Voor ijsberende Potter-fans

VOOR KINDEREN en oudere Harry Potter-fans die nu al zo lang op het uitkomen van de vertaling van deel 4 wachten is er goed nieuws....

De negen levens is het eerste deel en het ligt nu in de boekwinkel. Het is niet bekend of J.K. Rowling de boeken van Wynne Jones heeft gelezen, maar iedereen zal na lezing concluderen dat het haast niet anders kan. De overeenkomsten tussen de Crestomanci- en de Harry Potter-serie zijn verbluffend. In beide boeken speelt een jongen die geen ouders meer heeft de hoofdrol. In beide verhalen is het toveren een zaak die met veel oefenen, vallen en opstaan moet worden geleerd, en in beide komen pesterige tovertrucs voor. Bij Harry Potter bijvoorbeeld de beentjesplakvloek, in De negen levens laten de kinderen een kan chocolademelk dreigend boven het hoofd van de ander zweven.

Ook hebben de hoofdpersonen veel plezier in het spelen met toverkracht. Harry Potter heeft talent voor het bezemvliegen en is dus dol op zwerkbal. Kat, de jongen uit De negen levens vliegt met een stel vrienden door de kamer, hangend aan een betoverde spiegel. En in beide boeken komt een plat pratende, sympathieke volkse figuur voor.

Maar een schandaaltje als 'J.K. Rowling heeft Potter gewoon afgekeken' zit er toch niet in. Want eerlijk is eerlijk: Harry Potter is beter geschreven. Ergerlijk aan De negens levens is dat de onsympathieke zus van hoofdpersoon Kat in het begin van het boek onevenredig veel aandacht krijgt. Geen bladzijde gaat voorbij of zus Santina is Boos, Woedend, Kwaad, Beledigd, wat nog eens wordt onderstreept met Stampvoeten en Weglopen.

Echt een probleem is de vlakheid van de personages. Nergens vertederen of ontroeren ze. De woede van Santina wordt uitputtend beschreven maar is niet begrijpelijk gemaakt. Je blijft je het hele boek lang afvragen wat de oorzaak is van haar tomeloze ambitie en arrogantie. De fletse manier waarop haar broertje Kat reageert is nog onbegrijpelijker. Hij neemt al haar 'tinka's' voor lief omdat zij de enige is die hij nog heeft, dat staat er wel duidelijk. Overtuigend is het niet. Bij de grote tovenaar Crestomanci weet je niet of hij nu goed is of slecht, of je bang voor hem moet zijn of niet. Dat is bij Harry Potter duidelijk anders. Je leeft mee met Harry, vervloekt dikke Dirk, voelt mee met sproetige Ron en bewondert Hermelien die, hoewel onuitstaanbaar, haar toverspreuken tenminste goed heeft geleerd. Hagrid, de plat pratende, lompe kerel is aandoenlijk trots op zijn taak Harry te mogen ophalen. Perkamentus is 'goed', maar ook gemoedelijk en wijs. Alle figuren hebben menselijke (on)hebbelijkheden; er valt veel te lachen.

Toch is De negen levens een aanrader. Een boek om te geven aan ijsberende Potter-fans. Om lekker te lezen over kinderen, gevaar, toverkracht, moed en lafheid. Om zelf te kijken en te vergelijken. Wanneer krijgt een boek een haast betoverende aantrekkingskracht? Waar zit dat in? Nadenken over die vragen is net zo leuk als het lezen zelf.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden