Volwassen benadering Oliver Twist werkt verfrissend

Introdans ensemble voor de jeugd met Oliver Twist van Josette Baïz (choreografie), Les Edmunds (muziek), gezien 20 oktober. Tournee...

Opus One deed musical- en dansproducties naar de klassieke kinderboeken Alleen op de wereld, en binnenkort volgt Junglebook. Introdans kon niet achterblijven. Het jeugdensemble danst Oliver Twist. Directeur Roel Voorintholt inviteerde daartoe de Franse choreografe Josette Baïz, een beroemdheid op het gebied van jeugddans. In Nederland werkte zij eerder met succes bij De Nieuwe Dansgroep van Jacqueline Knoops.

Het was geen gek idee om deze Française een dansversie te laten maken van een oer-Engels, wat droog kinderboek. Een beetje esprit kan de bewerking van Dickens meesterwerk wel gebruiken. Typisch Engels van sfeer is de openingsscène met silhouetfiguurtjes die gekleed gaan in historische kostuums: pofbroeken, lange pandjesjassen en hoge Meester Prikkebeen-hoeden. Een levend, ouderwets prentenboek.

In dertien scènes ontvouwt zich vervolgens het verhaal van het arme weesje dat zijn moeder bij zijn geboorte al heeft verloren en in handen komt van gemene uitbuiters, zoals Fagin en zijn dievenbende. Boefjes zijn het, met maar één vooruitzicht: opgroeien voor galg en rad. De enige uitzondering is Oliver Twist, die een in mysteriën gehulde achtergrond heeft die hem via de genen toch parten speelt.

Dit sociale drama zou zo verplaatst kunnen worden naar het hier en nu: het opgroeien in een probleembuurt. Gelukkig heeft Baïz dat niet gedaan. Zij houdt zich aan de authentieke setting, wat haar er overigens niet van heeft weerhouden dit verhalende dansstuk eigentijds aan te pakken. In een vlotte regie zet ze de belangrijke scènes neer, zonder veel omhaal.

Ze is daarbij zo wijs geweest de boel niet al te precies uit te werken. Het jeugdige publiek wordt vaardig genoeg geacht het verhaal, inclusief de hoofdfiguren, in grote lijnen te kunnen (her)kennen. Die volwassen benadering werkt verfrissend.

Het lichtontwerp is uitgekiend, zodat er naar wens een wat mysterieuze sfeer wordt geschapen, of duidelijk wordt gemaakt tussen welke twee werelden Oliver heen en weer wordt geslingerd: het duistere rovershol en het café met verdorven types enerzijds, de wereld met goede mensen anderzijds. Boven die laatste hangt het geschilderde portret van de vrouw die Olivers moeder blijkt te zijn, een begeerlijke, onbereikbare figuur. Behalve realisme bezit Oliver Twist ook een vleug romantiek, die hier fraai gestileerd in beeld komt.

Phillippe Guillotel ontwierp voor elke rol een eigen kostuum. Bij elkaar werkt dat druk. Ronduit te dominant is de combinatie muziek en geluid van het duo Les Edmunds. Rennen op het podium spreekt voor zich, dat hoeft niet akoestisch te worden benadrukt. Soms is ook het spel te heftig - een bende op dievenpad houdt zich muisstil, toch?

Temidden daarvan is het optreden van Hilde Machtelinckx als Oliver Twist een verademing. De moderne danseres kan haar dramatische talent subtiel kwijt in deze jongensrol, die ze uiterst naturel vertolkt. Zonder opgelegde olijke bravoure danst zij een speelse en opgetogen Oliver. Met melancholie schetst zij een droevige Oliver, wanneer hij eenzaam en alleen is.

Vanzelfsprekend is ook de dans van de weeskinderen, zes jonge leerlingen van de vooropleiding van de Arnhemse Dansacademie. In Baïz' ongedwongen choreografie bewijzen zij overtuigend als kinderen op het podium te kunnen staan.

Isabella Lanz

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden