Voetbal van deze tijd

Een voetballiefhebber ben ik nooit geweest. Als de voetballers op deze manier doorgaan, zal ik ook nooit een echte voetballiefhebber worden....

Maar de afgelopen weken heb ik wel naar de WK-wedstrijden gekeken. Dus wat ik nu schrijf, komt uit de pen van een toevallige toeschouwer.

Even nadenken, hoe moet ik het zeggen, kijk, de wedstrijden boeien me niet, maar af en toe ook weer wel.

Wat ik wil zeggen is dat de mens van nu niet bang is om spannende of gevaarlijke dingen te ondernemen. De moderne mens neemt ongelooflijk veel risico. Men wil meer dan ooit grenzen verleggen. Kijk naar de wetenschap, naar de techniek. Neem die laatste theorie over het ontstaan van het heelal. Kijk naar degene die een mens zonder hoofd wil produceren, nu nog theorie. Iets praktischer, de mens die op de rug van een muis ('had hij ook een naam'?) een menselijk oor wil produceren. Interessant. Dit alles zet je aan het denken. Ik wandel en denk.

Het blijkt dat de magie uit het leven van de moderne mens is verdwenen, maar het is meer dan ooit in ons dagelijkse leven terug te vinden. Kijk maar gewoon naar de mobiele telefoon die iedereen tegenwoordig heeft. Of neem een zwaar gehandicapte die niet zitten kan, zelfs geen kop koffie vast kan houden, maar wel in een super modern elektrisch bed door de stad rijdt, van rechts, naar links, omhoog, omlaag. Allemaal aangrijpend.

Kijk nu naar het WK 1998 in Frankrijk. Ze zijn bang om te verliezen, en omdat ze zo bang zijn, kunnen ze niet toveren met de bal. Ze gaan met z'n allen een ijzeren muur vormen voor hun doel. Verdedigen, verdedigen en nog eens verdedigen. Ze laten hun talenten, hun kunnen niet goed uit de verf komen, geen experimenten, geen foutje. Op die manier ontkrachten ze het spel. Zo wordt het minder interessant. Hoewel Nederland tegen Argentinië af en toe mooi gespeeld heeft.

De wedstrijden zijn ook allemaal zo nationalistisch geworden. Daarom worden alleen die wedstrijden spannend waarin je eigen land speelt. En allemaal op het moment dat je een bal in het net krijgt.

Iedereen vergeet dat het gewoon een spel is, het spelen met de bal. Saai, en irritant op het moment dat de verslaggever je gevoelens probeert te prikkelen om een soort nep spanning in je op te roepen. Ik doe de tv uit.

Ach God, sommige commentatoren vergeten tijdens de pauze soms dat een voetbalwedstrijd twee teams heeft. Vooral als het over een land gaat waarin de voetballers niet zo goed als de Nederlanders kunnen spelen. Alles draait om mij, om ons, om onszelf.

Een wedstrijd van deze tijd moet je hart kunnen stelen. Een doelpunt maken is wel belangrijk, maar iets nieuws in het veld laten zien moet belangrijker zijn. De spelers moeten laten zien tot hoe ver de mens van nu met de bal kan gaan. Als het zo gaat, hebben de commentatoren ook iets moois om over te praten. Anders moeten ze weer met de kleuren groen, zwart of oranje je gevoelens gaan prikkelen. Het voetbal van nu moet je aan het denken kunnen zetten, net als die muis, hoe heette die ook alweer?

Kader Abdolah

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden