Vogelaars

Het begon normaal: vetbollen en een vogelhuisje in de tuin. Nu is het zo ver, dat mijn man en ik niet meer zonder verrekijker en vogelboek op pad kunnen....

NEN MEUWISSEN-VAN RAMSHORST

Voor anderen is dit heel irritant. Zo wenst onze twaalfjarige dochter niet met onze liefhebberij te worden geconfronteerd. Ze vindt toch al dat we enigszins gestoorde oude mensen zijn, maar als we over vogels beginnen wenst zij niets meer met ons te maken te hebben. We trachten ons aan te passen in haar nabijheid.

Tussen mijn man en mij is competitie ontstaan. Zo zag ik de appelvink en hij de blauwborst. Daar blijven we het over hebben, totdat ik de blauwborst zie en hij de appelvink. We hopen ieder afzonderlijk zeldzame exemplaren te zien. Soms geeft dat een verwijdering. Maar als je samen de hop ziet, voel je een intense band.

Vriendschappen worden op de proef gesteld. Onlangs vertelde een vriendin mij geëmotioneerd over haar persoonlijk leed. Ik werd afgeleid door een onbekende overvliegende vogel en voor ik het wist, onderbrak ik haar met 'Wat vliegt dáár nou?'

Ik wist, dat ik te ver ging.

Soms worden we met de neus op onze beperkingen gedrukt. Gelukkig maar, vindt iedereen, behalve wijzelf.

Zo had mijn man, die zich voor zijn beroep in voeding verdiept, een vervelend moment toen hij tijdens een vogelwandeling enthousiast naar een tak wees en riep: 'Kijk, een koolhydraat!'

Ik lachte zo hard, dat we geen vogels meer zagen en vertelde het voorval uitgebreid aan ieder die het maar horen wilde. Mijn man vond het niet leuk.

Maar nu heeft hij zijn anekdote over mij. Kort geleden was ik klaarover en terwijl ik kinderen overzette hoorde ik een mij onbekend vogeltje prachtig zingen. Als ik even niets te doen had stond ik omhoog te turen. Het geluid kwam uit een tuin, maar ik kon geen vogel ontdekken. De schoolkinderen wachtten geduldig tot ik hen weer zag staan.

Na twintig moeilijke minuten zag ik het: op het balkon van het huis stond een kooi met een kanariepietje.

Ik gaf mijn man voor zijn koolhydraat op zijn verjaardag soepborden met kleine blauwe vogeltjes. Als hij nu maar geen wraak neemt met een kanariepiet. . .

Nen Meuwissen-van Ramshorst, Bussum

In NL schrijven lezers over hun huiselijk leven. Dit is aflevering 200. Bijdragen aan de reeks, tussen de 450 en 500 woorden lang, zijn welkom. Ze kunnen, mits voorzien van naam en woonplaats, worden gestuurd naar: Redactie de Voorkant, de Volkskrant, Postbus 1002, 1000 BA Amsterdam.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden