Vogelen (2)

Wij hebben thuis twee agapornissen, een kleine-papegaaiensoort die uitblinkt op het gebied van liefde en seks. Koppeltjes blijven niet alleen een leven bij elkaar, maar ze gebruiken hun tijd om het veel met elkaar te doen....

tekst WIM DE JONG fotografie JOB JANSSEN

Jarenlang zagen wij in de grote kooi in onze woonkamer het houten vogelhuisje dagelijks urenlang bouncen, totdat op zeker moment een grote rust over het uitgewoonde hokje neerdaalde: de pop bleek warempel broeds. Korte tijd later schonk zij het leven aan een jong, dat over slechts één pootje bleek te beschikken maar verder in alles een echte agapornis was. Al na een paar maanden zat hij elk uur van de dag boven op zijn moeder, zulks uiteraard tot grote ontsteltenis van het rechthebbende mannetje, tevens zijn vader. Als junior weer eens met veel gekrijs en gepik van moeder was afgehaald, krulde zij zich tegen een stuk speelgoedtouw in de kooi aan en werd vervolgens aan rafels geneukt.

Dit kon zo niet duren, dus werd een nieuwe kooigenoot betrokken, om ook de eenpootsagapornis de gelegenheid te geven iets moois op te bouwen. Helaas werd snel duidelijk dat de nieuwe vogel, anders dan ons door de winkelier was verzekerd, geen vrouwtje was. Dag en nacht werd er nu geruzied wie van de drie kerels zich aan de pop mocht vergrijpen – een normaal telefoongesprek voeren, visite ontvangen of tv-kijken was voor ons bijna ondoenlijk.

Na familiecrisisberaad besloten we daarom pa en moe een gezamenlijke harmonieuze oude dag te gunnen en ze naar de volière van oma te verhuizen. Zelf bleven we achter met twee mannetjesagapornissen, die van twee gezworen heteroliefdesrivalen doorevolueerden naar Christen-Unie-agapornissen: ze zijn homo, maar ze praktiseren niet. Eén homo-exemplaar bewoont het vogelhuisje in de kooi, de ander zit permanent op het stokje bij de ingang om zijn vriend wat zaadjes in de bek te stoppen als deze trek heeft. Ook wil de lieverd de dominante eenpootsagapornis wel krauwen als deze daartoe even zijn kopje door het gaatje van het vogelhuisje steekt.

Tot voor kort dachten we thuis dat onze André Rouvoet die verrekte nek had van het urenlang achtereen gekrauwd worden. Maar vorige week viel hij na een korte rondvlucht door de kooi van een tak zomaar voorover in het schelpenzand. Internet leerde dat er iets veel ergers met ’m aan de hand is: de draainekziekte, naast de crime passionel de grootste levensbedreiging voor de agapornis in gevangenschap. En besmettelijk bovendien. Behalve André zal daarom ook onze Arie weldra het loodje leggen. Jammer, maar niets meer aan te doen. Tegelijkertijd een goed moment om de vogelhobby als voorgoed beëindigd te verklaren en op dat terrein te gaan consuminderen.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden