Voor de leeuwen

Onverteerbaar is het mediaverbod dat Volkert van der G. kreeg opgelegd. Laat hem juist wel zijn verhaal doen. Verplicht.

Dus Volkert mag niet met de media praten. Het is de opvallendste voorwaarde voor de vrijlating van Van der G., zoals de Volkskrant hem nog altijd noemt. Wat Fortuyns moordenaar in detentie nog wel mocht (telefonisch een paar magere zinnetjes prevelen naar Pims neef Edwin Fortuyn, vastgelegd door de AVRO-televisie), wordt hem nu belet.


Het verbod zal niet voorkomen dat het jachtseizoen voor de media op 2 mei is geopend.


Twan Huys en zijn College Tour zullen het vermoedelijk kunnen schudden, maar het wachten is op de grofkorrelige voorpaginaplaat in De Telegraaf, van Volkert in zijn nieuwe omgeving. Liefhebbers van het genre (en geef het maar toe: ook u wilt die glimp zien) moeten ook Powned in de gaten houden, waar Danny Ghosen achter de moordenaar zal aanrennen en hem zijn plaksnor van het bleke hoofd zal trekken. Houd u ook website Geenstijl in de gaten, waar de reaguurders direct na het nieuws over de vrije Volkert losgingen: 'NL = kudtland, lief en genadig voor teringtiefus/kk-tuig.' En: 'De kogel komt nu wel een keer van rechts denk ik.' Mogelijk ook dat NRC Handelsblad per ongeluk onthult in welk seniorenflatje hij zijn enkelbanden poetst.


Met het mediaverbod is Volkert misschien wel de eerste Nederlandse burger die een grondrecht wordt ontzegd. Artikel 7: 'Niemand heeft voorafgaand verlof nodig om door de drukpers gedachten of gevoelens te openbaren.'


Dat is doodzonde. Onverteerbaar zelfs. De moord die - naast de moord op Theo van Gogh - de samenleving de afgelopen decennia het meest schokte, is nog altijd niet voldoende verklaard en geduid door de dader zelf. Tot nu toe moeten we het doen met de magere toelichting van Van der G. tijdens zijn proces: 'Ik zag Fortuyn als een gevaar voor de samenleving. Ik zag voor mijzelf geen andere mogelijkheid dan wat ik heb gedaan.'


In de auto van de AVRO zei hij, na tien jaar gevangenschap, telefonisch tegen de neef van Fortuyn dat hij 'niet 1,2,3 antwoord kon geven' op de vraag of hij spijt had van zijn daad.


In een oude brief van Volkerts moeder aan Marten Fortuyn - deze week geopenbaard door EenVandaag - bleek zij ook haar zoon niet werkelijk te kennen. Vader Van der G. overleed toen Volkert nog jong was, het contact met moeder is altijd oppervlakkig gebleven.


Nogal magertjes, al met al.


Over het precieze waarom van het mediaverbod blijft het duister. Het is in Volkerts eigen belang, zei Sjef van Gennip, directeur van Reclassering Nederland, donderdag in de Volkskrant. 'Het is maatschappelijk zo'n gevoelige zaak.'


Met dat argument is evengoed het omgekeerde te betogen: laat Volkert verplicht eenmaal zijn verhaal doen in de media. Niet alleen de nabestaanden hebben recht op enig inzicht in de diepe beweegredenen van Van der G. om Fortuyn te vermoorden, ook de geschokte en getroffen samenleving tast nog altijd in het duister naar enige duiding of uitleg - voor zover die bestaat in het hoofd van de dader.


Daarom, edelachtbare: gooi Volkert voor de leeuwen en verplicht hem - desnoods met hoed en zonnebril - contact te zoeken met één medium of journalist, een gedegen interviewer die zijn tanden in hem zet en niet loslaat tot iets van zijn motieven en de bijbehorende inhoud van zijn schedel zichtbaar wordt.


De samenleving heeft er recht op. En het levert in elk geval meer op dan de heilloze complottheorieën die sommige usual suspects deze dagen weer mochten ventileren. Laat Volkert éénmaal spreken, paginagroot of een uur lang in een talkshow - hun tafels staan buiten het verboden gebied van Hilversum.


Volkert moet er, gezien de psychische onderzoeken, toe in staat worden geacht. Hij is in elk geval niet psychisch gestoord. Dat laatste kan de Rotterdamse politicus Ronald Sörensen niet geloven: 'Als je iemand vermoordt op basis van artikelen in NRC en de Volkskrant ben je toch gestoord?'


Inderdaad: als je een moord begaat op basis van artikelen in De Telegraaf snapt Sörensen dat volkomen.


Ook de journalistiek is ertoe in staat om zonder sensatiezucht een gedegen portret te maken met de hoofdpersoon zelf. In cold blood, waarvoor Truman Capote jaren optrok met de nietsontziende roofmoordenaars van het boerengezin Clutter in Kansas, is niet voor niets een legendarisch boek geworden dat enig inzicht biedt in een onbegrijpelijke gruwelmoord.


Edelachtbare, staatssecretaris, reclassering: voor de leeuwen met Volkert.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden