Column

Voor mij hoeven die zomerfeesten niet zo

En ineens zomert het in de Algarve. Ik merk dat aan de mierencolonnes in de gaarde en aan het nerveuze gedrag van Laudalino, de factotum van mijn dorp. Tijdens carnaval loopt het manusje-van-alles in een fluorescerend hesje voor de stoet uit, druk fluitend en woest met zijn armen zwaaiend. Niemand let echter op de regelaar want het dorp is dan verkeersvrij.

Beeld Gabriel Kousbroek

Begin juni zag ik plotseling verhoogde actieradius bij Laudalino, hetgeen betekent dat de zomerfeesten in aantocht zijn: de zwoele nachten van de heilige Ton en zijn collega's Jan en Peter. Good clean fun voor het hele gezin en niet verpest door ketamine, ghb, mdma en xtc. De freguesia, de gemeente, drogeert de dorpelingen heel keurig met gratis wijn, sardines en brood.

Met sardines heb ik hetzelfde als met McDonald's: een keer per jaar volstaat. Ik word namelijk een beetje misselijk van die stanknevel van verschroeid visvet die tijdens de zomer de hele Algarve smoort. Blame it on Rio. Ik woonde daar in een complex waar de tientallen buren in het holst van nacht vis frituurden terwijl ik in mijn bed lag te zweten van de hitte en de cachaça.

Voor mij hoeven die zomerfeesten niet zo. De kinderen van de muziekschool spelen Imagine van John Lennon, er is een mopje volksdansen en de avonden worden afgesloten door een muzikaal duo, steevast een meneer met een orgeltje en een meneer die zingt (de Pet Shop Boys, maar dan nichterig).

Laudalino heeft echter de tijd van zijn leven.

Als er niks te regelen valt in het dorp, is hij druk in de weer met zendapparatuur. Het lijkt wel alsof Laudalino met de hele wereld communiceert, maar meestal zitten er geen batterijen in zijn bakkie.

Dat doet me denken aan Jacob de Leugenaar, van Jurek Becker. Die roman speelt zich af in een Joods getto in Polen, in 1943. Jacob verzint dat hij een radio heeft en brieft - om de andere Joden gerust te stellen - dagelijks door dat de Russische bevrijders in aantocht zijn. Enfin, het loopt slecht af.

Een van de weinige dingen die ik leerde in mijn leven, is niet zo snel te oordelen over de Jacobs en Laudalino's van deze wereld.

In Amsterdam stond er begin jaren tachtig op de Rozengracht een vogelverschrikker het verkeer te regelen. Een maffe junk, dacht ik. Later hoorde ik dat hij huisarts was tot zijn vrouw en twee kinderen voor zijn ogen verongelukten op dat kruispunt. Honi soit qui mal y pense!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden