internationaal, een nationale sportorganisatie verantwoordelijk gehouden. En het gevaar loert in de situatie dat een bestuurslid als Van Zwieten in beide organisaties plaats heeft. Zo was het met Bakker en Funk ook. Toen ik dat las, dacht ik: daar begint het gedonder weer.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden