Column

Voor een handtekening naar een tochtige winkelstraat in Venray

De YouTubeheld van mijn zoon organiseerde 'een soort Glazen huis'

Ik schreef al eens over de YouTubeheld van mijn zoon, want als je kind een geloof gaat aanhangen - het geloof in kleine pony's, K3 of een youtuber - ga je dat geloof zelf ook aanhangen. Hoe dat moet als hij op een dag echt radicaliseert, weet ik niet.

Enfin, we gingen naar Venray. Want daar woont de YouTubeheld van mijn zoon, Dylan Haegens. Dylan maakt woest populaire filmpjes over achtbanen en leraren en moppen en hij heeft sinds kort een miljoen YouTubeabonnees. Ter ere van die mijlpaal zou hij op 4 maart 24 uur lang live youtuben vanuit Venray.

Ongeveer een week voor dit ontzagwekkende evenement plaatste Dylan een video met disclaimers. De uitzending zou plaatsvinden in zijn studio aan het Schoutenstraatje in Venray, maar hij zou zelf niet naar buiten komen. Er zou geen sprake zijn van meets of greets. Als je wilde, mocht je voor zijn studio voor het raam komen hangen om toe te kijken hoe hij met Team Dylan Haegens 24 uur tegen een camera kletste. Een soort Glazen Huis, zei Dylan zelf.

Maar dan in Venray.

'Wil je nog gaan?', vroeg ik aan mijn zoon. Ik wist het antwoord al.

Zaterdagmiddag stonden we voor een winkelpand in Venray, naast de Xenos. Het raam spiegelde en binnen zagen we de vage contouren van een druk gesticulerende jongen met een pet. Hij praatte tegen een camera; we hoorden hem via een versterker. Het was Dylan.

Mijn zoon kroop in de vele uren die we voor het spiegelende raam van Dylans studio doorbrachten langzaam naar voren - er waren veel andere 7-jarigen, dranghekken en beveiligers. Tegen een uur of vier stond hij eindelijk vooraan. Ik geloof dat Dylan op dat moment binnen een spel aan het doen was waarbij een vriend moest raden welk lied hij neuriede. Mijn zoon keek betoverd door het raam. 'Dit is het meest random liveprogramma ooit', zei een medewerker van Team Dylan tevreden.

Toen gebeurde er iets. De verbinding met YouTube viel uit. 'Internet ligt er helemaal uit. Alles!', riep een medewerker. Dylan en zijn vrienden, die binnen al uren live youtubend aan het praten waren op een bank, vielen stil. Buiten joelden de fans door.

En toen kwam Dylan naar buiten. Nu hij niet meer live op YouTube te zien was, ging hij de voorste rij kinderen af en signeerde Dylanshirts, Dylanpetten en notitieblokjes. Toen Dylan bijna bij mijn zoon was, die wild zwaaide met een pet, bleek de verbinding met internet hersteld te zijn en rende Dylan naar binnen om verder te gaan met zijn show.

Mijn hart brak. Bijna hoorbaar. Maar ik zag dat mijn zoon het niet erg vond. Zijn held zat binnen tegen YouTube te praten. En zo hoorde het.