Voetbalster Lieke Martens vertelt een ander verhaal

Lieke Martens, de ster van het Nederlands elftal. Beeld AFP

Ik voelde wel aan dat ze een keer zou komen, stond vaak ook op het punt om de hoop op te geven, probeerde mezelf voor de gek te houden door te denken dat ik helemaal niet op haar wachtte en zag haar toen in de wedstrijd tegen Noorwegen. Ze is er, daarom vergeef ik het haar maar dat ze een kwarteeuw op zich heeft laten wachten.

Ze kwam in een tijd dat we ons op het kantelpunt in de geschiedenis bevinden. In de wedstrijd tegen Noorwegen gaf ze een zeer vruchtbare voorzet op de snelle rechtsbuiten, die het winnende doelpunt maakte op het EK-vrouwenvoetbal. Dit gebeurde allemaal te midden van heftige discussies over of de vrouw en de man wel of niet steeds meer op elkaar lijken. De sirenes zingen dat liedje al langer; een utopie, waarin man en vrouw elkaars duplicaten zijn, zou steeds dichterbij komen. Een nieuwe mens is in aantocht, hij of zij is man noch vrouw: einde van de kwestie der kwesties, geen rusteloze nachten meer en een punt achter alle verwarrende gedachten.

Ook ik was bijna gezwicht voor deze propaganda van de schreeuwende kliek. Maar toen keek ik naar Nederland-Noorwegen en zag de bal rollen naar de 'vrouw' Lieke. Ze is sierlijk, haar benen voeren een wals uit op het gras, georkestreerd door haar creatieve brein. De bal zocht telkens haar op omdat de bal een ziel heeft. Bij Lieke lonkt namelijk de grenzeloze liefde. Als een vissende eskimo wacht ze geduldig op het resultaat van haar inspanningen. Ze zet de lijnen uit als een moeder met tien kinderen en is nooit boos op het klungelige kroost.

Ik keek naar haar mooie schijnbewegingen in de andere twee wedstrijden en vond dat het tijd was om de waarheid op te schrijven: mannen en vrouwen worden niet elkaars duplicaten, vrouwen lijken steeds meer op mannen. Ze kopiëren de saaie kleding, het botte gedrag, het ellebogenwerk bij het carrière maken. Op het voetbalveld zag ik zelfs een Zweedse op de voet staan van een tegenstander die op de grond lag.

Niet dat ik het niet begrijp. Het is niet makkelijk om na duizenden jaren van onderdrukking meteen een frisse start met behoud van de werkelijke aard te maken. In al die tijd dat de man de absolute macht had, heeft hij de wereld naar zijn eigen smaak en plezier ontworpen en moet de vrouw in een paar decennia van prille bevrijding haar plek weten te vinden.

Hij heeft geregeerd en de wereld heeft het geweten: oorlogen, onrecht, de helft van de wereld een open gevangenis. Hij heeft ook gevoetbald en het spel is gedegradeerd tot een saaie, mechanische bedoening met 22 'onderdelen'.

Katarina Witt ging Lieke ooit voor en omarmde de mens in de jaren tachtig. Ze deed dat op het ijs, als staatsburger van de verschrikkelijke DDR. De schaatsster straalde op het ijs zoals niemand dat kon. Het was alsof een oermoeder ons toen uit een bodemloze put naar boven trok. Ze verleidde miljoenen mensen door ze een spiegel van een andere toekomst voor te houden. Eerst kwam Katarina met haar menselijke, stralende gezicht en in haar kielzog de vrijheid in de DDR.

Harmonie is nu wat ons te wachten staat en Lieke Martens kondigt deze boodschap een kwarteeuw na Katarina Witt aan. Ze is de mooie vrouw die hard rent en met een schijnbeweging twee tegenstanders tegen elkaar laat botsen. Zoals alleen de verliefde vrouw haar geliefde kan beminnen, zo streelt ze de bal die in extase naar de verre hoek zweeft. Elke wedstrijd wordt Nederland nog wat verliefder op haar, niet alleen om de begenadigdheid waarmee ze het allermoeilijkste vak uitoefent, maar ook omdat ze dat doet met borsten die ze niet heeft weggetraind.

In deze regenachtige zomer zijn we in de ban van Lieke met de lange staart. Tegen alle dochters van dit land zegt ze dat de vrouw nooit meer wraak hoeft te nemen op haar eigen lijf. Lieke deinst niet terug voor de zwaarste opgaven en ze doet dat in mooie rondingen.

Het is afgelopen met het regime van de man. De vrouwen die hem willen blijven kopiëren, moeten het niet laten. Wij hebben nu Lieke die een ander verhaal vertelt. Voortaan geen baby's meer die om melk moeten huilen. Haar buik is een zacht kussen voor alle verstotenen. Vaarwel Neverland, wij vliegen naar Lieke.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden