Vonnis

Volkert van der G. kwam de rechtszaal binnen. Op de publieke tribune werd 'Geen woorden, maar daden, Volkert levenslang' gezongen....

Pim Fortuyn moet een grote aantrekkingskracht op vrouwen hebben gehad. De zingende tribune zat er gisteren vol mee. Twee jonge vrouwen in splinternieuwe camouflagebroeken, allebei met een T-shirt waarop Pims Italiaanse tombe stond afgebeeld, twee oudere dames die elkaar vasthielden, de ene timide en stil, de ander groot en met uitgezakte vlechtjes in het haar. Een oudere dame met borstelig, kort rood haar en een grote button op: Ik heb lef. Een vlijtig alles noterende blondine geheel uitgedost in de LPF-kleuren, een rol Pim-koekjes van Lu in haar windjack. Een oud vrouwtje met haar oude echtgenoot, allebei met een baseballpet op waarop Pims sterfdatum stond: 6-5-2002. Een groot, grijsblond moeke met een portet van Pim in een zelfgefabriceerde, gouden lijst. Een donkerharige dame gewikkeld in de nationale driekleur.

Ferry Hoogendijk, midden in dit tableau.

In de rechtszaal zelf, aan de andere kant van de glaswand, schoof vlak voor Volkert de zaal betrad een rijtje jongelui binnen die duidelijk bij hem hoorden, een donkerharige vrouw met een lichtbruin truitje, een jongen met zijn blonde haar in een knoet, een meisje met het haar ook in een knoet, nog een jongen, degelijke, natuurvriendelijke jongelui, een beetje bleek om de neus.

'Dat is z'n vriendin', siste een van de dames op de tribune.

'Waaro?', wou de buurvrouw weten.

'Vuile slet, we zullen je krijgen', schreeuwde een ander.

De vrouw die misschien Petra was, zat met haar achterhoofd tegen het glas, of ze kon horen wat er een paar centimeter verderop over haar gezegd werd, viel nergens uit op te maken. De jongen met het lange haar naast haar fluisterde af en toe iets in haar oor.

De voorlezing van het vonnis begon.

Bij de passage 'immers heeft verdachte na kalm beraad en rustig overleg met een pistool vijf kogels in de nek en de rug en de schedel van Fortuyn geschoten, waardoor die Fortuyn zodanige verwondingen aan de hersenen en het hart en de hals en de linkerlong heeft opgelopen, dat hij daaraan is overleden' klonk op de stille tribune gesnik en gesnotter, en een enkele, droeve vloek.

Bij het uitspreken van de veroordeling, ontplofte de tribune in dreigend gescheld. 'We wachten je op over tien jaar!', riep een van de camouflagebroeken. 'Teringlijers!' riep een andere dame, meer in het algemeen. Even voorspelbaar als het moment van de uitbarsting, was de snelheid waarmee de emoties passeerden. Twee minuten later verliet iedereen rustig de zaal om buiten bij de toegestroomde media het hart nader te luchten.

De zon scheen er uitbundig op los, daar op het industrieterrein van Osdorp waar de Amsterdamse rechtbank haar zware zaken afhandelt, en gelukkig was ook Willibrord Frequin van de partij: die man heeft tenslotte een neus voor onrecht, een fiks exemplaar is het trouwens, een kokkerd van een neus. Rukkend en trekkend aan zijn eigen cameraman vergaarde Willibrord zijn kruimels maatschappelijk onbehagen en gekrenkte gevoelens. Wat een leven heeft zo'n man, en wat een leven al die dames van Pim.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden