Voor verloren liefdes en oude stoelen

DIEDERIK VAN HOOGSTRATEN

De afvaldoorpluizers scharrelen 's avonds laat rond. Het zijn geconcentreerde mensen met aftandse busjes en overbelaste winkelwagentjes. De mantra van deze laatste filters tussen ons en de vuilverwerking: kom op, nog één kringloop.

In onze straat in Brooklyn ken ik drie vaste doorpluizers. De tandeloze Chinees groet me al: 'Hi, sir! Some stuff for me?' Soms geef ik hem een dollar, in ruil voor een lichte buiging.

Wij zijn hier met zijn 8,4 miljoenen. De hoeveelheid spullen - in goed New Yorks: all this shit- is gigantisch in de stad. Maar we wonen klein. We verhuizen. We shoppen door. Dus wat dan?

Naast het gewone afval kan een keer per week het grofvuil aan de straatkant. Neem mijn geliefde bank. Ik ben laatst beter, doch iets kleiner gaan wonen. Dozen boeken gingen naar de bibliotheek, waar ze zelfs paperbacks van Harry Mulisch verwelkomden. Sommige meubels vonden een nieuwe eigenaar. De bank ging mee, maar bleek het appartment niet in te kunnen. Beschroomd zetten we hem op de stoep. Een uur later was de bank weg.

Ik had 'm ook op craigslist.org kunnen aanbieden. New Yorkers mogen materialisten zijn, hun hart klopt links. Al die Democraten gooien liever niet weg, wat de blijvende populariteit van craigslist kan verklaren.

Het is Marktplaats met een scheut Occupy. Adverteren en handelen is er eenvoudig en gratis, zonder storende advertenties. Alles is er te krijgen.

Toen ik in 2002 een artikel schreef over craigslist, nam ik de proef op de som in de afdeling 'Missed Connections'. Dat meisje in de supermarkt? Die jongen in het café? Je keek, maar durfde niets te zeggen? Plaats een bericht op Missed Connections en de onverbeterlijke romanticus die niet om ontmoedigende statistieken geeft, kan dromen van een happy ending.

Ik tikte een oproep: je zat in metrolijn 1 en las Malcolm Gladwell, we keken elkaar aan voordat je uitstapte. De volgende mogen waren er twee reacties. Ik trof een van hen voor een borrel. Ze was niet het meisje van de metro, maar we kregen wel een kortstondige relatie.

Eind vorig jaar verkocht ik een leren Ikea-stoel op dezelfde website. Een man belde: 'Die móet ik hebben!' Hij had er al één, maar Ikea maakte de luie stoel niet meer in die kleur. En nu de emotionele vereniging; geluk dankzij craigslist.

Het kan mis gaan. Voor mijn ondernemende inborst werd ik in december gestraft toen ik mijn appartmentje illegaal te huur zette voor een paar nachten. Het huis stond tijdelijk leeg. Een paar honderd dollar was toch zo verdiend?

Een vaag type dat zich Maria noemde, betaalde zaterdag één nacht vooruit voor haar verblijf van drie nachten. Ze kreeg mijn sleutels. Ik liep de trap af met het onbehaaglijke gevoel dat je op het vliegveld kan overvallen over de vraag of het gas wel uit staat.

Maandag belde een wildvreemde jonge vrouw. Ze had ene Maria zondag 1.200 dollar overhandigd in ruil voor mijn sleutels, in de veronderstelling dat het appartment het hare was.

Nu zag ze in de hal een briefje van de bewoner: van mij. Dat er nog gordijnen te koop waren. Politie erbij, het door Maria opgelichte meisje in tranen, ik woedend en beschaamd.

De volgende keer mogen betrouwbare vrienden voor niets in mijn huis, als het eens leeg mocht staan. En ik geef mijn shit weg aan een aardige afvaldoorpluizer.

undefined

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden