Voor Moondog is succes met eerste album nog maar het begin 'Daar ben je naar op zoek: de ultieme popsong'

Oude liefde roest niet. En dus kwamen Kees Prins en Vincent van Warmerdam terecht in de Moondogs. Dit voorjaar braken ze door met 'Diamond in the crowd'....

GERT VAN VEEN

Van onze verslaggever

Gert van Veen

AMSTERDAM

'Het is geen muziek om eens lekker een stuk in je kraag te zuipen, helemaal te gek te gaan, of je wild te dansen', vinden ze zelf. 'En dat is soms wel lastig', zegt gitarist Vincent van Warmerdam. Zeker wanneer je op het podium staat en het publiek vermaakt wil worden: 'We zijn nu eenmaal geen feestband, die de zaal binnen een kwartier op z'n kop heeft.'

Zanger Kees Prins had zelfs al een keer voorgesteld om het hele repertoire te vervatten in 'een soort theatershow'. 'We hadden steeds het idee dat de muziek goed was, maar dat er iets meer bij moest, want niemand pikte 't op.' In hun 'radeloosheid' kwamen ze met de gekste ideeën: 'Op een gegeven moment dachten we: kostuums! We hadden wat oude pakken van een theatervoorstelling van de Mexicaanse Hond. Maar dat werd zo'n dwang, dat er na een tijd werd voorgesteld om het weer zonder die pakken te doen. Waarop dan weer werd gereageerd met: nee man!'

Het succes van het dit voorjaar verschenen eerste Moondogs-album Diamond in the crowd heeft een einde gemaakt aan alle twijfel. 'Een overwinning', noemt Prins het. Van Warmerdam: 'Nu spreekt de muziek voor zich. Dat effect merk je ook bij het publiek. Er is een soort knopje omgedraaid.'

Zwoegen met je onbekende bandje voor een beetje erkenning. Het lijkt een vreemde keuze voor twee muzikanten die ieder al op een andere manier bekend waren geworden: Kees Prins met het VPRO-programma Jiskefet, Vincent van Warmerdam als hofcomponist van Orkater. Hij schreef ondermeer de muziek voor Abel en De Noorderlingen - films van zijn broer Alex.

Ondanks alle creatieve successen heeft het duo toch nooit zijn eerste liefde kunnen vergeten: de popmuziek. 'Vanaf het moment dat ik gitaar speel heb ik met bandjes op een podium gestaan', zegt Van Warmerdam: 'Het heeft alleen nooit het stadium bereikt, dat 't bekend werd.'

Ook Kees Prins speelde altijd al in popgroepen: 'Vanaf de middelbare school. Ook op de cabaretschool was ik altijd meer gecharmeerd van popliedjes dan van cabaret. Daarna ben ik toch naar het toneel gegaan. Maar daarnaast had ik een coverbandje, en uiteindelijk ben ik bij de Moondogs terechtgekomen.'

Moondogs. Een naam die lekker 'nikserig' klinkt, vindt Van Warmerdam. Prins: 'Een naam als van het bandje om de hoek. De letters achter elkaar zien er ook saai uit, met drie o's en een g.'

In de goed doortimmerde, mooie popliedjes van de groep - met naast Prins en Van Warmerdam, drummer Christian Muiser, bassist Hein Offermans en gitarist Rik Vrijman - klinkt nog het meest de invloed van The Beatles door. En dan niet alleen in de akkoordenreeksen en gitaarlijnen, maar vooral ook in de stem van Kees Prins, die in nummers als Suspicious of So cold is love opvallend veel weg heeft van John Lennon. Dat The Beatles voordat ze zich Beatles gingen noemen als Moondogs door het leven gingen, daar kwamen ze pas later achter, zegt Van Warmerdam. 'En er bleken tientallen andere bandjes te zijn die zo heetten.'

Het moet niet eenvoudig zijn om het spelen in een popband te combineren met hun andere activiteiten, maar Van Warmerdam noemt het een luxe-probleem: 'Kwestie van plannen.' Prins: 'Dan denk ik: ik moet ook eens een paar toneelstukken schrijven, Jiskefet zou sneller kunnen, meer en beter. Er moet iets sneuvelen. Misschien moet ik die Moondogs laten vallen. Maar meteen denk ik dan: ben je helemaal besodemieterd, dat is wel 't laatste.'

Niet dat de Moondogs-carrière steeds zo voorspoedig is verlopen. Na eerst te zijn binnengehaald bij EMI, werd de groep na een paar geflopte singles weer bij het oud vuil gezet. Door de problemen met de platenmaatschappij kostte het geruime tijd voordat de groep het geld bij elkaar had om het album af te maken, zodat Diamond in the crowd, uiteindelijk verschenen op het Mercury-label, in een periode van zo'n drie jaar werd gemaakt. Prins: 'Dus nu kunnen we eindelijk beginnen aan nieuwe songs. Want dit was nog maar het begin. Zo voelt het tenminste.'

Vergeleken bij wat ze bij Jiskefet en Orkater doen, heeft het duo gekozen voor een opvallend traditionele vorm om zijn popliedjes in te gieten. 'Dit is de muziek die we zelf het leukst vinden', zegt Prins. 'Je hebt een idee in je hoofd van: dit is de beste popsong aller tijden. En daar ben je naar op zoek, naar de ultieme popsong. Dat is een veel behoudender zoektocht dan wat we doen bij Jiskefet, Orkater of de Mexicaanse hond.

'Echt zingen is voor mij popmuziek zingen.' Een liedje bij Jiskefet is iets heel anders, vindt hij: 'Dat is dan voor die ene uitzending. Of je zet 't eens op een plaat. En die plaat draai je twee keer en dan heb je 't wel gehad. Maar als je een popnummer schrijft of zingt, dan ben je toch op zoek naar iets tijdloos. Zoals wanneer je een schilderij of een beeldhouwwerk maakt, dat je denkt: hier kunnen ze wel honderd keer naar kijken. Daar ben ook met songschrijven naar op zoek.'

Prins: 'Er is een soort sjabloon popsong, waaraan je alles steeds afmeet. Dan heb je drie zinnen opgeschreven, en bij de vierde zin denk je: die zin is niet goed. Maar waarom die zin dan niet goed is? Het is hetzelfde met akkoorden achter elkaar zetten.'

'De gulden snede', vult Van Warmerdam aan. 'De ultieme popsong heeft ook nog iets bijzonders, waardoor hij een vlucht neemt en zich verheft boven al die miljoenen andere liedjes. Dát is de kunst, de echte kunst.'

Zaterdag spelen The Moondogs op het Halfway-festival, Recreatieterrein Spaarnwoude in Halfweg. Met Joe Cocker, Sheryl Crow en Paul Weller. Presentatie: Jiskefet.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden