'Voor dit avontuur wilde ik wel 1500 gulden inleveren'

Coen Jutte (37)was: organisatie-adviseuris: cabaretier..

Tekst Carine Damen en foto Xander Remkes

'EÉN VAN DE twee partners van het organisatie- en adviesbureau waar ik werkte, Laurens Kruyt, vroeg me afgelopen voorjaar of ik partner bij het bureau wilde worden. Tegelijkertijd informeerde cabaretier Rob Kamphues, met wie ik al een tijdje in mijn vrije tijd samenwerkte, of ik acht maanden met hem op tournee wilde. Het was een uitgelezen kans: ik kon op een rijdende trein springen. Ik hoefde er niet lang over na te denken. Het was nu of nooit.

De afgelopen drie jaar werkte ik bij organisatie- en adviesbureau Alfabeeld. Ik begeleidde bedrijven in een veranderingsproces. Bijvoorbeeld een ingenieursbureau, waar de medewerkers kennis van hun eigen vakgebied belangrijker vinden dan wat hun collega's doen.

Of een advocatenkantoor dat de cliënten inhoudelijk heel goed adviseert, maar toch niet klantgericht werkt. Door workshops maakte ik ze duidelijk hoe belangrijk samenwerken is of hoe ze de wensen van hun klant centraal kunnen stellen. Dat was erg leuk en creatief werk. En ook dankbaar, want aan het eind van zo'n dag zag je echt resultaat.

Natuurlijk voelde ik me veilig om een verandering aan te gaan, omdat ik het bedrijf nog min of meer achter de hand had. Laurens, mijn zakenpartner, begreep het, maar baalde wel. Mijn vrouw Michaela vond het ontzettend leuk. Ze wist dat dit een droom voor me was. Dit is ook erg leuk werk, je zorgt dat de mensen een avond helemaal vrij van zorgen zijn.

Financieel kon het: ik had gespaard. Ik zou er 1500 gulden netto per maand op achteruit gaan. Dat had ik er wel voor over om dit avontuur mee te maken. Het zou wel een financieel probleem geweest zijn als we samen van Michaela's salaris hadden moeten zien rond te komen.

Mijn huidige compagnon de cabaretier Rob Kamphues leerde ik een paar jaar geleden kennen via een vriendin van me. Ik belde hem om te informeren of we met een groep vrienden en kennissen elke zondag konden gaan voetballen in het Amsterdamse Bos. Gewoon leuk, twee jassen als doelpalen. Rob wilde wel meedoen met de groep en in de loop der tijd werden we goede vrienden.

In mijn vrije tijd deed ik al veel aan cabaret en muziek. Vroeger heb ik een jaar piano gestudeerd op het conservatorium en sindsdien zong en speelde ik in bandjes. Laatst trad ik met mijn vaste band The Zoo op bij een feest van prins Willem Alexander. Koningin Beatrix danste vrolijk mee, vlak voor de geluidsboxen. Hoewel we erg hard speelden, bleef haar kapsel intact.

Daarnaast organiseren mijn vrouw en ik regelmatig feesten en daar deed ik met een vriend, Boris Kasteel, een paar cabaretnummers. Samen hebben we in 1990 de halve finale van Cameretten gehaald. Maar dat is nooit een serieuze gooi naar het professionele cabaretbestaan geweest.

Ik heb altijd puur voor de lol opgetreden. Ook bij het studentencorps in Delft, waarvan ik lid was toen ik werktuigbouwkunde studeerde. Tijdens de groentijd speelden de eerstejaars in een toneelstuk. Ik schreef daar de liedjes bij en instrueerde en leidde de band. En intussen had ik nog steeds die serieuze fulltime-baan.

Rob, die al jaren een succesrijk cabaretier is, vroeg mij omdat hij mij nodig had. Hij vond het niet zo leuk meer altijd overal alleen op af te gaan en meende dat ik iets kon toevoegen. Arbeidsvreugde, door het cabaretprogramma samen voor te bereiden maar ook wellicht ook kwaliteit, omdat je met twee personen gewoon meer mogelijkheden hebt. Met mij erbij kon hij zich eigenlijk geen buil vallen. In het slechtste geval had hij aan mij gewoon een pianobegeleider gehad.

Maar dat is gelukkig meer geworden. Ik spreek 20 procent van de tekst uit en heb de helft daarvan ook zelf bedacht. Natuurlijk is mijn rol een stuk kleiner dan die van Rob maar ik ben zeker gelijkwaardig aan hem, we doen bijvoorbeeld ook discussies op het toneel en ik heb een monoloog.

De samenwerking verliep meteen gesmeerd. Het leukste aan dit werk vind ik het applaus. Als 15-jarige speelde ik eens op een schoolavond een stuk van Rachmaninov op de piano. Het stuk leek moeilijk, maar ik kon het goed spelen. Ik kreeg een staande ovatie en moest zelfs nog eens terug komen om het lange applaus in ontvangst te nemen. Na een voorstelling heb ik ontzettend veel energie, dan kan ik nog uren uitgaan. Net zoals na het voetballen op zondag in het Amsterdamse Bos.

Hoe mijn toekomst eruit ziet, weet ik niet. In het voorjaar van 2002 loopt de samenwerking met Rob ten einde. Wil ik dan cabaretier blijven of terug naar het bedrijfsleven? Ik worstel nog met de commercialiteit van de BV Coen. Ik wil geen bekende Nederlander zijn, maar toch oefent het artiestenleven aantrekkingskracht op mij uit.

Dit vak is ongrijpbaar. Waarom is een zaal in Nuenen euforisch en in Barendrecht lauw? Het steeds weer op hoog niveau presteren, blijkt het zwaarst. In één keer moet je alles goed doen, zo niet, dan is de voorstelling voor eeuwig slecht. Zet ik een eerste scène slecht neer, dan ben ik de hele avond aan het herstellen. Maar dat maakt het ook spannend.'

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden