Volle maan

Drieluik met als thema vrijheid. De 'songs of travel' zijn een hoogtepunt.

Volle maan, de nieuwste theaterbelevenis van Toneelgroep De Appel, begint met een meisje dat aan een vleeshaak hangt en door een rij mannen wordt verkracht. Een gruwelijk schouwspel. De mannen verschijnen weliswaar alleen op video, het meisje (Marguerite de Brauw) hangt echt te spartelen en te schreeuwen en kan maar van één ding dromen: vrijheid.


Na marathonvoorstellingen als Tantalus en Herakles, komt De Appel met een riskantere onderneming: een romantisch drieluik met als thema vrijheid. Volle maan is een halve marathon geworden. In vijf uur theater krijgen we drie figuren uit drie verschillende eeuwen te zien. Allen vechten voor een onbereikbaar ideaal. Tussendoor is er eten in de foyer.


Geert de Jong regisseerde het eerste deel, 'Voorbij de liefde', gebaseerd op teksten van Gabriel García Márquez. Hierin verplicht een boosaardige oma (Isabella Chapel) haar 11-jarige kleindochter Eréndira om een schuld af te betalen door haar lichaam te verkopen. Na de eerdergenoemde ontering van het meisje ontmoet ze een aanbidder die haar wil redden. Toch zal dit deel de zwakste schakel van de drie blijken.


De Jong, die als regisseur bij De Appel eerder het prachtige, levende schilderij Louterbloemen maakte, weet van de beeldende taal van Márquez geen onderdompelend theater te maken. Dat komt ook doordat een goede spanningsboog ontbreekt. Er moet te veel in het korte uur: liederen, een oninteressante monoloog, clichématige videoprojecties. Eréndira's droeve geschiedenis raakt ondergesneeuwd.


Na een diner, bestaande uit tajines en couscous, volgt Isabelle Eberhardt, rekoefeningen. Judith de Rijke schreef en regisseerde dit theatrale onderzoek, dat qua stijl meer gemeen heeft met een groep als De Warme Winkel dan met De Appel. Een welkome afwisseling.


Vier Appel-actrices leven zich uit met kartonnen bordjes, diaprojectors en bewust slordig opgezette pruiken. Ze proberen de ware geschiedenis te achterhalen van de mysterieuze Isabelle, afkomstig uit de Russische aristocratie, die verkleed als moslimman door Algerije trok. Er ontstaat een portret met veel geestige terzijdes van een vrouw die bij leven haar eigen wandel al sterk romantiseerde.


Het slotakkoord is van David Geysen. Ook al een biografie. Zijn Schiller opus vat het leven samen van toneelschrijver Friedrich Schiller. Zoals altijd is Geysen niet vies van effectbejag. Met harde dreunen, donkere scènes en rookmachines zet hij de geboorte van het 'romantisch genie' luister bij.


Het theatrale geweld past evenwel goed bij een man als Schiller, die met zijn toneeldebuut Die Räuber een schokgolf in Europa teweegbracht. Zijn goede vriend Goethe (een mooie rol van Hugo Maerten) noemt het stuk kitsch, maar prijst het ook, omdat hij de geest van de jeugd erin herkent.


Een hoogtepunt in Volle maan zijn de 'Songs of travel', een cyclus van negen liederen van Ralph Vaughan Williams, die als rode draad door de avond loopt. Knap uitgevoerd op accordeon en altviool door Marieke Grotenhuis en Maartje van Lent en met majesteitelijke allure gezongen door Judith Linssen. Even is de pure romantische vervoering heel dichtbij.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden