Voor Feyenoorders belooft morgen weer mooi te zijn

Tegen NEC liepen de Rotterdammers zaterdagavond tegen hun derde achtereenvolgende nederlaag aan. Maakt niet uit: hoop doet leven.

Wat doet een supporter als zijn favoriete voetbalclub het ene jaar met 10-0 wordt overreden in Eindhoven en het volgend jaar met 6-0 Groningen wordt uitgemept? Hij knarst zijn tanden en hij maakt een eind aan zijn aanhankelijkheid. Zo niet die van Feyenoord.


De fanshop onder de machtige schaduw van De Kuip is zaterdagavond afgeladen vol. Nog anderhalf uur te gaan, voordat de thuiswedstrijd tegen NEC begint.


Een morsige man staat met een jong meisje bij het rek Feyenoordpantoffels. Zij moet giechelen, alleen al bij het idee van een Feyenoordpantoffel aan haar voet. Hij heeft de overredingskracht van een tsunami. Hoezo voor gek lopen? Ben je voor Feyenoord of ben je voor Feyenoord?


Een uur voor aanvang wordt in de buik van De Kuip het boek Wij houden van die club ten doop gehouden. Ruim veertig Feyenoorders leggen hun hart en ziel bloot, en dan is Gerard Cox er nog niet eens bij. Het zijn de verhalen van oud-spelers, van anderszins betrokkenen, van bekende Nederlanders en van mensen die onze buren zouden kunnen zijn.


Het is weinig meer (of misschien wel minder) dan een oergevoel, samengebald in die titel. Alleen bij Feyenoord kan worden gesproken over 'die club'. Ook de rest van Nederland weet dan wel dat het niet over PSV gaat of FC Groningen. In het begrip 'die club' zit een liefde besloten die tegenslag en verval overleeft.


De Kuip is de tempel waarin dat oergevoel wordt gedeeld en uitgeschreeuwd. Als in geen ander stadion wordt in Rotterdam-Zuid het verleden gekoesterd; niet zo gek ook als het heden te wensen over laat. Supporters hebben spandoeken opgehangen met teksten als 'Wij zijn Rotterdammers, wij houden vol'.


Na een verrassend goede competitiestart heeft Feyenoord de laatste twee wedstrijden verloren, eerst met 2-1 van het nietige Go Ahead Eagles en daarna dus die zeperd tegen FC Groningen. Toch is het stadion zo goed als vol, vanzelfsprekend vol. De sfeer houdt het midden tussen vrees en hoop.


In De Kuip vertaalt zich dat in een soort grimmigheid. Behalve volks-club is Feyenoord ook een vulkaan. De aanhankelijkheid lijkt wel eens masochistisch van aard, maar is zeker niet onvoorwaardelijk. Soms ontploft het, zoals twee maanden geleden toen boze supporters het Maasgebouw bestormden.


Tegen NEC gaat het weer grandioos mis, althans op het veld. Met opnieuw John Guidetti in de spits begint Feyenoord tamelijk overtuigend. Schoten van hem en Cabral treffen net geen doel.


Maar de Wet van Murphy treedt al binnen tien minuten in werking. NEC-middenvelder Nick van der Velden staat bij zijn doeltreffende kopbal ruimschoots buitenspel, maar de grensrechter stelt het niet vast.


Die treffer zal de enige van de wedstrijd blijken te zijn. 'Die club' voelt de bui alweer hangen en verkrampt. De achterhoede neemt bij balbezit het zekere voor het onzekere en dat is dus de eigen doelman. De grimmigheid in De Kuip werkt verlammend.


Na rust gaat het ietsje beter, maar de kansen zijn op één hand te tellen. Trainer Ronald Koeman zegt met zoveel woorden dat hij onvoldoende vat heeft op het elftal. Als het goed gaat, zie je volgens hem de potentie van het elftal. Als het niet goed gaat, zie je de kwetsbaarheid en daartegen is vooralsnog geen kruid gewassen. Het oergevoel dat Feyenoord heet als loden last.


Murw gebeukt door drie nederlagen op rij, druipen de supporters af. Binnensmonds gevloek, ongeloof, berusting. 'Typisch Feyenoord, tranentrekkend.' De frustratie is naar binnen gekeerd, de ME hoeft niets te doen. Menig supporter zeult met een dik boek over Coen Moulijn. Vanavond was de laatste kans deze herinnering aan betere tijden te bemachtigen.


Op het station naast de Kuip wacht men in stilte op de trein. Een oude man met Moulijn onder de arm kan zich niet inhouden. 'We worden kampioen van de ellende! Ik schaam m'n eigen kapot als Feyenoorder.' Hij krijgt geen bijval, integendeel. 'Houd je mond', wordt hem toegesnauwd.


In de volle trein wordt het verlies verwerkt. 'Morgen vind ik het weer een prachtige club. Blijven komen, dat is het belangrijkste.' Na ieder station kleurt de trein minder rood-wit. De dag voor Sinterklaas speelt Feyenoord weer thuis, dan tegen PSV. En De Kuip zit weer vol.


------------------------------------------------------------------------


Zo gegroeid sinds hij bij Feyenoord werkt

Simon van Meurs, die het syndroom van Down heeft, kan de woorden soms moeilijk vinden. Opeens, heeft hij ze te pakken: 'Ik houd van Feyenoord, zoals ik van mijn vader en moeder houd.' Simons ouders zijn al een tijdje geleden overleden, dus je kunt wel nagaan welke rol de club speelt in zijn leven.


Hij woont samen met andere gehandicapten onder begeleiding en is niet in staat zelfstandig wedstrijden te bezoeken. Normaal gesproken uit hij zijn aanhankelijkheid voor de televisie, maar vandaag wordt hij begeleid door een medewerkster wier hart ook al sneller klopt voor Feyenoord.


De 48-jarige Simon van Meurs kan niet zeggen hoe lang hij al voor Feyenoord is. Ontelbaar lang moet dat zijn. Sinds hij als parttimer wekt in de personeelskantine van Feyenoord is er in Rotterdam en omgeving geen gelukkiger mens.


Zijn begeleidster zegt het als volgt: 'Simon is zo gegroeid sinds hij bij Feyenoord werkt.'


------------------------------------------------------------------------


Rode en witte bloedlichaampjes

Danny Barends (48) is een van de jongens van de harde kern, gekleed in een rood-wit gestreepte polo, tattoos op zijn gespierde armen.


'Feyenoord stroomt door mijn lichaam. Rode en witte bloedlichaampjes, hè? Vaak is het niet gemakkelijk, maar als je eenmaal bevangen bent door het virus, kun je niet anders. Het is een deel van je leven. Mijn mooiste Feyenoordmoment is de 0-1 van Fräser tegen PSV in 1991. En op nummer twee de UEFA-cup van 2002.'


'In 1997 kreeg ik een stadionverbod van vier jaar. Ik had gevochten. Dat voelde als een aderlating, echt een heel zware tijd. Ik ben wel af en toe binnengekomen. Je haar zwart verven. En je mond dichthouden, hè, dat was het moeilijkst.'


Danny Barends is nu ouder en wijzer,. Hij is enigszins tot rust gekomen. Maar nu heeft het virus zijn zoontje al te pakken. 'Ja, hij is er ook bijna altijd bij.'


------------------------------------------------------------------------


Het grijpt je, het wordt een onderdeel van je leven

Robert Eenhoorn (43) is oud-honkballer en technisch directeur van de honkbalbond. Maar hij is ook Rotterdammer en Feyenoorder. Eenhoorn is er voor de club, de club voor hem. Na de WK-titel voor de honkballers kreeg hij applaus in De Kuip.


'Als kleine jongen word je meegenomen. Het grijpt je. Het wordt een onderdeel van je leven.' Ook voor Eenhoorn is de goal van Fräser tegen PSV in 1991 zijn mooiste Feyenoordmoment. 'Dat was een ommekeer. Henk scoorde en uiteindelijk won Feyenoord de beker. Het was een wederopstanding.


'Ook de moeilijke tijden horen erbij. Winnen kan verbinden, maar tegenslagen verbinden soms nog sterker. Een Feyenoordsupporter zal nooit overstappen.' Eenhoorn kijkt naar zijn club als supporter, maar ook als coach door zijn verleden bij de honkballers. 'Ze moeten de pieken niet te veel vieren en niet in de war raken van de dalen. Geen gebak bij gelijkspel en volharden als het tegenzit.'


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden