'Volg geen trends'

Het is een genre op zich geworden: stijlgidsen waarin Parisiennes uitleggen hoe net zo cool en chic te worden als zij. Probeer vooral niet perfect te zijn, betoogt de auteur van zo'n boek, Caroline de Maigret.

null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

De Parisienne is niet per se een vrouw die in Parijs woont. Sinds de modewereld de Parisienne een paar jaar geleden bombardeerde tot stijlicoon, staat de term voor een zekere manier van kleden, voor een stijl die het midden houdt tussen nonchalant en chic. Boekenvol zijn er inmiddels over geschreven: La Parisienne van Inès de la Fressange, Paris Street Style ('a guide to effortless chic') van Isabelle Thomas - het is zo onderhand een genre op zich.

Boegbeeld van het eerste uur is Caroline de Maigret, een mannequin met lang sluik haar, lange benen en een eigen platenlabel waarvoor ze haar modellencarrière aan de wilgen hing. Totdat Karl Lagerfeld haar op haar 35ste vroeg voor Chanel te lopen, toen pakte ze haar oude stiel weer op. Sindsdien is ze muze van Lagerfeld en wordt ze om de haverklap gefotografeerd op straat. Hele artikelen worden besteed aan het ontcijferen van haar je-ne-sais-quoi. Omdat er niemand is die beter weet wat het geheim is van de Parisienne, schreef ze er zelf maar een boek over: How To Be Parisian, nu in het Nederlands vertaald als Altijd een Parisienne. De zoveelste gids over de Parisienne, maar dan anders. Deze is echt leuk. En dat zeg ik niet omdat ik het boek heb mogen vertalen. De Parisienne in dit boek neemt zichzelf niet zo serieus. Ze heeft zelfspot, ze is eerlijk en ze vertelt je niet hoe je een Parisienne wordt, maar vooral waarom je er een wil worden - of al bent. Omdat de Parisienne zich weinig aantrekt van wat anderen van haar willen. Omdat ze haar imperfecties omarmt. Omdat ze hartstochtelijk tegenstrijdig is. Zoals De Maigret het zelf zegt als ik haar opzoek in Parijs: 'De Parisienne is vrij.'

null Beeld stunning streetstyle
Beeld stunning streetstyle

Jeans met gympen

Ze zeggen weleens dat je nooit je helden moet ontmoeten. Voor je het weet ben je een illusie armer en god weet dat we ze nodig hebben. Toch treinde ik naar Parijs voor een ontmoeting met mijn stijlicoon, nadat ik haar boek had vertaald. Wat is dat eigenlijk, een stijlicoon, vroeg een vriend mij laatst. Hij is belezen en intelligent en hij werkt voor serieuze kranten, zijn helden bevinden zich op alle gebieden behalve die van de stijl. Ik moest er even over nadenken. Want ik heb eigenlijk geen stijliconen. Behalve dan De Maigret. Niet omdat ik aankleedtrucs van haar wil pikken. Helemaal niet, eigenlijk. Zij draagt veel broeken met jasjes en platte schoenen - als ik haar tref in Le Mansart, een onooglijke bistro bij Pigalle, draagt ze een vaalzwarte jeans met een grijze kasjmieren trui en gympen eronder. Très cool bij haar, maar niet het eerste wat ik uit de kast trek als ik indruk wil maken. Wat ik vooral inspirerend vind aan haar, is haar onafhankelijkheid: als bovengemiddeld oud model loopt ze over de catwalk en ze steelt de show. Het gemak waarmee ze zich beweegt ook, ze kent de gérant en alle stamgasten van Le Mansart. Omdat ze er om de hoek woont en er vaak met haar man, Yarol Poupaud, gitarist en producer van de Franse rocker Johnny Halliday, komt lunchen. En haar nonchalance. Ze ploft tegenover me neer en laat plichtplegingen als voorstellen en handen schudden achterwege. Haar licht gekromde houding straalt uit dat ze zich het liefst zou terugtrekken in haar eigen wereld. Haar blik kaatst geamuseerd terug: et alors? Een stijlicoon, antwoordde ik mijn vriend, is iemand met wie je verwantschap voelt. Iemand die het leven leidt zoals jij dat zou willen leiden: zoals ze zelf wil. Dat heb ik bij De Maigret. En velen met mij, getuige de verkoopcijfers van haar boek, dat ze overigens niet alleen schreef, maar met drie vriendinnen.

Tekst gaat verder onder het beeld.

null Beeld stunning streetstyle
Beeld stunning streetstyle
null Beeld stunning streetstyle
Beeld stunning streetstyle

Het dilemma sportschool

'Vrouwen van over de hele wereld schrijven me hoezeer dit boek hen heeft wakker geschud', vertelt De Maigret. Haar stem klinkt licht verwonderd, maar ik geloof dat meteen. Allereerst omdat dit boek niet zozeer over stijl gaat, als wel over het leven in het algemeen. Dat begint al in het eerste hoofdstuk: de levenswijsheden, om elke avond voor het slapengaan te lezen (ook als je dronken bent). Wijsheid één: 'Wees niet bang om ouder te worden. Wees überhaupt nergens bang voor, behalve om bang te zijn.' Er is ook een hoofdstuk dat leert hoe je een man van zijn stuk brengt: 'Vergeet een beha aan te trekken.' Er is een hoofdstuk gewijd aan 'het dilemma sportschool', geflankeerd door een foto van La Maigret die danst op straat in plaats van te zwoegen in de sportschool. Er loopt een rode draad van feminisme door het boek, variërend van de simpele regel voor verleiding (3 centimeter huid, niet meer en niet minder, ergens bij schouder of rug bijvoorbeeld) tot de balans tussen hoffelijkheid en gelijkheid (die is er niet, dus het is niet meer dan normaal dat hij de deur voor je openhoudt en de fles wijn ontkurkt). 'Feminisme betekent niet dat je tegen mannen bent', zegt De Maigret. 'Ik hou ervan als een man galant is. Als ik een lekke band heb, ben ik blij als er een vent stopt om te helpen. Feminisme heeft veel meer te maken met vrijheid, met je leven in eigen hand nemen.'

null Beeld stunning streetstyle
Beeld stunning streetstyle

Nuttige dooddoeners

Er is ook een hoofdstuk getiteld 'Een niet helemaal perfecte moeder', dat begint met een bekentenis: 'De Parisienne is een egoïstische vrouw. Ze is een liefhebbende moeder, maar niet in staat zichzelf volledig weg te cijferen.' De Maigret: 'Daar heb ik veel reacties op gekregen. Van vrouwen die erover vielen dat ik schreef dat je kind geen koning is en dat je leven niet ophoudt als je moeder wordt. Maar als het niet goed met jou gaat, gaat het ook niet goed met je kind. Mijn zoon is het belangrijkste in mijn leven, maar om een goede moeder voor hem te zijn, moet ik me goed voelen. Ik haal plezier uit mijn werk. Uit feestjes, en uit het ontmoeten van mensen. Daarover voel ik me niet schuldig. Wees egoïstisch, tot op zekere hoogte, leef, heb lol. Dat is het beste voorbeeld dat je je kind kunt geven.'

Een dooddoener, allicht, maar zo evident blijkt het niet voor iedereen om je eigen koers te varen. 'Veel vrouwen', weet De Maigret sinds ze voor haar boekpromotie een tour maakte door Amerika en veel Europese landen, 'voelen zich schuldig over van alles. Of ze proberen perfect te zijn - in uiterlijk en in sociaal opzicht. Wij hebben die vrouwen wat lucht willen geven, door te zeggen: hé, relax. Want de Parisienne is vooral één ding niet: perfect. 'Iedereen vraagt mij steeds: jij bent volmaakt, hoe doe je dat?' Ze moet erom lachen. 'Ik ben het tegenovergestelde. Dat is juist wat jullie zo charmant vinden. Dat de Parisienne heeft besloten niet perfect te zijn en daar hyper-oké mee is.' Ook een dooddoener, wellicht, maar ook wel troostend uit de mond van een vrouw die inderdaad vrij volmaakt lijkt. Ze vertelt er ook bij hoe: niet alleen door haar gebreken te accepteren, maar door ze te cultiveren. Obstakels naar je hand zetten, noemt ze dat: 'Bijvoorbeeld in de keuken. In plaats van te klagen over je kookkunsten, kies je één gerecht en dat leer je tot in de finesses. Dat maak je altijd als je een etentje geeft en je zegt: voilà, lamsbout à la moi. Je maakt er een legende van. Iets bijzonders.' Wie verlegen zit om geschikte gerechten, Altijd een Parisienne geeft een paar klassiekers. Kip met citroen, stoofpot met rundvlees. En goede recepten voor mayonaise en vinaigrette. Het lijkt ineens verdomd makkelijk keukenprinses te zijn.

Om een eigen stijl te hebben ook. 'Dat is evengoed een kwestie van obstakels omzeilen', zegt De Maigret. 'Ik vind bijvoorbeeld mijn lijf niet heel mooi. Ik verberg het liever. Dus ik kleed me daarnaar: nogal mannelijk, verhullend, geen strakke jurken. Ik voer dat consequent door en ineens wordt dat een stijl.' Dat lost meteen het dilemma sportschool op. Mocht je toch uit de kleren moeten, zoals voor de liefde, dan zijn er trucs. Houd je niet van je billen, verhul ze dan wat en laat je borsten zien, bijvoorbeeld. Wat je ook doet: 'Weiger je te onderwerpen aan de cultus rond het perfecte lichaam.' Als Parisienne weiger je je te onderwerpen aan welke cultus dan ook. 'Je volgt geen trends (trends volgen jou).'

De tekst gaat verder onder het beeld.

null Beeld stunning streetstyle
Beeld stunning streetstyle
null Beeld stunning streetstyle
Beeld stunning streetstyle
null Beeld stunning streetstyle
Beeld stunning streetstyle

Jas met luipaardprint

Je zou haast denken dat de Parisienne een anarchist is die lak heeft aan regels en dat het begrip 'stilistische faux-pas' in haar vrije geest niet voorkomt. Maar dat is ook weer niet waar. Immers, de Parisienne is ook hartstochtelijk tegenstrijdig en haar criteria luisteren uitermate nauw. Absoluut verboden om je lippen te laten opspuiten ('net een eend'). Of om meer dan twee kleuren in je haar te hebben. Wat je wel moet doen: draag zwart. Klinkt saai, maar dankzij Yves Saint Laurent is het dat geenszins. 'Als God het licht heeft uitgevonden, dan heeft Yves Saint Laurent het met evenveel succes gedoofd.' Natuurlijk is zwart vooral een veilige keuze die rondingen en oneffenheden camoufleert, dat weet de Parisienne zelf wel. 'Maar denk niet dat ze dat ooit zal toegeven.' Want veilig staat haaks op haar je-ne-sais-quoi. 'Ik bega een faux pas,' zegt De Maigret, 'als ik niets doe. Als ik geen risico neem, als ik geen jas met luipaardprint aantrek om mijn outfit cachet te geven. Beter een misser dan helemaal niets. Mode moet leven, ademen. Er moet iets gebeuren om een beetje reuring en lol te brengen in het bestaan dat niet per se lollig is met de sleur van werk, huishouden, verplichtingen. Daar is mode voor.'

Het doet me denken aan wat Carla Bruni een keer in een interview zei: dat ze van mooie kleren hield omdat die een middelvinger opsteken naar het leven dat zo lelijk kan zijn. Het zal wel iets Frans zijn. In Nederland zie ik in elk geval bar weinig middelvingers. De Maigret: 'In Amsterdam zie ik altijd zo veel mooie vrouwen. Echt, ik vind het ongelooflijk hoe mooi jullie zijn. Maar jullie nemen weinig risico's. Ik heb de indruk dat Hollandse vrouwen bang zijn hun vingers te branden. Jullie willen graag binnen de norm blijven en je vooral comfortabel kleden. Want stel je voor dat het een beetje sexy wordt.'

Ik kijk omlaag en monster de outfit die ik die ochtend zorgvuldig heb uitgekozen: zwarte skinny met roomwitte trui, platte stappers van Acne eronder. De grens tussen minimalistisch en saai is dun, besef ik. 3 centimeter huid en een tikje zelfspot.

null Beeld stunning streetstyle
Beeld stunning streetstyle
null Beeld stunning streetstyle
Beeld stunning streetstyle
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden