Column

Voor sommige vogelaars is eenvoudig geluk niet genoeg

Het wereldrecord vogels kijken. Misschien hou ik te veel van vogels om ze als een dolle achterna te zitten.

Vogelaars proberen een Bruine Klauwier te spotten in het Achterhoekse Netterden Beeld anp
Vogelaars proberen een Bruine Klauwier te spotten in het Achterhoekse NetterdenBeeld anp

ik liep door de duinen toen een klein bruinig vogeltje m'n aandacht trok. Of eigenlijk was het dat opvallende wit onder zijn vleugels toen hij even opvloog. Ik keek, even later wist ik het zeker: sneeuwgors, zei mijn vogelgids. Meteen afgevinkt, die gors, de eerste in mijn leven.

Zo valt er nog veel voor me te ontdekken, om de hoek van mijn Haagse stadswoning. Ik word gewekt door de roep van bosuilen bij het Catshuis, de achtertuin van Mark Rutte. Een groene specht vliegt voorbij. Terwijl ik dit schrijf hoor ik een ongeïdentificeerd vliegend object piepen. Zo'n vijfhonderd soorten zijn in Nederland gezien, maar niet door mij: minstens de helft heb ik nog te wensen. Gelukkig.

Na een beschroomde coming-out, jaren geleden, bleek me dat ik de enige vogelaar niet was. De halve wereld is vogelaar, en ik snap waarom. Vogelen is goed om je heen kijken en zien dat alles gekleurd is. Mijn eerste wielewaal, roerdomp en ijsvogel waren betoverende ervaringen. Doe mij een toefje rood van het puttertje en de grauwste dag fleurt op.

Voor sommige vogelaars is eenvoudig geluk niet genoeg. Ze willen méér. Hele colonnes 'twitchers' vertrappen de wereld, op zoek naar 30 gram zeldzaamheid. Soms een ontsnapt volièredier, vaak een pechvogel die boven een oceaan de verkeerde afslag nam. Het geluk is grijpbaar geworden: sites en apps wijzen de weg.

Ik probeer het me voor te stellen. Na duizenden kilometers op drift zit je ademhappend op die ene tak in Noordenveld (steppekiekendief!) of Goedereede (Aziatische goudplevier!), krijg je een meute mannen met toeters en legerkleding achter je aan.

Misschien hou ik te veel van vogels, maar ik ben er geen voorstander van ze als dollen achterna te zitten. Al die jaarlijsten en Big Years: het is de sportificering van de samenleving. Alles wordt competitie, anders wel een challenge.

Nu heeft de 30-jarige Arjan Dwarshuis het wereldrecord vogels kijken verbeterd, het wachten is op het WK koeien kijken. In een jaar tijd reisde hij veertig landen af en zag welgeteld 6.833 vogelsoorten. Een apenarend op de Filipijnen, een witnekkaalkopkraai (wie kent hem niet?) in Ghana.

Met zijn recordpoging wil Dwarshuis 'bewustzijn creëren voor bedreigde vogelsoorten en natuurgebieden', meldde de Volkskrant. Toch miste ik de bijsluiter: 'Don't try this at home.' Want thuisblijven is veel beter voor de vogels. Wie iets bijzonders wil zien, kan naar Artis, Naturalis en de poeliersafdeling van de Sligro. Beter krijg je ze nergens in beeld.

Tot nu toe heeft Dwarshuis met zijn actie 20 duizend euro opgehaald; hij hoopt op een ton. Voor de bedreigde vogels. Ook moet hij zijn carbon footprint nog compenseren, zei hij. Want ja: de jacht op de bedreigde vogel heeft z'n tol. Als Dwarshuis niet als een dwaas de hele wereld had afgegraasd, had hij met zijn uitgespaarde vliegtickets meer overgehouden. De witnekkaalkop zou ervan kraaien.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden