Vol bravoure graaide die lieve, grijze engel met dapper slurfje naar de vruchten

Hoe moeder en zoon het nieuwe olifantenverblijf in Artis verkennen

Baby-olifantje Sanuk voor het eerst in het nieuwe buitenverblijf in Artis. Beeld anp

Olifanten kunnen geen linten knippen, al zijn ze nog zo handig met die slurf. De opening van het nieuwe olifantenverblijf in Artis was er niet minder feestelijk om; we kregen wijn en ingewikkelde broodjes, de zon scheen en minister Plasterk was er ook, die op dringende toon aan passanten uitlegde dat er geen enkel Nederlands woord rijmt op 'Artis'. Het zat hem echt hoog, geloof ik.

Vol verwachting keken we allemaal naar de grote, nieuwe olifantenspeelwei. Daar vielen vooralsnog alleen twee ganzen te zien, die zich schrokkerig tegoed deden aan het fruit dat er lag. Dat was daar uitgestald voor de olifanten, maar die zijn een stuk verlegener dan ganzen, zo bleek; ze durfden hun oude, kleine hok niet uit. Ik begreep het wel. Als je je hele leven driehoog-achter hebt gewoond stamp je nu eenmaal niet met onverschillig aplomb een gloednieuwe, kapitale villa binnen, al liggen de tafels er ook vol met je lievelingseten: niets menselijks is een olifant vreemd.

Peter, de oppasser, praatte zenuwachtig in zijn telefoon. Gaf hij zijn collega's, in het oude hok, nu opdracht die bange olifanten met hooivorken tevoorschijn te jagen? Nee, dat leek me niets voor Peter. Ha, daar stommelde het baby-olifantje naar buiten, gevolgd door zijn moeder. De menigte juichte, de camera's klikten, de dieren gristen snel wat fruit weg met die slurven en renden toen weer terug naar binnen, als kinderen die een rol pepermunt hebben gejat uit een SRV-wagen waarvan de chauffeur even is gaan pissen.

Daar stonden we weer, bij gebrek aan beter naar die vretende ganzen te kijken. De directeur riep streng de naam van de moederolifant, ('Thong Tai!') en wierp met hoekige gebaren een paar sinaasappels over het hek. De ganzen keken niet op of om: er lág al zo veel fruit, in snavelklare brokjes, dan begin je als gans niet aan een ongepelde sinaasappel.

De olifanten, intussen, waren in hun oude hok op luide toon in discussie. 'Mam, kom nou mee, ze gooien sínaasappels!' 'Kind, dat doen ze echt niet zómaar... ik vertrouw het niet...'

Het nieuwe buitenverblijf van de olifanten in Artis. Beeld anp

Het getrompetter liep hoog op, daar binnen. De oppasser beet op zijn lip. Er schoof een wolk voor de zon. Minister Plasterk keek tobberig. De directeur riep dat we allemaal een stukje achteruit moesten gaan.

Dát hielp. Daar kwam de moeder schoorvoetend aangesjokt, met veilig tussen haar poten haar stoeiende kind, die lieve, kleine, grijze engel. 'Zie je wel mam? Niets aan de hand...', tetterde het kleintje. Vol bravoure graaide hij met dat dappere slurfje naar de vruchten.

De wolk trok weg. De zon scheen op zijn donshaartjes.

Alles kwam goed.

s.witteman@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.