Voor het eerst serieus genomen

De Britten doen de Olympische Spelen over tijdens het evenement voor gehandicapten. Opnieuw is Londen toneel van een sportfeest waarvoor nauwelijks meer kaarten te krijgen zijn.

LONDEN - Onder normale omstandigheden zijn de Paralympische Spelen een gemankeerde afspiegeling van de Olympische Spelen. Ze willen erop lijken, maar het organiserend land weigert de gehandicaptensport serieus te nemen. In Groot-Brittannië, de bakermat van de sport met een beperking, is dat volkomen anders.


In Londen zijn de Paralympische Spelen de regelrechte voortzetting van dat andere, op 12 augustus geëindigde sportfeest. Wie naar de optredens van de Britse zwemster Ellie Simmonds in het Aquatics Centre gaat kijken, is onder de indruk. Het zwemstadion met zijn 17.500 tribuneplaatsen zit vol en produceert opvallend meer geluid dan bij de races van vier weken eerder, tijdens de overwinningen van Michael Phelps en Ranomi Kromowidjojo. Toen lieten de Britse zwemmers het afweten.


De tegenvallers van toen worden nu goedgemaakt bij de optredens van Simmonds. Zij is een 17-jarig meisje uit Walsall met achondroplasie, dwerggroei. Vier jaar geleden nam Simmonds, 1,20 meter groot, een heel land voor zich in door in Peking de jongste winnares van paralympisch goud uit de geschiedenis te worden. Ze zwom in de S6 tegen de toen drie keer zo oude Nederlandse Mirjam de Koning.


Simmonds' tranen werden beroemd. Ze werd in 2009 tot Brits sporttalent van het jaar gekozen. Simmonds, die op haar 10de met haar moeder naar Swansea verhuisde om haar zwemtalent te polijsten, is een symbool voor de Britten. Zij hebben haar met kracht aan de borst gedrukt.


Het minimeisje is gebruikt in de marketingcampagne van de Paralympische Spelen. Billboards rond het Elizabeth II Olympic Park van supermarktketen Sainsbury's werden getooid met haar beeltenis.


Bij vorige paralympische toernooien waren er ook publiekscampagnes, marketingstrategieën en bedenksels om de schijnwerpers op zich gericht te krijgen. Het werkte niet of nauwelijks. In Athene (2004) waren de Paralympische Spelen het putje van de sport. Niemand leek zich er druk om te maken. De sluitingsceremonie werd afgelast na een verkeersongeluk met een schoolbus.


In Peking werd het publiek gerekruteerd. De Chinezen vulden de tribunes met leden van buurtverenigingen, scholen en politieke comités. Ze liepen leeg op koddige momenten: dan zat 'de dienst' erop voor de Chinese toeschouwer.


In Londen verdringen de mensen elkaar op het Olympic Park. Van de 2,5 miljoen beschikbare kaarten voor het 12-daagse sportfeest - waaraan 4.260 sporters uit 164 landen meedoen - zijn er 2,4 miljoen verkocht. Er zijn alleen nog dagpassen in de handel, tienduizend per dag. De openingsceremonie trok 11 miljoen televisiekijkers, het hoogste cijfer in tien jaar Channel 4.


Het Olympisch Stadion spreekt nog het meest tot de verbeelding. Iedere atleet die daar moet optreden, heeft tijd nodig om aan het decor van 80 duizend meelevende Britten - twee sessies per dag - te wennen. Het is de overgang voor hen van stil Stadskanaal, toneel van de EK atletiek voor gehandicapten in juni, naar laaiend Londen.


Er bestaan meerdere verklaringen voor de enorme opkomst. Britten houden nu eenmaal van sport, die komen altijd, luidt de eerste. Verklaring twee is dat de Paralympische Spelen terug zijn op de bodem van hun ontstaan. De Stoke Mandeville Games van uitvinder Ludwig 'Poppa' Guttmann gaven in 1948 de aanzet tot sport voor oorlogsveteranen met een zware handicap. Wereldbond IPC wordt geleid door een Brit in een rolstoel, sir Philip Craven.


Het publiek is bovendien al jaren warm gemaakt voor de Paralympische Spelen. De televisiezenders van het Verenigd Koninkrijk waren de enigen die het evenement al een aantal edities serieus namen.


Het lijkt echter vooral de voortzetting van het Britse sportsucces van de Olympische Spelen dat het publiek zo aantrekt. Van de 103 beoogde paralympische medailles waren er maandagavond al zestig binnen.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden